این متن شعری عرفانی و فلسفی است که به موضوعاتی مانند عشق، عقل، خودپرستی، و تغییرات جهان میپردازد. شاعر از مفاهیمی مانند دلبری، بیدلی، عقل، و خودپرستی سخن میگوید و به نقد برخی از باورها و رفتارهای انسانی میپردازد. همچنین، از نمادهایی مانند گاو، ماهی، و شیر برای بیان مفاهیم عمیق استفاده میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از نمادها و استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۲۴ - دلبری و بیدلی اسرار ماست
کارْ کارِ ماستْ چون او یارِ ماست ۱
نوبَتِ کُهنه فروشان دَرگُذشت
نوفروشانیم و این بازارِ ماست ۲
نوبَهاری کو جهان را نو کُند
جانِ گُلْزارست امّا زارِ ماست ۳
عقل اگر سُلطانِ این اِقْلیم شُد
همچو دُزد آویخته بر دارِ ماست ۴
آن کِه افلاطون و جالینوسِ ماست
پُرفَنا و عِلَّت و بیمارِ ماست ۵
گاو و ماهیِّ ثَری قُربانِ ماست
شیرِ گردونی به زیرِ بارِ ماست ۶
گَرچه اوَّل زَهْر بُد تریاق شُد
هرچه آن غَم بُد کُنون غَمْ خوارِ ماست ۷
دَعویِ شیری کُند هر شیرگیر
شیرگیر و شیرِ او کَفتارِ ماست ۸
تَرکِ خویش و تَرکِ خویشان میکنیم
هرچه خویشِ ما کُنون اَغْیارِ ماست ۹
خودپَرَستی نامُبارک حالَتی ست
کَنْدَر او ایمانِ ما اِنْکارِ ماست ۱۰
هر غَزَل کان بیمن آید خوش بُوَد
کین نَوا بیفَر زِ چَنگ و تارِ ماست ۱۱
شَمسِ تبریزی به نورِ ذوالْجَلال
در دو عالَمْ مایهٔ اِقْرارِ ماست ۱۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.