اوحدالدین کرمانی : الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
شمارهٔ ۱۹۳ - الاسرار
در عالم عشق هر که را یار بود مولوی : دفتر دوم
بخش ۶ - حکایت مشورت کردن خدای تعالی در ایجاد خلق
مَشورت میرفت در ایجادِ خَلق قاسم انوار : غزلیات
شماره ۴۶۲ - ما در جهان کون برای تو آمدیم
ما در جهان کون برای تو آمدیم شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۲۸ - روشن است از نور رویش دیدهٔ بینای ما
روشن است از نور رویش دیدهٔ بینای ما قاسم انوار : انیس العارفین
بخش ۲۹ - خطاب الشمع مع النار
شمع چون پروانه را معدوم دید سلمان ساوجی : غزلیات
غزل ۳۵۰ - خنک صبا که ز زلفش، خلاص یافت نفسی
خنک صبا که ز زلفش، خلاص یافت نفسی مولوی : رباعیات
رباعی ۷۲ - مولای اناالتائب مما سلفا
مولای اناالتائب مما سلفا امیر معزی : قصاید
شماره ۱۰۳ - شهی که گوهر و دینار رایگانی داد
شهی که گوهر و دینار رایگانی داد جویای تبریزی : مثنویات
شمارهٔ ۹ - مثنوی در تعریف بهادر شاه و تاریخ
زهی شاه فلک قدر جوان بخت سید حسن غزنوی : رباعیات
شماره ۷۲ - هر تیر کز این طبع چو الماس جهد
هر تیر کز این طبع چو الماس جهد رضاقلی خان هدایت : روضهٔ دوم در ذکر فضلا و محقّقین حکما
بخش ۸۵ - کمال اصفهانی
و هُوَ کمال الدین اسماعیل بن جمال الدین عبدالرّزاق. از مشاهیر شعر است و در اواسط عمر ترک و تجرید پیشه نمود و ارادتش به جناب شیخ شهاب الدین سهروردی به سرحد کمال بود. به لباس فقر ملبس و با یاد خدا همنفس. در خارج شهر اصفهان به دست لشکر مغول گرفتار گردید و بعد از زجر بسیار به مرتبهٔ شهادت رسید فی سنهٔ ۶۳۵. دیوانش مکرر دیده شده. از اوست: اثیر اخسیکتی : رباعیات
شماره ۳۰ - امشب منم و وصال آن سرو بلند
امشب منم و وصال آن سرو بلند صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۸۹۷ - عشق گهرشناس به دیوانه خوشترست
عشق گهرشناس به دیوانه خوشترست ابوسعید ابوالخیر : رباعیات
رباعی ۶۹۱ - خواهی چو خلیل کعبه بنیاد کنی
خواهی چو خلیل کعبه بنیاد کنی اوحدی مراغهای : غزلیات
غزل ۶۴۱ - نگارا، چرا شدی نهان از نهان من؟
نگارا، چرا شدی نهان از نهان من؟ قطران تبریزی : رباعیات
شماره ۱۰۰ - خواهم که همیشه با تو پیوسته بوم
خواهم که همیشه با تو پیوسته بوم فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۲۰۰ - بمهر تو دادم دل و جان عبث
بمهر تو دادم دل و جان عبث رشیدالدین میبدی : ۲۱- سورة الانبیاء- مکیة
۴ - النوبة الثالثة
«وَ لَقَدْ آتَیْنا إِبْراهِیمَ رُشْدَهُ مِنْ قَبْلُ»، خداوند ان معرفت بزبان اشارت گفتهاند، در معنى این آیت، رشده ما کاشف به روحه قبل ابداعها قالبه، من تجلى الحقیقة. رضاقلی خان هدایت : روضهٔ دوم در ذکر فضلا و محقّقین حکما
بخش ۸۸ - لطفی شیرازی
از مجردان زمان و از سیاحان اوان خود بوده و سیاحت ممالک ایران و هندوستان نموده. در هندوستان وفات یافت و به جنت شتافت. این رباعی از اوست: ترانه های کودکانه : بخش اول
گل گندم
گل گندم شکفته گل گندم یار
شمارهٔ ۱۹۳ - الاسرار
در عالم عشق هر که را یار بود مولوی : دفتر دوم
بخش ۶ - حکایت مشورت کردن خدای تعالی در ایجاد خلق
مَشورت میرفت در ایجادِ خَلق قاسم انوار : غزلیات
شماره ۴۶۲ - ما در جهان کون برای تو آمدیم
ما در جهان کون برای تو آمدیم شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۲۸ - روشن است از نور رویش دیدهٔ بینای ما
روشن است از نور رویش دیدهٔ بینای ما قاسم انوار : انیس العارفین
بخش ۲۹ - خطاب الشمع مع النار
شمع چون پروانه را معدوم دید سلمان ساوجی : غزلیات
غزل ۳۵۰ - خنک صبا که ز زلفش، خلاص یافت نفسی
خنک صبا که ز زلفش، خلاص یافت نفسی مولوی : رباعیات
رباعی ۷۲ - مولای اناالتائب مما سلفا
مولای اناالتائب مما سلفا امیر معزی : قصاید
شماره ۱۰۳ - شهی که گوهر و دینار رایگانی داد
شهی که گوهر و دینار رایگانی داد جویای تبریزی : مثنویات
شمارهٔ ۹ - مثنوی در تعریف بهادر شاه و تاریخ
زهی شاه فلک قدر جوان بخت سید حسن غزنوی : رباعیات
شماره ۷۲ - هر تیر کز این طبع چو الماس جهد
هر تیر کز این طبع چو الماس جهد رضاقلی خان هدایت : روضهٔ دوم در ذکر فضلا و محقّقین حکما
بخش ۸۵ - کمال اصفهانی
و هُوَ کمال الدین اسماعیل بن جمال الدین عبدالرّزاق. از مشاهیر شعر است و در اواسط عمر ترک و تجرید پیشه نمود و ارادتش به جناب شیخ شهاب الدین سهروردی به سرحد کمال بود. به لباس فقر ملبس و با یاد خدا همنفس. در خارج شهر اصفهان به دست لشکر مغول گرفتار گردید و بعد از زجر بسیار به مرتبهٔ شهادت رسید فی سنهٔ ۶۳۵. دیوانش مکرر دیده شده. از اوست: اثیر اخسیکتی : رباعیات
شماره ۳۰ - امشب منم و وصال آن سرو بلند
امشب منم و وصال آن سرو بلند صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۸۹۷ - عشق گهرشناس به دیوانه خوشترست
عشق گهرشناس به دیوانه خوشترست ابوسعید ابوالخیر : رباعیات
رباعی ۶۹۱ - خواهی چو خلیل کعبه بنیاد کنی
خواهی چو خلیل کعبه بنیاد کنی اوحدی مراغهای : غزلیات
غزل ۶۴۱ - نگارا، چرا شدی نهان از نهان من؟
نگارا، چرا شدی نهان از نهان من؟ قطران تبریزی : رباعیات
شماره ۱۰۰ - خواهم که همیشه با تو پیوسته بوم
خواهم که همیشه با تو پیوسته بوم فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۲۰۰ - بمهر تو دادم دل و جان عبث
بمهر تو دادم دل و جان عبث رشیدالدین میبدی : ۲۱- سورة الانبیاء- مکیة
۴ - النوبة الثالثة
«وَ لَقَدْ آتَیْنا إِبْراهِیمَ رُشْدَهُ مِنْ قَبْلُ»، خداوند ان معرفت بزبان اشارت گفتهاند، در معنى این آیت، رشده ما کاشف به روحه قبل ابداعها قالبه، من تجلى الحقیقة. رضاقلی خان هدایت : روضهٔ دوم در ذکر فضلا و محقّقین حکما
بخش ۸۸ - لطفی شیرازی
از مجردان زمان و از سیاحان اوان خود بوده و سیاحت ممالک ایران و هندوستان نموده. در هندوستان وفات یافت و به جنت شتافت. این رباعی از اوست: ترانه های کودکانه : بخش اول
گل گندم
گل گندم شکفته گل گندم یار
