دل چو دانه، ما مِثالِ آسیا
آسیا کِی دانَد این گَردش چرا؟
تَن چو سنگ و آبِ او اندیشه‌ها
سنگ گوید آب دانَد ماجَرا
آب گوید آسیابان را بِپُرس
کو فَکَند اَنْدَر نِشیب این آب را
آسیابان گویَدَت کِای نانْ خوار
گَر نگردد، این که باشد نانْبا
ماجَرا بسیار خواهد شد خَمُش
از خدا واپُرس تا گوید تو را

در میانِ عاشقان، عاقل مَبا
خاصه در عشقِ چُنین شیرین لِقا
دور بادا عاقلان از عاشقان
دور بادا بویِ گُلْخَن از صَبا
گَر دَرآیَد عاقلی گو راه نیست
وَرْ درآید عاشقی صَد مَرحَبا
عقل تا تَدبیر و اندیشه کُند
رَفته باشد عشق تا هفتم سَما
عقل تا جویَد شُتر از بَهرِ حَج
رَفته باشد عشق بر کوهِ صَفا
عشق آمد این دَهانَم را گرفت
که گُذر از شعر و بر شِعْرا بَرآ

لی حَبیب حُبُّهُ یَشْوِی الحَشا
لَوْ یَشا یَمْشیْ عَلی عَیْنی مَشا
روزْ آن باشد که روزیم او بُوَد
ای خوشا آن روز و روزیْ ای خوشا
آن چه باشد کو کُند کان نیست خوش؟
قَدْ رَضینا یَفْعَلُ اللّهْ ما یَشا
خارِ او سَرمایه گُل‌ها بُوَد
اِنَّهُ المَنّانُ فی کَشْفِ الغِشا
هر چه گفتی یا شَنیدیْ پوست بود
لَیْسَ لُبُّ العِشْقِ سِرّا قَد فَشا
کی به قِشْرِ پوست‌ها قانِع شود
ذُو لُبابِ فی التَّجَلیْ قَدْ نَشا
من خَمُش کردم، غَمَش خامُش نکرد
عافِنا مِنْ شَرِّ واشِ قَدْ وَشا

در هوایَت بی‌قَرارم روز و شب
سَر زِ پایَت بَرندارم روز و شب
روز و شب را هَمچو خود مَجنون کُنم
روز و شب را کِی گُذارم روز و شب
جان و دل از عاشقان می‌خواستند
جان و دل را می‌سِپارم روز و شب
تا نیابم آن چه در مَغزِ من است
یک زمانی سَر نَخارم روز و شب
تا که عشقَت مُطربی آغاز کرد
گاه چَنْگَم، گاه تارم روز و شب
می‌زَنی تو زَخْمه و بَر می‌رَوَد
تا به گَردونْ زیر و زارم روز و شب
ساقی‌یی کردی بَشَر را چِلْ صَبوح
زان خَمیر اَنْدَر خُمارم روز و شب
ای مِهارِ عاشقانْ در دستِ تو
در میانِ این قَطارم روز و شب
می‌کَشَم مَستانه بارت بی‌خَبَر
همچو اُشْتُر زیرِ بارم روز و شب
تا بِنَگْشایی به قَنْدت روزه‌ام
تا قیامَت روزه دارم روز و شب
چون زِ خوانِ فَضلْ روزه بِشْکَنَم
عید باشد روزگارم روز و شب
جانِ روز و جانِ شبْ ای جانِ تو
اِنْتِظارم، اِنْتِظارم روز و شب
تا به سالی نیستم موقوفِ عید
با مَهِ تو عیدوارم روز و شب
زان شبی که وَعده کردی روزِ وَصل
روز و شب را می‌شُمارم روز و شب
بس که کِشتِ مِهرِ جانم تشنه است
زَ ابْرِ دیده اشک بارم روز و شب

مَجْلِسی خوش کُن از آن دو پاره چوب
عود را دَرسوز و بَربَط را بِکوب
این نَنالَد تا نکوبی بر رَگَش
وان دِگَر در نَفی و در سوزست خوب
مَجْلِسی پُرگرد بر خاشاکِ فکر
خیز ای فَرّاشْ فَرشِ جانْ بِروب
تا نسوزی بویْ نَدْهَد آن بَخور
تا نکوبی نَفْع نَدْهَد این حُبوب
نَیِّرِ اَعْظَم بدان شُد آفتاب
کو در آتشْ خانه دارد بی‌لُغوب
ماه از آن پیک و مُحاسِب می‌شود
کو نیاساید زِ سَیْران و رُکوب
عودِ خَلْقانند این پیغَمْبَران
تا رَسَدْشان بویِ عَلّامُ الغُیوب
گَر به بو قانِع نه‌یی تو، هم بِسوز
تا که مَعْدن گردی ای کانِ عُیوب
چون بِسوزی، پُر شود چَرخ از بَخور
چون بِسوزد دل، رَسَد وَحْیُ القُلوب
حَد ندارد این سُخَن، کوتاه کُن
گر چه جانِ گُلْسِتان آمد جَنوب
صاحِبَ الْعُودَیْنِ لا تُهْمِلْهُما
حَرِّقَنْ ذا حَرِّکَنْ ذا لِلْکُرُوب
مَنْ یَلِجْ بین السکاری لا یفق
مَنْ یَذُقْ مِنْ راحِ رُوْح لا یَتُوب
اِغْتَنِمْ بِالرّاحِ عَجِّلْ وَ اسْتعِدَ
مِنْ خُمارِ دُونَهُ شَقُّ الجُیوب
اَیْنَ تَنْجو؟ اِنَّ سُلْطانَ الهَوی
جاذِبُ العُشّاقَ، جَبّارُ طَلُوب

هیچ می‌دانی چه می‌گوید رَباب
زَ اشْکِ چَشم و از جِگَرهایِ کباب؟
پوستی‌اَم دور مانده من زِ گوشت
چون نَنالَم در فِراق و در عذاب؟
چوب هم گوید بُدَم من شاخِ سَبز
زینِ من بِشْکَست و بِدْرید آن رِکاب
ما غریبانِ فِراقیم ای شَهان
بِشْنوید از ما اِلَی اللّهِ المَأب
هم زِ حَق رُستیم اوَّل در جهان
هم بِدو وا می‌رَویم از انقلاب
بانگِ ما هَمچون جَرَس در کاروان
یا چو رَعْدی وقتِ سَیْران سَحاب
ای مُسافر دل مَنهِ بر مَنْزِلی
که شَوی خسته به گاهِ اِجْتِذاب
زانک از بسیار مَنْزِل رفته‌یی
تو زِ نُطْفه تا به هنگامِ شَباب
سَهْل گیرَش تا به سَهْلی وارَهی
هم دَهی آسان و هم یابی ثواب
سختْ او را گیر کو سَختَت گرفت
اوّل او و آخِر او، او را بیاب
خوش کَمانچه می‌کَشَد کان تیرِ او
در دلِ عُشّاق دارد اِضْطِراب
تُرک و رومیّ و عَرَب گَر عاشق است
هم زَبانِ اوست این بانگِ صَواب
باد می‌نالَد هَمی‌خوانَد تو را
که بیا اَنْدَر پی­‌اَم تا جویِ آب
آب بودم، باد گشتم، آمدم
تا رَهانَم تشنگان را زین سَراب
نُطْقْ آن باد است کآبی بوده است
آب گردد چون بِیَندازد نِقاب
از بُرونِ شش جَهَت این بانگْ خاست
کَزْ جَهَت بُگْریز و رو از ما مَتاب
عاشِقا کِمتر زِ پروانه نِه‌یی
کِی کُند پروانه ز آتش اِجْتِناب؟
شاه در شهراست، بَهرِ جُغدْ من
کِی گُذارم شهر و کِی گیرم خراب؟
گَر خَری دیوانه شُد نَک کیرِ گاو
بر سَرَش چندان بِزَن کایَد لُباب
گَر دِلَش جویَم خَسیش اَفْزون شود
کافران را گفت حَق ضَرْبَ الرَّقاب

اَبْشِروا یا قَوْمُ هذا فَتْحُ بابْ
قَدْ نَجَوْتُمْ مِنْ شَتابِ الِاَغْتِرابْ
اِفْرَحُوا قَدْ جاءَ میقاتُ الرِّضا
مِنْ حَبیبٍ عِنْدَه اُمَ الْکِتابْ
قالَ لا تَاْسَوْا عَلی ما فاتَکُمْ
اِذْ بَدی بَدْرٌ خَرُوقٌ الِلْحِجابْ
ذا مُناخٌ اَوْقِفُوا بُعْرانَنا
ذا نَعِیمٌ لَیْسَ یُحْصیهِ الْحِسابْ
اِنَّ فی عَتْبِ الْهَوی اِلْفَ الْوَفا
اِنَّ فی صَمْتِ الْوَلا لُطْفَ الْخِطابْ
قَدْ سَکَتْنا فَافْهَموا سِرَّ السُّکُوتْ
یا کِرامُ اللّه اَعْلَمْ بِالصَّوابْ

دِلْبَریّ و بی‌دلی اسرارِ ماست
کارْ کارِ ماستْ چون او یارِ ماست
نوبَتِ کُهنه فروشان دَرگُذشت
نوفروشانیم و این بازارِ ماست
نوبَهاری کو جهان را نو کُند
جانِ گُلْزارست امّا زارِ ماست
عقل اگر سُلطانِ این اِقْلیم شُد
همچو دُزد آویخته بر دارِ ماست
آن کِه افلاطون و جالینوسِ ماست
پُرفَنا و عِلَّت و بیمارِ ماست
گاو و ماهیِّ ثَری قُربانِ ماست
شیرِ گردونی به زیرِ بارِ ماست
گَرچه اوَّل زَهْر بُد تریاق شُد
هرچه آن غَم بُد کُنون غَمْ خوارِ ماست
دَعویِ شیری کُند هر شیرگیر
شیرگیر و شیرِ او کَفتارِ ماست
تَرکِ خویش و تَرکِ خویشان می‌کنیم
هرچه خویشِ ما کُنون اَغْیارِ ماست
خودپَرَستی نامُبارک حالَتی ست
کَنْدَر او ایمانِ ما اِنْکارِ ماست
هر غَزَل کان بی‌من آید خوش بُوَد
کین نَوا بی‌فَر زِ چَنگ و تارِ ماست
شَمسِ تبریزی به نورِ ذوالْجَلال
در دو عالَمْ مایهٔ اِقْرارِ ماست

عاشقان را جُست و جو از خویش نیست
در جهانْ جوینده جُز او بیش نیست
این جهان و آن جهانْ یک گوهر است
در حقیقتْ کُفر و دین و کیش نیست
ای دَمَت عیسی دم از دوری مَزَن
من غُلامِ آن کِه دوراَنْدیش نیست
گَر بگویی پس رَوَم نی پس مَرو
وَرْ بگویی پیش نی رَه پیش نیست
دست بُگْشا دامَنِ خود را بگیر
مَرهَمِ این ریشْ جُز این ریش نیست
جُزوِ درویشند جُمله نیک و بَد
هر کِه نَبْوَد او چُنین درویش نیست
هر کِه از جا رفت جایِ او دل ست
همچو دلْ اَنْدَر جهانْ جاییش نیست

غیرِ عشقَت راه‌بینْ جُستیم، نیست
جز نِشانَت هم‌نشینْ جُستیم، نیست
آن‌چُنان جُستن که می‌خواهی بگو
کانچُنان را این‌چُنین جُستیم، نیست
بعد ازین بر آسْمان جوییم یار
زان‌که یاری در زمینْ جُستیم، نیست
چون خیالِ ماهِ تو ای بی‌خیال
تا به چَرخِ هفتمینْ جُستیم، نیست
بهتر آن باشد که مَحْوِ این شویم
کَزْ دو عالَم بِهْ ازینْ جُستیم، نیست
صاف‌هایِ جُمله عالَم خورده گیر
همچو دُردِ دَردِ دینْ جُستیم، نیست
خاتَمِ مُلْکِ سُلَیمان جُستنی‌ست
حَلقه‌ها هست و نِگینْ جُستیم، نیست
صورتی کَنْدَر نِگینِ او بُدَست
در بُتانِ روم و چینْ جُستیم، نیست
آنچُنان صورت که شَرحَش می‌کُنم
جُز که صورت آفرینْ جُستیم، نیست
اَنْدَر آن صورت یَقین حاصل شود
کَزْ وَرایِ آن، یَقینْ جُستیم، نیست
جایِ آن هست اَرْ گُمانِ بَد بَریم
زان که بی‌مَکْری امینْ جُستیم، نیست
پُشتِ ما از ظَنِّ بَد شُد چون کَمان
زان که راهی بی‌کَمینْ جُستیم، نیست
زین بَیانْ نوری که پیدا می‌شود
در بَیان و در مُبینْ جُستیم، نیست

در دل و جانْ خانه کردی عاقِبَت
هر دو را دیوانه کردی عاقِبَت
آمدی کآتَش دَرین عالَم زَنی
وانَگشتی تا نکردی عاقِبَت
ای زِ عشقَت عالَمی ویران شُده
قَصدِ این ویرانه کردی عاقِبَت
من تو را مشغول می‌کردم دِلا
یادِ آن افسانه کردی عاقبت
عشق را بی‌خویش بُردی در حَرَم
عقلْ را بیگانه کردی عاقبت
یا رَسولَ اللّهْ سُتونِ صَبر را
اُسْتُن حَنّانه کردی عاقِبَت
شمعِ عالَم بود لُطْفِ چاره‌گَر
شمع را پَروانه کردی عاقِبَت
یک سَرَم این سوست یک سَر سویِ تو
دوسَرَم چون شانه کردی عاقِبَت
دانهٔ بیچاره بودم زیرِ خاک
دانه را دُردانه کردی عاقِبَت
دانه‌یی را باغ و بُستان ساختی
خاکْ را کاشانه کردی عاقِبَت
ای دلِ مَجنون و از مَجنون بَتَر
مَردی و مَردانه کردی عاقِبَت
کاسهٔ سَر از تو پُر از تو تَهی
کاسه را پیمانه کردی عاقِبَت
جانِ جانْدارانِ سَرکَش را به عِلْم
عاشقِ جانانه کردی عاقبَت
شَمسِ تبریزی که مَر هر ذَرّه را
روشن و فَرزانه کردی عاقِبَت

این چُنین پابَندِ جانْ میدانِ کیست؟
ما شُدیم از دستْ این دَستانِ کیست؟
عشقْ گَردان کرد ساغَرهایِ خاص
عشقْ می‌داند که او گَردان کیست؟
جانْ حَیاتی داد کوه و دشت را
ای خدایا ای خدایا جانِ کیست؟
این چه باغ است این که جَنَّت مَستِ اوست؟
وین بنفشه و سوسن و ریحانِ کیست؟
شاخِ گُل از بُلبُلان گویاتَر است
سَروْ رَقصان گشته کین بُستانِ کیست؟
یاسَمَن گفتا نگویی با سَمَن
کین چُنین نرگس زِ نَرگِسْدانِ کیست؟
چون بِگفتم یاسَمَن خندید و گفت
بی‌خودم منْ می‌نَدانَم کانِ کیست؟
می‌دَوَد چون گویِ زَرینْ آفتاب
ای عَجَب اَنْدَر خَمِ چوگانِ کیست؟
ماهْ هَمچون عاشقان اَنْدَر پِی‌اَش
فَربه و لاغَر شُده حیرانِ کیست؟
ابرِ غمگین در غَم و اندیشه است
سِرِّ پُرآتش عَجَبْ گِریانِ کیست؟
چَرخِ اَزْرَق پوشِ روشنْ دل عَجَب
روز و شب سَرمَست و سَرگردانِ کیست؟
دَرد هم از دَردِ او پُرسان شُده
کِی عَجَب این دَردِ بی‌دَرمانِ کیست؟
شَمسِ تبریزی گُشاده‌ست این گره
ای عجب این قدرت و امکان کیست؟

عاشقیّ و بی‌وَفایی کارِ ماست
کارْ کارِ ماست چون او یارِ ماست
قَصدِ جانِ جُملهٔ خویشان کنیم
هر چه خویشِ ما کُنون اَغْیارِ ماست
عقل اگر سُلطانِ این اِقْلیم شد
همچو دُزد آویخته بر دارِ ماست
خویش و بی‌خویشی به یک جا کِی بُوَد؟
هر گُلی کَزْ ما بِرویَد خارِ ماست
خودپَرَستی نامُبارکً حالَتی‌‌ست
کَنْدَر او ایمانِ ما اِنْکارِ ماست
آن کِه افلاطون و جالینوسِ توست
از مَنی پُرعِلَّت و بیمارِ ماست
نوبَهاری کو نُویِّ خود بِدید
جانِ گُلْزارست امْا زارِ ماست
این مَنی خاکست زَر در وِیْ بجو
کَنْدَر او گَنْجور یارِ غارِ ماست
خاکْ بی‌آتش بِنَنْمایَد گُهر
عشق و هِجرانْ ابرِ آتش بارِ ماست
طالِبا بِشْنو که بانگِ آتش است
تا نَپِنْداری که این گُفتارِ ماست
طالِبا بُگْذر ازین اسرارِ خود
سِرِّ طالِبْ پَردهٔ اسرارِ ماست
نور و نارِ توست ذوق و رَنجِ تو
رو بدان جایی که نور و نارِ ماست
گاه گویی شیرم و گَهْ شیرگیر
شیرگیر و شیرِ تو کَفْتارِ ماست
طالِبِ رَهْ طالِبِ شَهْ کِی بُوَد؟
گر چه دل دارد مگو دِلْدارِ ماست
شهر از عاقلْ تَهی خواهد شدن
این چُنین ساقی که این خَمّارِ ماست
عاشق و مُفْلِس کُند این شهر را
این چُنین چابُک که این طَرّارِ ماست
مدرسه عشق و مُدَرِّسْ ذوالْجَلال
ما چو طالِبْ عِلْم و این تَکرارِ ماست
شَمسِ تبریزی که شاهِ دِلْبَری‌ست
با همه شاهَنْشَهی جانْدارِ ماست

گُم شدن در گُم شدنْ دینِ من است
نیستی در هستْ آیینِ من است
تا پیاده می‌رَوَم در کویِ دوست
سَبْز خِنْگِ چَرخْ در زینِ من است
چون به یک دَمْ صد جهان واپَس کُنم
بِنْگَرَم گامِ نَخُستینِ من است
من چرا گِردِ جهان گردم چو دوست
در میانِ جانِ شیرینِ من است؟
شَمسِ تبریزی که فَخْرِ اولیاست
سینِ دَندان‌هاشْ یاسینِ من است

عِشوهٔ دشمن بِخوردی عاقِبَت
سویِ هِجران عَزْم کردی عاقِبَت
بازگَردی زان خَسانِ زَن صِفَت
سویِ این مَردان چو مَردی عاقِبَت
سیر گَردی زان همه جُفتانْ تو زود
چونک فَردِ فَردِ فَردی عاقِبَت
چون گُلِ زَردی زِعشقِ لاله‌یی
لاله گَردی گر چه زَردی عاقِبَت
چون که خاکِ شَمسِ تبریزی شُدی
نورِ سَقْفی لاجوردی عاقِبَت

این چُنین پابَنْدِ جانْ میدانِ کیست؟
ما شُدیم از دستْ این دَستانِ کیست؟
می‌دَوَد چون گویِ زَرّین آفتاب
ای عَجَب اَنْدَر خَمِ چوگانِ کیست؟
آفتابا راهزَنْ راهَت نَزَد
چون زَنَد؟ دانَد که این رَهْ آنِ کیست
سیب را بو کرد موسی جان بِداد
بازجو آن بو زِ سیبِسْتان کیست
چَشمِ یعقوبی از این بو باز شُد
ای خدا این بویْ از کَنْعانِ کیست؟
خاک بودیم این چُنین موزون شُدیم
خاکِ ما زَرْ گشت در میزانِ کیست؟
بر زَرِ ما هر زمان مُهْرِ نوست
تا بِدانَد زَرْ که او از کانِ کیست
جُمله حیرانند و سَرگردانِ عشق
ای عَجَب این عشقْ سَرگردانِ کیست
جُمله مِهْمانَند در عالَم وَلیک
کَم کسی دانَد که او مهمانِ کیست
نَرگسِ چَشمِ بُتان رَه می‌زَنَد
آبِ این نَرگسْ زِ نَرگِسْدانِ کیست
جسم‌ها شبْ خالی از ما روز پُر
ما و من چون گُربه در اَنْبانِ کیست؟
هر کسی دَسْتَک زَنان کِی جانِ من
وان کِه دَسْتَک زَن کُند او جانِ کیست؟
شَمسِ تبریزی که نورِ اولیاست
با چُنان عِزّ و شَرَفْ سُلطانِ کیست؟

ماه دیدم شُد مرا سودایِ چَرخ
آن مَهی نی کو بُوَد بالایِ چرخ
تو زِ چَرخی با تو می‌گویم زِ چَرخ
وَرْنَه این خورشید را چه جایِ چَرخ؟
زُهره را دیدم هَمی‌زَد چَنگْ دوش
ای همه چون دوشِ ما شب‌هایِ چَرخ
جانِ من با اَخْتَرانِ آسْمان
رَقصْ رَقصان گشته در پَهنایِ چَرخ
در فِراقِ آفتابِ جانْ بِبین
از شَفَق پُرخون شُده سیمایِ چَرخ
سَر فرو کُن یک دَمی از بام چَرخ
تا زَنَم من چَرخ‌ها در پایِ چَرخ
سنگ از خورشید شُد یاقوت و لَعْل
چَشم از خورشید شُد بینایِ چَرخ
ماهْ خود بر آسْمانِ دیگر است
عکسِ آن ماه است در دریایِ چَرخ

باز شیری با شِکَر آمیختند
عاشقانْ با هَمدِگَر آمیختند
روز و شب را از میان بَرداشتند
آفتابی با قَمَر آمیختند
رنگِ معشوقان و رنگِ عاشقان
جُمله هَمچون سیم و زَر آمیختند
چون بَهارِ سَرمَدیِّ حَق رَسید
شاخِ خُشک و شاخِ تَر آمیختند
رافِضی اَنگُشت در دَندان گرفت
هم علیّ و هم عُمَر آمیختند
بر یکی تَختَند این دَم هر دو شاه
بلکه خود در یک کَمَر آمیختند
هم شبِ قَدْر آشکارا شُد چو عید
هم فرشته با بَشَر آمیختند
هم زبانِ هَمدِگَر آموختند
بی‌نُفور این دو نَفَر آمیختند
نَفْسِ کُلّ و هر چه زاد از نَفسِ کُل
هَمچو طِفْلان با پدر آمیختند
خیر و شَرّ و خُشک و تَر زان هست شُد
کَزْ طبیعتْ خیر و شَر آمیختند
من دَهان بَستم تو باقی را بِدان
کین نَظَر با آن نَظَر آمیختند
بَهرِ نورِ شَمسِ تبریزی تَنَم
شمع وارَش با شَرَر آمیختند

آن شِکَرپاسُخ نَباتَم می‌دَهَد
وان کِه کُشْتَسْتَم حَیاتَم می‌دَهَد
آن کِه در دریایِ خونَم غَرقه کرد
یونُسِ وَقتَم نَجاتَم می‌دَهَد
در صِفاتِ او صِفاتَم نیست شُد
هم صَفا و هم صِفاتَم می‌دَهَد
رَخْت را بُرد و مرا درویش کرد
نَک زِ یاقوتَشْ زَکاتَم می‌دَهَد
اسبِ من بِسْتَد پیاده مانده ام
وَزْ دو رُخْ آن شاهْ ماتَم می‌دَهَد
کوهِ طور از شاه ماتَش پاره شُد
من کَم از کاهَم ثَباتَم می‌دَهَد
ماهْ عیدِ روزِ وَصلَش خواستم
از شبِ هِجْرانْ بَراتَم می‌دَهَد
چون بُرون از شش جِهَت بُد گنجِ عشق
زان جِهَت بی‌این جِهاتَم می‌دَهَد

خُنْب‌هایِ لایَزالی جوش باد
باده نوشانِ اَزَل را نوش باد
تیزچَشمانِ صَفا را تا اَبَد
حَلْقه‌هایِ عشقِ تو در گوش باد
دوش گفتم ساقی‌اَش را هوش دار
ساقی‌اَش گفتا مرا بیهوش باد
ای خدا از ساقیانِ بَزمِ غَیب
در دو عالَمْ بانگِ نوشانوش باد
عقلِ کُل کو رازْ پوشانَد هَمی
مَستْ باد و رازْ بی‌روپوش باد
هر سَحَر هَمچون سَحَرگَهْ بی‌حِجاب
آفتابِ حُسن در آغوش باد
شَمسِ تبریز اَرْ چه پُشتَش سویِ ماست
صد هزاران آفرینْ بر روش باد