جهان ملک خاتون : غزلیات
شماره ۵۵۷ - بر عاشقان رویت چندین جفا نباشد
بر عاشقان رویت چندین جفا نباشد مولوی : غزلیات
غزل ۵۶۹ - بهار آمد بهار آمد بهار مشکبار آمد
بهار آمد بهار آمد بهارِ مُشْکبار آمد ترانه های کودکانه : بخش اول
سه شنبه
رسید رسید سه شنبه سوزنی سمرقندی : بخش دوم قطعات
شمارهٔ ۱۷ - دیوان رشیدالدین
هرکه دیوان رشیدالدین را از پس آن عطار نیشابوری : باب چهل و یكم: در صفت بیچارگی عاشق
شماره ۹ - سودای ترا پشت سپه میدارم
سودای ترا پشت سپه میدارم واعظ قزوینی : غزلیات
شماره ۲۴۷ - گرچه درد دل ما شرح و بیانی دارد
گرچه درد دل ما شرح و بیانی دارد فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۹۶ - گفتم که روی خوبت از من چرا نهان است
گفتم که روی خوبت از من چرا نهان است نظیری نیشابوری : غزلیات
شماره ۵۵۸ - سر داده ای و بند نهانی نهاده ای
سر داده ای و بند نهانی نهاده ای سعدالدین وراوینی : باب چهارم
داستانِ مردِ مهمان با خانه خدای
دستور گفت: شنیدم که برزیگری بود، شبی از شبهایِ زمستان که مزاجِ هوا افسرده بود و مفاصلِ زمین درهم افشرده، سیلان جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۱۰۸۵ - از پای فکنده است مرا محنت و غم، های!
از پای فکنده است مرا محنت و غم، های! باباطاهر عریان همدانی : دوبیتی‌ها
دوبیتی ۲۲۰ - غم و درد دل مو بی حسابه
غم و درد دل مو بی حسابه انوری : رباعیات
رباعی ۱۹۶ - دل درخور صحبت دل‌افروز نبود
دل درخور صحبت دل‌افروز نبود سوزنی سمرقندی : غزلیات
شمارهٔ ۲۳ - منم که روح علوم زمانه را بدنم
منم که از سر حمدان عقیق در یمنم نشاط اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۰۷ - سوی جانان جانم از تن میبرند
سوی جانان جانم از تن میبرند مولوی : غزلیات
غزل ۳۲۰۰ - هٰذا طبیبی، عند الدوآء
هٰذا طَبیبی، عِنْدَ الدَّوآءِ سنایی غزنوی : طریق التحقیق
مدح امیرالمومنین عمر
قوت دین حق زعمّر بود شاه نعمت‌الله ولی : رباعیات
رباعی ۵۰ - در دیدهٔ ما هر دو جهان آینه است
در دیدهٔ ما هر دو جهان آینه است سعدی : باب چهارم در فواید خاموشی
حکایت ۱۴ - ناخوش‌آوازی به بانگِ بلند قرآن همی‌خواند
ناخوش‌آوازی به بانگِ بلند قرآن همی‌خواند. صاحبدلی بر او بگذشت، گفت: تو را مُشاهره چند است؟ گفت: هیچ. گفت: پس این زحمتِ خود چندین چرا همی‌دهی؟ گفت: از بهرِ خدا می‌خوانم. گفت: از بهر خدا مخوان. خواجوی کرمانی : غزلیات
غزل ۱۷۸ - عنبرست آن دام دل یا زلف عنبرسای دوست
عنبرست آن دام دل یا زلف عنبرسای دوست کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۶۲ - تا دل بهوا جویی مهرت برخاست
تا دل بهوا جویی مهرت برخاست
شماره ۵۵۷ - بر عاشقان رویت چندین جفا نباشد
بر عاشقان رویت چندین جفا نباشد مولوی : غزلیات
غزل ۵۶۹ - بهار آمد بهار آمد بهار مشکبار آمد
بهار آمد بهار آمد بهارِ مُشْکبار آمد ترانه های کودکانه : بخش اول
سه شنبه
رسید رسید سه شنبه سوزنی سمرقندی : بخش دوم قطعات
شمارهٔ ۱۷ - دیوان رشیدالدین
هرکه دیوان رشیدالدین را از پس آن عطار نیشابوری : باب چهل و یكم: در صفت بیچارگی عاشق
شماره ۹ - سودای ترا پشت سپه میدارم
سودای ترا پشت سپه میدارم واعظ قزوینی : غزلیات
شماره ۲۴۷ - گرچه درد دل ما شرح و بیانی دارد
گرچه درد دل ما شرح و بیانی دارد فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۹۶ - گفتم که روی خوبت از من چرا نهان است
گفتم که روی خوبت از من چرا نهان است نظیری نیشابوری : غزلیات
شماره ۵۵۸ - سر داده ای و بند نهانی نهاده ای
سر داده ای و بند نهانی نهاده ای سعدالدین وراوینی : باب چهارم
داستانِ مردِ مهمان با خانه خدای
دستور گفت: شنیدم که برزیگری بود، شبی از شبهایِ زمستان که مزاجِ هوا افسرده بود و مفاصلِ زمین درهم افشرده، سیلان جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۱۰۸۵ - از پای فکنده است مرا محنت و غم، های!
از پای فکنده است مرا محنت و غم، های! باباطاهر عریان همدانی : دوبیتی‌ها
دوبیتی ۲۲۰ - غم و درد دل مو بی حسابه
غم و درد دل مو بی حسابه انوری : رباعیات
رباعی ۱۹۶ - دل درخور صحبت دل‌افروز نبود
دل درخور صحبت دل‌افروز نبود سوزنی سمرقندی : غزلیات
شمارهٔ ۲۳ - منم که روح علوم زمانه را بدنم
منم که از سر حمدان عقیق در یمنم نشاط اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۰۷ - سوی جانان جانم از تن میبرند
سوی جانان جانم از تن میبرند مولوی : غزلیات
غزل ۳۲۰۰ - هٰذا طبیبی، عند الدوآء
هٰذا طَبیبی، عِنْدَ الدَّوآءِ سنایی غزنوی : طریق التحقیق
مدح امیرالمومنین عمر
قوت دین حق زعمّر بود شاه نعمت‌الله ولی : رباعیات
رباعی ۵۰ - در دیدهٔ ما هر دو جهان آینه است
در دیدهٔ ما هر دو جهان آینه است سعدی : باب چهارم در فواید خاموشی
حکایت ۱۴ - ناخوش‌آوازی به بانگِ بلند قرآن همی‌خواند
ناخوش‌آوازی به بانگِ بلند قرآن همی‌خواند. صاحبدلی بر او بگذشت، گفت: تو را مُشاهره چند است؟ گفت: هیچ. گفت: پس این زحمتِ خود چندین چرا همی‌دهی؟ گفت: از بهرِ خدا می‌خوانم. گفت: از بهر خدا مخوان. خواجوی کرمانی : غزلیات
غزل ۱۷۸ - عنبرست آن دام دل یا زلف عنبرسای دوست
عنبرست آن دام دل یا زلف عنبرسای دوست کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۶۲ - تا دل بهوا جویی مهرت برخاست
تا دل بهوا جویی مهرت برخاست