صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۹۴۱ - دلم سیاه شد از بس که برکتاب گذشتم
دلم سیاه شد از بس که برکتاب گذشتم صغیر اصفهانی : غزلیات
شماره ۲۳۶ - بکوی میکده بس بیهشان مدهوشند
بکوی میکده بس بیهشان مدهوشند باباطاهر عریان همدانی : دوبیتی‌ها
دوبیتی ۱۳۰ - به دل درد غمت باقی هنوزم
به دل درد غمت باقی هنوزم حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۶۸۳ - چقدر حوصله باید که گداز آموزم
چقدر حوصله باید که گداز آموزم سلیم تهرانی : غزلیات
شماره ۱۰۵ - با رسوم جهان دلم جنگی ست
با رسوم جهان دلم جنگی ست کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۵۴۹ - کردم بهوس عمارتی اندر دل
کردم بهوس عمارتی اندر دل اوحدی مراغه‌ای : غزلیات
غزل ۶۶۸ - ای نور چشم من ز رخ لاله‌رنگ تو
ای نور چشم من ز رخ لاله‌رنگ تو حزین لاهیجی : صفیر دل
بخش ۸ - حکایت
من و زشت رویی به عزم حجاز مفاتیح الجنان : زیارات مطلقه امام حسین (ع)
مداخله نااهلان به کتب حدیث و اخبار
کتاب های دعای شیعه، به مرتبه ای متقن و محکم بوده که غالب آن ها که استنساخ می کردند، خودشان از اهل علم بودند و از روی نسخه هایی که به خط اهل علم و تصحیح شده علما بوده مقابله و تصحیح می نمودند و اگر اختلافی بود، در حاشیه اش به آن اختلاف اشاره می کردند؛ مثلاً در دعای مکارم الاخلاق «وبَلِّغْ بِإیمانی» در حاشیه اش اشاره می کنند، در نسخه ابن اشناس «وَابْلُغْ بِإیْمانی» است و در روایت ابن شاذان «اللّهُمَّ أبْلِغْ إیمانی» است؛ یا مثلاً فلان کلمه به خط ابن سکون چنین است و به خط شهید چنین جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۷۰۲ - قصیده ای که درآن مدح مرتضی نبود
قصیده ای که درآن مدح مرتضی نبود رضاقلی خان هدایت : روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین
بخش ۱۱۹ - فضل اللّه مشهدی
و هُوَ شیخ عمادالدین فضل اللّه بن علاء الدین علی برزش آبادی الطوسی. از اعاظم مشایخ و علمای راسخ. از عنفوان شباب مقاماتِ سلوک را در خدمت جناب شیخ حاجی محمد خبوشانی اکتساب کرده. سلسلهٔ نسبش به دو واسطه به جناب سید محمد نوربخش می‌رسد. بدین طریق او مرید حاجی شیخ محمد و او مرید شیخ محمد لاهیجی و او مرید سید است. جناب شیخ را تألیفات شریفه و منظومات لطیفه است و به رسالهٔ لوایح مولانا جامی شرحی نفیسه نوشته. بالاخره سعادت شهادت دریافت. در سنهٔ اربع عشر و تسع مائه در مشهد مقدس رضوی. از اوست: صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۴۰۴ - عمرم به تلخکامی مل خرج می شود
عمرم به تلخکامی مل خرج می شود باباطاهر عریان همدانی : دوبیتی‌ها
دوبیتی ۳۴۰ - الهی ای فلک چون مو زبون شی
الهی ای فلک چون مو زبون شی وحشی بافقی : غزلیات
غزل ۳۱۴ - آورده اقبالم دگر تا سجدهٔ این در کنم
آورده اقبالم دگر تا سجدهٔ این در کنم بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۳۶۲ - از روانی در تحیر هم اثر می‌دارد آب
از روانی در تحیر هم اثر می‌دارد آب قدسی مشهدی : رباعیات
شماره ۵۷۰ - ای مرکز نه سپهر اعظم بازآی
ای مرکز نه سپهر اعظم بازآی عنصری بلخی : رباعیات
شماره ۵۶ - آیا که مرا تو دستگیری یا نه
آیا که مرا تو دستگیری یا نه صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۸۶۷ - دست و پا گم می کند موج سبک لنگر در آب
دست و پا گم می کند موج سبک لنگر در آب سعیدا : غزلیات
شماره ۳۴۳ - کس به دور نرگس مست تو هشیاری ندید
کس به دور نرگس مست تو هشیاری ندید هلالی جغتایی : غزلیات
غزل ۴۰۴ - ای گلستان جمالت در کمال خرمی
ای گلستان جمالت در کمال خرمی
غزل ۵۹۴۱ - دلم سیاه شد از بس که برکتاب گذشتم
دلم سیاه شد از بس که برکتاب گذشتم صغیر اصفهانی : غزلیات
شماره ۲۳۶ - بکوی میکده بس بیهشان مدهوشند
بکوی میکده بس بیهشان مدهوشند باباطاهر عریان همدانی : دوبیتی‌ها
دوبیتی ۱۳۰ - به دل درد غمت باقی هنوزم
به دل درد غمت باقی هنوزم حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۶۸۳ - چقدر حوصله باید که گداز آموزم
چقدر حوصله باید که گداز آموزم سلیم تهرانی : غزلیات
شماره ۱۰۵ - با رسوم جهان دلم جنگی ست
با رسوم جهان دلم جنگی ست کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۵۴۹ - کردم بهوس عمارتی اندر دل
کردم بهوس عمارتی اندر دل اوحدی مراغه‌ای : غزلیات
غزل ۶۶۸ - ای نور چشم من ز رخ لاله‌رنگ تو
ای نور چشم من ز رخ لاله‌رنگ تو حزین لاهیجی : صفیر دل
بخش ۸ - حکایت
من و زشت رویی به عزم حجاز مفاتیح الجنان : زیارات مطلقه امام حسین (ع)
مداخله نااهلان به کتب حدیث و اخبار
کتاب های دعای شیعه، به مرتبه ای متقن و محکم بوده که غالب آن ها که استنساخ می کردند، خودشان از اهل علم بودند و از روی نسخه هایی که به خط اهل علم و تصحیح شده علما بوده مقابله و تصحیح می نمودند و اگر اختلافی بود، در حاشیه اش به آن اختلاف اشاره می کردند؛ مثلاً در دعای مکارم الاخلاق «وبَلِّغْ بِإیمانی» در حاشیه اش اشاره می کنند، در نسخه ابن اشناس «وَابْلُغْ بِإیْمانی» است و در روایت ابن شاذان «اللّهُمَّ أبْلِغْ إیمانی» است؛ یا مثلاً فلان کلمه به خط ابن سکون چنین است و به خط شهید چنین جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۷۰۲ - قصیده ای که درآن مدح مرتضی نبود
قصیده ای که درآن مدح مرتضی نبود رضاقلی خان هدایت : روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین
بخش ۱۱۹ - فضل اللّه مشهدی
و هُوَ شیخ عمادالدین فضل اللّه بن علاء الدین علی برزش آبادی الطوسی. از اعاظم مشایخ و علمای راسخ. از عنفوان شباب مقاماتِ سلوک را در خدمت جناب شیخ حاجی محمد خبوشانی اکتساب کرده. سلسلهٔ نسبش به دو واسطه به جناب سید محمد نوربخش می‌رسد. بدین طریق او مرید حاجی شیخ محمد و او مرید شیخ محمد لاهیجی و او مرید سید است. جناب شیخ را تألیفات شریفه و منظومات لطیفه است و به رسالهٔ لوایح مولانا جامی شرحی نفیسه نوشته. بالاخره سعادت شهادت دریافت. در سنهٔ اربع عشر و تسع مائه در مشهد مقدس رضوی. از اوست: صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۴۰۴ - عمرم به تلخکامی مل خرج می شود
عمرم به تلخکامی مل خرج می شود باباطاهر عریان همدانی : دوبیتی‌ها
دوبیتی ۳۴۰ - الهی ای فلک چون مو زبون شی
الهی ای فلک چون مو زبون شی وحشی بافقی : غزلیات
غزل ۳۱۴ - آورده اقبالم دگر تا سجدهٔ این در کنم
آورده اقبالم دگر تا سجدهٔ این در کنم بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۳۶۲ - از روانی در تحیر هم اثر می‌دارد آب
از روانی در تحیر هم اثر می‌دارد آب قدسی مشهدی : رباعیات
شماره ۵۷۰ - ای مرکز نه سپهر اعظم بازآی
ای مرکز نه سپهر اعظم بازآی عنصری بلخی : رباعیات
شماره ۵۶ - آیا که مرا تو دستگیری یا نه
آیا که مرا تو دستگیری یا نه صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۸۶۷ - دست و پا گم می کند موج سبک لنگر در آب
دست و پا گم می کند موج سبک لنگر در آب سعیدا : غزلیات
شماره ۳۴۳ - کس به دور نرگس مست تو هشیاری ندید
کس به دور نرگس مست تو هشیاری ندید هلالی جغتایی : غزلیات
غزل ۴۰۴ - ای گلستان جمالت در کمال خرمی
ای گلستان جمالت در کمال خرمی