فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۹۴۴ - ز تو کی توان جدائی چو تو هست و بود مائی
ز تو کی توان جدائی چو تو هست و بود مائی رضاقلی خان هدایت : روضهٔ دوم در ذکر فضلا و محقّقین حکما
بخش ۳۹ - رفیع الدّین کرمانی
فرزانه‌ای صاحب کمالات صوری و معنوی، از وارستگان و مجردان عهد خود بوده. علی قلی خان لگزی در تذکرهٔ خود این رباعی را به نام نامی وی قلمی نموده است: سلیم تهرانی : قصاید
شمارهٔ ۱۰ - در ستایش شاه عباس
کی توانی برد سوی منزل مقصود راه صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۸۹۰ - ای آن که دل به دولت بیدار بسته ای
ای آن که دل به دولت بیدار بسته ای فخرالدین عراقی : غزلیات
غزل ۷۵ - روی ننمود یار چتوان کرد
روی ننمود یار چتوان کرد نظیری نیشابوری : قصاید
شمارهٔ ۲۹ - ایضا این قصیده در مدح صاحبی ابوالفتح بهادر عبدالرحیم خان خانان بن بیرام خان واقعست اول مخلع به مطلع ثانی و آخر متوجه به مطلع اول مکرر بجایزه پسندیده معزز گردیده
روزی چو بازمانده ضعیفان ز کاروان عنصری بلخی : قصاید
شمارهٔ ۴۴ - در مدح سلطان محمود و انتقاد از قصیدهٔ غضائری
خدایگان خراسان و آفتاب کمال یغمای جندقی : غزلیات
شماره ۲۲ - سینه تا سوده ای از مهر تو بر سینه ما
سینه تا سوده ای از مهر تو بر سینه ما واعظ قزوینی : غزلیات
شماره ۱۱۳ - ز روزگار وفا خواهی؟ از تو این عجب است
ز روزگار وفا خواهی؟ از تو این عجب است مشتاق اصفهانی : رباعیات
شماره ۹۷ - آنان که مرا ز مستمندان دانند
آنان که مرا ز مستمندان دانند سیف فرغانی : غزلیات
شماره ۲۱۸ - حسن رخ دوست جهان خوش کند
حسن رخ دوست جهان خوش کند اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۲۰۵ - چون غنچه صد دل پاره شد لب ناگشودن مشکل است
چون غنچه صد دل پاره شد لب ناگشودن مشکل است عطار نیشابوری : باب بیست و هشتم: در امیدواری نمودن
شماره ۱۸ - تا کی بی تو زاری پیوست کنم
تا کی بی تو زاری پیوست کنم سلیم تهرانی : غزلیات
شماره ۳۰۵ - واقف کسی ز شیوه ی آن کج کلاه نیست
واقف کسی ز شیوه ی آن کج کلاه نیست شهریار (سید محمدحسین بهجت تبریزی) : گزیدهٔ غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۹ - انتحار تدریجی
خجل شدم ز جوانی که زندگانی نیست صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۱۴۷ - اگر چه باغ جهان از وفای گل خالی است
اگر چه باغ جهان از وفای گل خالی است رضاقلی خان هدایت : روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین
بخش ۷۲ - سعد الدّین حموی جوینی قُدِّسَ سِرُّه
وهُوَ شیخ محمد بن المؤید بن ابی بکر بن حسن بن محمد بن حموه. از اکابر مشایخ و از اصحاب شیخ نجم الدین کبری است. صاحب کرامات و مقامات و به فارسی و تازی او را خیالات و رسالات است. گویند وقتی مدت سیزده روز روح از بدن وی منسلخ شده بود و وی به مانند قالبی بی جان افتاده بود. پس از مدت مذکور به خویش باز آمده. سوگند خورد که از این کیفیت خبری ندارم. غرض، فرید زمان و وحید دوران بوده. کتاب سجنجل الارواح و محبوب الاولیا از تصانیف آن جناب است. وفاتش در روز عید اضحی در سنهٔ ۶۰۵ و این رباعیات از افکار ابکار اوست: اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۹۱۳ - چو گفتم از کف من زلف را به تاب مکش
چو گفتم از کف من زلف را به تاب مکش قاسم انوار : غزلیات
شماره ۳۷۰ - ساقی، بیار باده، که تلخست انتظار
ساقی، بیار باده، که تلخست انتظار سعدی : قطعات
شماره ۱۲ - چنین که هست نماند قرار دولت و ملک
چنین که هست نماند قرار دولت و ملک
غزل ۹۴۴ - ز تو کی توان جدائی چو تو هست و بود مائی
ز تو کی توان جدائی چو تو هست و بود مائی رضاقلی خان هدایت : روضهٔ دوم در ذکر فضلا و محقّقین حکما
بخش ۳۹ - رفیع الدّین کرمانی
فرزانه‌ای صاحب کمالات صوری و معنوی، از وارستگان و مجردان عهد خود بوده. علی قلی خان لگزی در تذکرهٔ خود این رباعی را به نام نامی وی قلمی نموده است: سلیم تهرانی : قصاید
شمارهٔ ۱۰ - در ستایش شاه عباس
کی توانی برد سوی منزل مقصود راه صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۸۹۰ - ای آن که دل به دولت بیدار بسته ای
ای آن که دل به دولت بیدار بسته ای فخرالدین عراقی : غزلیات
غزل ۷۵ - روی ننمود یار چتوان کرد
روی ننمود یار چتوان کرد نظیری نیشابوری : قصاید
شمارهٔ ۲۹ - ایضا این قصیده در مدح صاحبی ابوالفتح بهادر عبدالرحیم خان خانان بن بیرام خان واقعست اول مخلع به مطلع ثانی و آخر متوجه به مطلع اول مکرر بجایزه پسندیده معزز گردیده
روزی چو بازمانده ضعیفان ز کاروان عنصری بلخی : قصاید
شمارهٔ ۴۴ - در مدح سلطان محمود و انتقاد از قصیدهٔ غضائری
خدایگان خراسان و آفتاب کمال یغمای جندقی : غزلیات
شماره ۲۲ - سینه تا سوده ای از مهر تو بر سینه ما
سینه تا سوده ای از مهر تو بر سینه ما واعظ قزوینی : غزلیات
شماره ۱۱۳ - ز روزگار وفا خواهی؟ از تو این عجب است
ز روزگار وفا خواهی؟ از تو این عجب است مشتاق اصفهانی : رباعیات
شماره ۹۷ - آنان که مرا ز مستمندان دانند
آنان که مرا ز مستمندان دانند سیف فرغانی : غزلیات
شماره ۲۱۸ - حسن رخ دوست جهان خوش کند
حسن رخ دوست جهان خوش کند اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۲۰۵ - چون غنچه صد دل پاره شد لب ناگشودن مشکل است
چون غنچه صد دل پاره شد لب ناگشودن مشکل است عطار نیشابوری : باب بیست و هشتم: در امیدواری نمودن
شماره ۱۸ - تا کی بی تو زاری پیوست کنم
تا کی بی تو زاری پیوست کنم سلیم تهرانی : غزلیات
شماره ۳۰۵ - واقف کسی ز شیوه ی آن کج کلاه نیست
واقف کسی ز شیوه ی آن کج کلاه نیست شهریار (سید محمدحسین بهجت تبریزی) : گزیدهٔ غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۹ - انتحار تدریجی
خجل شدم ز جوانی که زندگانی نیست صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۱۴۷ - اگر چه باغ جهان از وفای گل خالی است
اگر چه باغ جهان از وفای گل خالی است رضاقلی خان هدایت : روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین
بخش ۷۲ - سعد الدّین حموی جوینی قُدِّسَ سِرُّه
وهُوَ شیخ محمد بن المؤید بن ابی بکر بن حسن بن محمد بن حموه. از اکابر مشایخ و از اصحاب شیخ نجم الدین کبری است. صاحب کرامات و مقامات و به فارسی و تازی او را خیالات و رسالات است. گویند وقتی مدت سیزده روز روح از بدن وی منسلخ شده بود و وی به مانند قالبی بی جان افتاده بود. پس از مدت مذکور به خویش باز آمده. سوگند خورد که از این کیفیت خبری ندارم. غرض، فرید زمان و وحید دوران بوده. کتاب سجنجل الارواح و محبوب الاولیا از تصانیف آن جناب است. وفاتش در روز عید اضحی در سنهٔ ۶۰۵ و این رباعیات از افکار ابکار اوست: اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۹۱۳ - چو گفتم از کف من زلف را به تاب مکش
چو گفتم از کف من زلف را به تاب مکش قاسم انوار : غزلیات
شماره ۳۷۰ - ساقی، بیار باده، که تلخست انتظار
ساقی، بیار باده، که تلخست انتظار سعدی : قطعات
شماره ۱۲ - چنین که هست نماند قرار دولت و ملک
چنین که هست نماند قرار دولت و ملک