این متن شعری است که دربارهی تغییرات و تحولات درونی و بیرونی انسان صحبت میکند. شاعر از عواقب تصمیمات اشتباه، جدایی، و بازگشت به مسیر درست سخن میگوید. همچنین، به تحولات روحی و معنوی اشاره میکند که در نهایت به روشنایی و رشد منجر میشود.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای شعری ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۳۱ - عشوهٔ دشمن بخوردی عاقبت
سویِ هِجران عَزْم کردی عاقِبَت ۱
بازگَردی زان خَسانِ زَن صِفَت
سویِ این مَردان چو مَردی عاقِبَت ۲
سیر گَردی زان همه جُفتانْ تو زود
چونک فَردِ فَردِ فَردی عاقِبَت ۳
چون گُلِ زَردی زِعشقِ لالهیی
لاله گَردی گر چه زَردی عاقِبَت ۴
چون که خاکِ شَمسِ تبریزی شُدی
نورِ سَقْفی لاجوردی عاقِبَت ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.