شماره ۱۱۶ - اگر چه خاک درت ز آب دیده گل کردم

اگر چه خاک درت ز آب دیده گل کردم
خوشم که سینه به داغ تو متصل کردم ۱

زمانه روزی من کرد گریه های فراق
ز بسکه خنده بر افتادگان دل کردم ۲

دلم که لاف صبوری زدی باول کار
به پیش روی تواش بارها خجل کردم ۳

بشکر آنکه گه کشتنم نمودی روی
سگان کوی ترا خون خود بحل کردم ۴

سرای دیده شاهی نه جای هر صنمی است
کش از خیال تو بتخانه چگل کردم ۵