کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۹۱ - گر لاله بهجران تو خوشدل بودست
گر لاله بهجران تو خوشدل بودست کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۹۲ - از حلقۀ گوش تو دلم را خبرست
از حلقۀ گوش تو دلم را خبرست کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۱۳۰ - گر چه دل من چو شمع آتش خایست
گر چه دل من چو شمع آتش خایست کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۵۶۹ - گر در همه عمر روزی از روی کرم
گر در همه عمر روزی از روی کرم شاه نعمتالله ولی : دوبیتیها
دوبیتی ۱۵۸ - خشت عقل از قالبش بیرون فتاد
خشت عقل از قالبش بیرون فتاد ابوالفضل بیهقی : مجلد ششم
بخش ۸ - خیشخانه
و از بیداری و حزم و احتیاط این پادشاه محتشم، رضی اللّه عنه، یکی آن است که بروزگار جوانی که بهرات میبود و پنهان از پدر شراب میخورد، پوشیده از ریحان خادم فرود سرای خلوتها میکرد و مطربان میداشت مرد و زن که ایشان را از راههای نبهره نزدیک وی بردندی. در کوشک باغ عدنانی فرمود تا خانهیی برآوردند خواب قیلوله را و آن را مزمّلها ساختند و خیشها آویختند، چنانکه آب از حوض روان شدی و بطلسم بر بام خانه شدی و در مزمّلها بگشتی و خیشها را تر کردی. و این خانه را از سقف تا بپای زمین صورت کردند، صورتهای الفیه، از انواع گرد آمدن مردان با زنان، همه برهنه، چنانکه جمله آن کتاب را صورت و حکایت و سخن نقش کردند. و بیرون این، صورتها نگاشتند فراخور این صورتها. و امیر بوقت قیلوله آنجا رفتی و خواب آنجا کردی. و جوانان را شرط است که چنین و مانند این بکنند. اوحدالدین کرمانی : الفصل الاول - فی الطامات
شماره ۱۵ - ماییم که آیت صواب از ما شد
ماییم که آیت صواب از ما شد مهستی گنجوی : رباعیات
رباعی ۱۱۱ - ترکم چو کمان کشید کردم نگهش
ترکم چو کمان کشید کردم نگهش کوهی : غزلیات
شماره ۲۹ - دلم آئینه آن دلستان است
دلم آئینه آن دلستان است عرفی شیرازی : غزلها
غزل ۳۱۶ - لب حرف شفا گفت، دلِ سوخته تب کرد
لب حرف شفا گفت، دلِ سوخته تب کرد کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۶۷ - زلف سیهت که آشیان دل ماست
زلف سیهت که آشیان دل ماست طغرل احراری : غزلیات
شماره ۹ - اگر اینست تندی توسن جولان شتابش را
اگر اینست تندی توسن جولان شتابش را عنصری بلخی : قصاید
شمارهٔ ۸ - در مدح امیر نصر بن ناصر الدین سبکتگین گوید
سده جشن ملوک نامدارست کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۴۱۶ - هر بد که ز گردش زمن می آید
هر بد که ز گردش زمن می آید صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۱۵۰ - گر یار را غنی ز نیاز آفریده اند
گر یار را غنی ز نیاز آفریده اند حافظ : غزلیات
غزل ۲۷۴ - به دور لاله قدح گیر و بیریا میباش
به دور لاله قدح گیر و بیریا میباش کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۱۰۹ - شمعم من اگر چه ز آتشم رنج تنست
شمعم من اگر چه ز آتشم رنج تنست صفی علیشاه : بحرالحقایق
بخش ۴۰۷ - مستند المعرفه
دل اندر مستند المعرفه دار صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۰۵ - چه داند آن ستمگر قدر دل های پریشان را؟
چه داند آن ستمگر قدر دل های پریشان را؟ کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۱۵۵ - تیمار من پشت دوته باید داشت
تیمار من پشت دوته باید داشت
شماره ۹۱ - گر لاله بهجران تو خوشدل بودست
گر لاله بهجران تو خوشدل بودست کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۹۲ - از حلقۀ گوش تو دلم را خبرست
از حلقۀ گوش تو دلم را خبرست کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۱۳۰ - گر چه دل من چو شمع آتش خایست
گر چه دل من چو شمع آتش خایست کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۵۶۹ - گر در همه عمر روزی از روی کرم
گر در همه عمر روزی از روی کرم شاه نعمتالله ولی : دوبیتیها
دوبیتی ۱۵۸ - خشت عقل از قالبش بیرون فتاد
خشت عقل از قالبش بیرون فتاد ابوالفضل بیهقی : مجلد ششم
بخش ۸ - خیشخانه
و از بیداری و حزم و احتیاط این پادشاه محتشم، رضی اللّه عنه، یکی آن است که بروزگار جوانی که بهرات میبود و پنهان از پدر شراب میخورد، پوشیده از ریحان خادم فرود سرای خلوتها میکرد و مطربان میداشت مرد و زن که ایشان را از راههای نبهره نزدیک وی بردندی. در کوشک باغ عدنانی فرمود تا خانهیی برآوردند خواب قیلوله را و آن را مزمّلها ساختند و خیشها آویختند، چنانکه آب از حوض روان شدی و بطلسم بر بام خانه شدی و در مزمّلها بگشتی و خیشها را تر کردی. و این خانه را از سقف تا بپای زمین صورت کردند، صورتهای الفیه، از انواع گرد آمدن مردان با زنان، همه برهنه، چنانکه جمله آن کتاب را صورت و حکایت و سخن نقش کردند. و بیرون این، صورتها نگاشتند فراخور این صورتها. و امیر بوقت قیلوله آنجا رفتی و خواب آنجا کردی. و جوانان را شرط است که چنین و مانند این بکنند. اوحدالدین کرمانی : الفصل الاول - فی الطامات
شماره ۱۵ - ماییم که آیت صواب از ما شد
ماییم که آیت صواب از ما شد مهستی گنجوی : رباعیات
رباعی ۱۱۱ - ترکم چو کمان کشید کردم نگهش
ترکم چو کمان کشید کردم نگهش کوهی : غزلیات
شماره ۲۹ - دلم آئینه آن دلستان است
دلم آئینه آن دلستان است عرفی شیرازی : غزلها
غزل ۳۱۶ - لب حرف شفا گفت، دلِ سوخته تب کرد
لب حرف شفا گفت، دلِ سوخته تب کرد کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۶۷ - زلف سیهت که آشیان دل ماست
زلف سیهت که آشیان دل ماست طغرل احراری : غزلیات
شماره ۹ - اگر اینست تندی توسن جولان شتابش را
اگر اینست تندی توسن جولان شتابش را عنصری بلخی : قصاید
شمارهٔ ۸ - در مدح امیر نصر بن ناصر الدین سبکتگین گوید
سده جشن ملوک نامدارست کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۴۱۶ - هر بد که ز گردش زمن می آید
هر بد که ز گردش زمن می آید صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۱۵۰ - گر یار را غنی ز نیاز آفریده اند
گر یار را غنی ز نیاز آفریده اند حافظ : غزلیات
غزل ۲۷۴ - به دور لاله قدح گیر و بیریا میباش
به دور لاله قدح گیر و بیریا میباش کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۱۰۹ - شمعم من اگر چه ز آتشم رنج تنست
شمعم من اگر چه ز آتشم رنج تنست صفی علیشاه : بحرالحقایق
بخش ۴۰۷ - مستند المعرفه
دل اندر مستند المعرفه دار صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۰۵ - چه داند آن ستمگر قدر دل های پریشان را؟
چه داند آن ستمگر قدر دل های پریشان را؟ کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۱۵۵ - تیمار من پشت دوته باید داشت
تیمار من پشت دوته باید داشت
