این شعر عرفانی از مولانا بیانگر احساسات و تجربیات معنوی شاعر است. او از عشق الهی و رابطهاش با معشوق حقیقی سخن میگوید و از رهایی از مادیات و رسیدن به معنویت و نجات از طریق عشق الهی صحبت میکند. شاعر از فقر معنوی و نیاز به نجات از طریق عشق الهی میگوید و از این که عشق الهی او را از مادیات دور کرده و به معنویت نزدیک کرده است، ابراز خوشحالی میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و معنوی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با مفاهیم فلسفی و عرفانی دارد. بنابراین، برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است.
غزل ۸۱۱ - آن شکرپاسخ نباتم میدهد
وان کِه کُشْتَسْتَم حَیاتَم میدَهَد ۱
آن کِه در دریایِ خونَم غَرقه کرد
یونُسِ وَقتَم نَجاتَم میدَهَد ۲
در صِفاتِ او صِفاتَم نیست شُد
هم صَفا و هم صِفاتَم میدَهَد ۳
رَخْت را بُرد و مرا درویش کرد
نَک زِ یاقوتَشْ زَکاتَم میدَهَد ۴
اسبِ من بِسْتَد پیاده مانده ام
وَزْ دو رُخْ آن شاهْ ماتَم میدَهَد ۵
کوهِ طور از شاه ماتَش پاره شُد
من کَم از کاهَم ثَباتَم میدَهَد ۶
ماهْ عیدِ روزِ وَصلَش خواستم
از شبِ هِجْرانْ بَراتَم میدَهَد ۷
چون بُرون از شش جِهَت بُد گنجِ عشق
زان جِهَت بیاین جِهاتَم میدَهَد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.