این متن شعری عرفانی است که به مفاهیمی مانند عشق، حیرت در برابر اسرار هستی، و جستجوی معنای زندگی میپردازد. شاعر از عناصری مانند آفتاب، سیب، خاک، و زر به عنوان نمادهایی برای بیان مفاهیم عمیق استفاده میکند. در نهایت، متن به عشق الهی و حیرت انسان در برابر این عشق اشاره میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده و نامفهوم باشد.
غزل ۴۳۲ - این چنین پابند جان میدان کیست؟
ما شُدیم از دستْ این دَستانِ کیست؟ ۱
میدَوَد چون گویِ زَرّین آفتاب
ای عَجَب اَنْدَر خَمِ چوگانِ کیست؟ ۲
آفتابا راهزَنْ راهَت نَزَد
چون زَنَد؟ دانَد که این رَهْ آنِ کیست ۳
سیب را بو کرد موسی جان بِداد
بازجو آن بو زِ سیبِسْتان کیست ۴
چَشمِ یعقوبی از این بو باز شُد
ای خدا این بویْ از کَنْعانِ کیست؟ ۵
خاک بودیم این چُنین موزون شُدیم
خاکِ ما زَرْ گشت در میزانِ کیست؟ ۶
بر زَرِ ما هر زمان مُهْرِ نوست
تا بِدانَد زَرْ که او از کانِ کیست ۷
جُمله حیرانند و سَرگردانِ عشق
ای عَجَب این عشقْ سَرگردانِ کیست ۸
جُمله مِهْمانَند در عالَم وَلیک
کَم کسی دانَد که او مهمانِ کیست ۹
نَرگسِ چَشمِ بُتان رَه میزَنَد
آبِ این نَرگسْ زِ نَرگِسْدانِ کیست ۱۰
جسمها شبْ خالی از ما روز پُر
ما و من چون گُربه در اَنْبانِ کیست؟ ۱۱
هر کسی دَسْتَک زَنان کِی جانِ من
وان کِه دَسْتَک زَن کُند او جانِ کیست؟ ۱۲
شَمسِ تبریزی که نورِ اولیاست
با چُنان عِزّ و شَرَفْ سُلطانِ کیست؟ ۱۳
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.