فروغی بسطامی : غزلیات
غزل ۱۶۶ - کسی ز فتنهٔ آخر زمان خبر دارد
کسی ز فتنهٔ آخر زمان خبر دارد شاطرعباس صبوحی : غزلیات
باز، دل میبری ...
ای که صد سلسله دل، بسته به هر مو داری هجویری : بابُ آدابِ الإقامة فی الصّحبة
بابُ آدابِ الإقامة فی الصّحبة
چون درویشی اقامت اختیار کند بدون سفر، شرط ادب وی آن بود که چون مسافری بدو رسد به حکم حرمت به شادی پیش وی بازآید و وی را به حرمت قبول کند و چنان داند که وی یکی از آن ضیف ابراهیم خلیل است، علیه السّلام. از مکرمی با وی آن کند که ابراهیم کرد علیه السّلام که بی تکلف آن‌چه بود وی را پیش آورد؛ چنان‌که خدای عزّ و جلّ گفت: «فَجاءَ بِعِجْلٍ سَمینٍ (۲۶/الذّاریات).» و نپرسد که از کدام سوی آمدی یا کجا می‌روی و یا چه نامی مر حکم ادب را. آمدنشان از حق بیند و رفتن به سوی حق بیند و نامشان بندهٔ حق داند آنگاه نگاه کند تا راحت وی اندر خلوت بود یا صحبت؛ اگر اختیار وی خلوت بود، جایی خالی کند و اگر اختیار وی صحبت بود، تکلف صحبت کند به حکم انس و عشرت و چون شب سر به بالین بازنهد باید تا مقیم دستی بر پای وی نهد و اگر بنگذارد و گوید: «عادت ندارم»، اندر نیاویزد تا وی گرانبار نشود ودیگر روز گرمابه بر وی عرضه کند و به گرمابهٔ پاکیزه‌ترین بَرَدَش، و جامهٔ وی را از میزرهای گرمابه نگاه دارد و نگذارد که خادم اجنبی وی را خدمت کند، باید که همجنسی ورا خدمت کند به اعتقادی تا به پاک گردانیدن وی آن کس از همه آفات پاک شود. و باید که تا پشت وی بخارد و زانوها و کف پای و دستش بمالد و بیشتر از این شرط نیست. سعدی : غزلیات
غزل ۱۸۵ - کسی به عیب من از خویشتن نپردازد
کسی به عیب من از خویشتن نپردازد احمد شاملو : هوای تازه
افق روشن
برای کامیار شاپور صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۸۵۳ - خوش است حس که در پرده حیا باشد
خوش است حس که در پرده حیا باشد سنایی غزنوی : الباب السّادس فی ذکر نفس الکلّی و احواله
حکایت - آن شنیدی که در ولایت شام
آن شنیدی که در ولایت شام بابافغانی : غزلیات
شماره ۳۹۶ - هر دم اندیشه ی ان شوخ ستمکاره کنم
هر دم اندیشه ی ان شوخ ستمکاره کنم مهدی اخوان ثالث : از این اوستا
آواز چگور
وقتی که شب هنگام گامی چند دور از من جلال عضد : رباعیّات
شماره ۱ - ای کرده ز لطف و قهر تو صنع خدا
ای کرده ز لطف و قهر تو صنع خدا قرآن کریم : متن و ترجمه
سورة الأحزاب
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ صغیر اصفهانی : قصاید
شمارهٔ ۶۰ - توسل به حلال مشکلات و کشتی نجات
چشم لطفی سوی ما بهر خدا کن یا علی سنایی غزنوی : الباب الخامس فی فضیلة العلم، ذکر العلم اربح لانّ فضله ارجح
اندر صفت پرورش دل گوید
دل قوی کند ز زحمت و بیم قاآنی شیرازی : قطعات
شماره ۱۱۷ - دو سال تلخ نشاند شراب را در خم
دو سال تلخ نشاند شراب را در خم اقبال لاهوری : زبور عجم
دعا
یارب درون سینه دل با خبر بده آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۳۳۱ - یادم از آن لب شیرین شکر بار آمد
یادم از آن لب شیرین شکر بار آمد سحاب اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۷ - عقده ای از کار ما نگشود لعل یار ما
عقده ای از کار ما نگشود لعل یار ما هلالی جغتایی : رباعیات
رباعی ۳۳ - گه در پی آزار دل رنجوری
گه در پی آزار دل رنجوری کمال‌الدین اسماعیل : قطعات
شمارهٔ ۷۳ - وله ایضا
زهی به ذروة کیوان رسیده ایوانت سیف فرغانی : غزلیات
شماره ۳۱۴ - آن دلارامی که آرامی نباشد با منش
آن دلارامی که آرامی نباشد با منش
غزل ۱۶۶ - کسی ز فتنهٔ آخر زمان خبر دارد
کسی ز فتنهٔ آخر زمان خبر دارد شاطرعباس صبوحی : غزلیات
باز، دل میبری ...
ای که صد سلسله دل، بسته به هر مو داری هجویری : بابُ آدابِ الإقامة فی الصّحبة
بابُ آدابِ الإقامة فی الصّحبة
چون درویشی اقامت اختیار کند بدون سفر، شرط ادب وی آن بود که چون مسافری بدو رسد به حکم حرمت به شادی پیش وی بازآید و وی را به حرمت قبول کند و چنان داند که وی یکی از آن ضیف ابراهیم خلیل است، علیه السّلام. از مکرمی با وی آن کند که ابراهیم کرد علیه السّلام که بی تکلف آن‌چه بود وی را پیش آورد؛ چنان‌که خدای عزّ و جلّ گفت: «فَجاءَ بِعِجْلٍ سَمینٍ (۲۶/الذّاریات).» و نپرسد که از کدام سوی آمدی یا کجا می‌روی و یا چه نامی مر حکم ادب را. آمدنشان از حق بیند و رفتن به سوی حق بیند و نامشان بندهٔ حق داند آنگاه نگاه کند تا راحت وی اندر خلوت بود یا صحبت؛ اگر اختیار وی خلوت بود، جایی خالی کند و اگر اختیار وی صحبت بود، تکلف صحبت کند به حکم انس و عشرت و چون شب سر به بالین بازنهد باید تا مقیم دستی بر پای وی نهد و اگر بنگذارد و گوید: «عادت ندارم»، اندر نیاویزد تا وی گرانبار نشود ودیگر روز گرمابه بر وی عرضه کند و به گرمابهٔ پاکیزه‌ترین بَرَدَش، و جامهٔ وی را از میزرهای گرمابه نگاه دارد و نگذارد که خادم اجنبی وی را خدمت کند، باید که همجنسی ورا خدمت کند به اعتقادی تا به پاک گردانیدن وی آن کس از همه آفات پاک شود. و باید که تا پشت وی بخارد و زانوها و کف پای و دستش بمالد و بیشتر از این شرط نیست. سعدی : غزلیات
غزل ۱۸۵ - کسی به عیب من از خویشتن نپردازد
کسی به عیب من از خویشتن نپردازد احمد شاملو : هوای تازه
افق روشن
برای کامیار شاپور صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۸۵۳ - خوش است حس که در پرده حیا باشد
خوش است حس که در پرده حیا باشد سنایی غزنوی : الباب السّادس فی ذکر نفس الکلّی و احواله
حکایت - آن شنیدی که در ولایت شام
آن شنیدی که در ولایت شام بابافغانی : غزلیات
شماره ۳۹۶ - هر دم اندیشه ی ان شوخ ستمکاره کنم
هر دم اندیشه ی ان شوخ ستمکاره کنم مهدی اخوان ثالث : از این اوستا
آواز چگور
وقتی که شب هنگام گامی چند دور از من جلال عضد : رباعیّات
شماره ۱ - ای کرده ز لطف و قهر تو صنع خدا
ای کرده ز لطف و قهر تو صنع خدا قرآن کریم : متن و ترجمه
سورة الأحزاب
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ صغیر اصفهانی : قصاید
شمارهٔ ۶۰ - توسل به حلال مشکلات و کشتی نجات
چشم لطفی سوی ما بهر خدا کن یا علی سنایی غزنوی : الباب الخامس فی فضیلة العلم، ذکر العلم اربح لانّ فضله ارجح
اندر صفت پرورش دل گوید
دل قوی کند ز زحمت و بیم قاآنی شیرازی : قطعات
شماره ۱۱۷ - دو سال تلخ نشاند شراب را در خم
دو سال تلخ نشاند شراب را در خم اقبال لاهوری : زبور عجم
دعا
یارب درون سینه دل با خبر بده آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۳۳۱ - یادم از آن لب شیرین شکر بار آمد
یادم از آن لب شیرین شکر بار آمد سحاب اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۷ - عقده ای از کار ما نگشود لعل یار ما
عقده ای از کار ما نگشود لعل یار ما هلالی جغتایی : رباعیات
رباعی ۳۳ - گه در پی آزار دل رنجوری
گه در پی آزار دل رنجوری کمال‌الدین اسماعیل : قطعات
شمارهٔ ۷۳ - وله ایضا
زهی به ذروة کیوان رسیده ایوانت سیف فرغانی : غزلیات
شماره ۳۱۴ - آن دلارامی که آرامی نباشد با منش
آن دلارامی که آرامی نباشد با منش