غزل ۱۳۲ - برگ عیش آماده از فقر و قناعت شد مرا

برگ عیش آماده از فقر و قناعت شد مرا
دست خود از هر چه شستم پاک، قسمت شد مرا ۱

خود حسابی شد دل آگاه را روز حساب
دیده انصاف میزان قیامت شد مرا ۲

پیری از دنیای باطل کرد روی من به حق
قامت خم گشته محراب عبادت شد مرا ۳

هر می تلخی که بردم در جوانی ها به کار
وقت پیری مایه اشک ندامت شد مرا ۴

دانه ای جز خوردن دل نیست در هنگامه ها
حیف از اوقاتی که صرف دام صحبت شد مرا ۵

آنچه در ایام پیری کم شد از نور بصر
باعث افزونی نور بصیرت شد مرا ۶

منت ایزد را که در انجام عمر آمد به دست
در جوانی گر ز کف دامان فرصت شد مرا ۷

دست هر کس را گرفتم صائب از افتادگان
بر چراغ زندگی دست حمایت شد مرا ۸