مَنَم از جانِ خود بیزار بیزار
اگر باشد تو را از بَنده آزار
مرا خود جان و دلْ بَهرِ تو باید
که قُربانِ تو باشد ای نِکوکار
زِ آزارِ دِلَت گر چه نگویی
درونِ جانِ من پیداست آثار
بَهار از من بِگَردد چون نَدانَم؟
چو در دلْ جایِ گُلْشَنْ پُر شود خار
گُناهَم پیشِ لُطفَت سَجده آرَد
که ای مَسجودِ جان زِنهار زِنهار
گُنَه را لُطفِ تو گوید که تا کِی؟
گُنَه گوید بِدو کین بار این بار
تَن و جانی که خاکِ تو نباشد
تَنِ او سَلّه باشد جانِ او مار
تو خورشیدیّ و مُرغِ روز خواهی
چو مُرغِ شب بیاید نَبْوَدَش بار
چو بَرگیری تو رَسمِ شب زِ عالَم
چه پَرها بَرکَنَد مُرغِ شب ای یار
به حَقِّ آن کِه لُطفِ تو جهانی‌ست
که آن جا گُم شود این چَرخِ دَوّار
به چَشمِ جانْ چه دریا و چه صَحرا
دران عالَم چه اِقْرار و چه اِنْکار
به تَنگی دَرفُتَد هرکْ از تو مانَد
فروکُن دست و او را زود بَردار
به قَصد از شَمسِ تبریزی نَگَردم
چگونه زَهْر نوشَد مَردِ هُشیار؟

مرا اِقْبالْ خَندانید آخِر
عِنان این سو بِگَردانید آخِر
زمانی مُرغِ دل بَربشسته پَر بود
بِدادَش پَرّ و پَرّانید آخِر
زِهی باغی که خَندانید از فَضْل
بِدان ابری که گِریانید آخِر
زِهی نُصرت که مَر اسلام را داد
زِهی مُلْکی که اِسْتانید آخِر
به چوگانِ وَفا یک گویِ زَرّین
دَرین میدان بِغَلطانید آخِر
کَمَر بُگْشاد مِرّیخ و بِیَنداخت
سِلَح‌ها را بِدَرّانید آخِر
بِخَندد آسْمان زیرا زمین را
خدا از خوفْ بِرْهانید آخِر

به ساقی دَرنِگَر در مَست مَنْگَر
به یوسُف دَرنِگَر در دست مَنْگَر
اَیا ماهیِّ جان در شَسْتْ قالِب
بِبین صیّاد را در شَسْت مَنْگَر
بِدان اصلی نِگَر کاغاز بودی
به فَرعی کان کُنون پیوست مَنْگَر
بِدان گُلْزارِ بی‌پایانْ نَظَر کُن
بدین خاری که پایَتْ خَسْت مَنْگَر
هُمایی بین که سایه بر تو اَفْکَند
به زاغی کَزْ کَفِ تو جَست مَنْگَر
چو سَرو و سُنبُله بالا رَوِش کُن
بَنفشه وار سویِ پَست مَنْگَر
چو در جویَت رَوان شُد آبِ حیوان
به خُمّ و کوزه گَر اِشْکَست مَنْگَر
به هستی بَخش و مَستی بَخش بِگْرو
مَنال از نیست وَنْدَر هست مَنْگَر
قَناعَت بین که نَرَّست و سَبُک رو
به طَمْعِ ماده آبَسْت مَنْگَر
تو صافان بین که بر بالا دَویدند
به دُردی کان به بُن بِنْشَست مَنْگَر
جهانْ پُر بین زِ صورت‌هایِ قُدسی
بدان صورت که راهَت بَست مَنْگَر
به دامِ عشقْ مُرغانِ شِگَرفَند
به بومی که زِ داَمش رَست مَنْگَر
بِهْ از تو ناطِقی اَنْدَر کَمین هست
دران کین لحظه خاموشَست مَنْگَر

بِگَردان ساقیا آن جامِ دیگر
بِدِه جانِ مرا آرامِ دیگر
به جانِ تو که امروزم بِبینی
که صَبرم نیست تا ایّامِ دیگر
اگر یک ذَرّه رَحْمَت هست بر من
مَکُن تاخیر تا هنگامِ دیگر
خلاصَم دِهْ خلاصَم دِهْ خَلاصی
که سخت افتاده‌ام در دامِ دیگر
اگر امروز دَر بر من بِبَندی
دَراُفْتَم هر دَمی از بامِ دیگر
مرا در دستِ اندیشه بِمَسْپار
که اندیشه‌ست خونْ آشامِ دیگر
میِ خام اَرْ نَگَردانی تو ساقی
مرا زَحْمَت دَهَد صد خامِ دیگر
بگیر این دَلْق اگر چه وامْ دارم
گِرو کُن زود بِسْتان وامِ دیگر
بِنِه نامَم غُلامِ دُردنوشان
نمی‌خواهم خدایا نامِ دیگر

نگشتم از تو هرگز ای صَنَم سیر
وَلیک از هَجْر گشتم دَم به دَم سیر
هَمی‌بینَم رِضایَت در غَمِ ماست
چگونه گردد این بی‌دلْ زِ غَمْ سیر؟
چه خون آشام و مُسْتَسقی‌ست این دل
که چَشْمَم می‌نگردد زَاشْک و نَمْ سیر
اگر سیری ازین عالَم بیا که
نگردد هیچ کَس زان عالَمَم سیر
چو دیدم اِتِّفاقِ عاشقانَت
شُدَسْتَم از خِلاف و لا و لَم سیر
ولی دَردَم تو اِسْرافیلِ جان‌ها
نِیَم از نَفْخِ روح و زیر و بَم سیر
چو بویِ جامِ جانْ بر مَغزِ من زد
شُدم ای جانِ جانْ از جامِ جَم سیر
چو بیش است آن جُنونْ لحظه به لحظه
خَسیس آن کو نگشت از بیش و کَم سیر
چو دیدم کاس و طاسِ او شُدَسْتَم
ازین طَشْتِ نِگونِ خَم به خَم سیر
خیالِ شَمسِ تبریزی بیامد
زِ عشقِ خالِ او گشتم زِ غَم سیر

دَرین سَرما و بارانْ یار خوش تَر
نِگار اَنْدَر کِنار و عشقْ در سَر
نِگار اَنْدَر کِنار و چون نِگاری
لَطیف و خوب و چُست و تازه و تَر
دَرین سَرما به کویِ او گُریزیم
که مانَنْدَش نَزایَد کَس زِ مادر
دَرین بَرف آن لَبانِ او بِبوسیم
که دل را تازه دارد برف و شِکَّر
مرا طاقَت نَمانْد از دست رفتم
مرا بُردند و آوردند دیگر
خیالِ او چو ناگَهْ در دل آید
دلْ از جا می‌رَوَد اَللّهُ اَکْبَر

خداوندِ خداوندانِ اَسْرار
زِهی خورشید در خورشید اَنْوار
زِ عشقِ حُسنِ تو خوبانِ مَهْ رو
به رَقص اَنْدَر مِثالِ چَرخِ دَوّار
چو بِنْمایی زِ خوبی دست بُردی
بِمانَد دست و پایِ عقل از کار
گُشاده زاتشِ او آبِ حیوان
که آبَش خوش‌تَر است ای دوست یا نار؟
ازان آتش بِروییده‌ست گُلزار
وَزان گُلْزار عالَم‌های دِلْزار
ازان گُل‌ها که هر دَم تازه‌تَر شُد
نه زان گُل‌ها که پَژمُرده‌ست پیرار
نَتانَد کرد عشقش را نَهان کَس
اگر چه عشقِ او دارد زِ ما عار
یکی غاری‌ست هِجْرانَش پُرآتش
عَجَب روزی بَرآرَم سَر ازین غار؟
زِ اِنْکارَت بِرویَد پَرده‌هایی
مَکُن در کارِ آن دِلْبَر تو اِنْکار
چو گُرگی می‌نِمودی رویِ یوسُف
چون آن پَرده‌یْ غَرَض می‌گشت اِظْهار
زِ جانِ آدمی زایَد حَسَدها
مَلَک باش و به آدم مُلْک بِسْپار
غَذایِ نَفْس تُخمِ آن غَرَض‌هاست
چو کاریدی بِرویَد آن به ناچار
نَدانَد گاو کردنْ بانگِ بُلبُل
نَدانَد ذوقِ مَستی عقلِ هُشیار
نَزایَد گُرگْ لُطفِ رویِ یوسُف
وَ نی طاووس زایَد بَیضه مار
به طَرّاری رُبود این عُمرها را
به پَس فردا و فردا نَفْسِ طَرّار
همه عُمرَت هم امروزاست لاغیر
تو مَشْنو وَعده این طَبْعِ عَیّار
کَمَر بُگْشا زِ هستیّ و کَمَر بَند
به خِدمَت تا رَهی زین نَفْسِ اَغْیار
نمازت کِی رَوا باشد که رویَت
به هنگامِ نمازاست سویِ بُلْغار؟
دَران صَحرا بِچَر گَر مُشک خواهی
که می‌چَرَّد دَران آهویِ تاتار
نمی‌بینی تَغَیُّرها و تَحویل
در اَفْلاک و زمین و اَنْدَر آثار؟
کِه دانَد جوهرِ خوبَت بِگَردد
به خاکی کِش ندارد سودْ غَمْ خوار
چو تو خَربَنده باشی نَفْسِ خود را
به حَلقه‌یْ نازنینان باشی بَسْ خوار
اگر خواهی عَطایِ رایگانی
زِ عالَم‌هایِ باقی مُلْکِ بسیار
چُنان جامی که ویرانیِّ هوش است
زِ شَمسِ حَقّ و دین بِسْتان و هُش دار
خداوندِ خداوندانِ باقی
که نَبْوَدْشان به مَخْدومیش اِنْکار
زِ لُطفِ جانِ او رَفته بِکارَت
چو دیدَندَش زِ جَنَّت حورِ اَبْکار
اگر نه پَرده رَشکِ الهی
بِپوشیدیش از دار و زِ دَیّار
که سنگ و خاک و آب و باد و آتش
همه روحی شُدندی مَست و سَیّار
به بازارِ بُتان و عاشقانْ در
زِ نَقشِ او بِسوزد جُمله بازار
دو دِهْ دان هر دو کَوْن دو جهان را
چه باشد دِهْ که باشد اوش سالار
که روحُ الْقُدس پایَش می‌بِبوسید
نِدا آمد که پایَش را مَیازار
چه کم عقلی بُوَد آن کَس که این را
برایِ جاهِ او گوید که مِکْثار
به حَقِّ آن کِه آن شیرِ حقیقی
چُنین صیدِ دِلَم کرده‌ست اِشْکار
که از تبریزْ پیغامی فِرِستی
که این است لابه ما اَنْدَر اَسْحار

مرا می‌گفت دوش آن یارِ عَیّار
سگِ عاشقْ بِهْ از شیرانِ هُشیار
جهان پُر شُد مَگَر گوشَت گرفته‌‌‌ست؟
سگِ اَصْحابِ کَهْف و صاحِبِ غار
قَرینِ شاه باشد آن سگی کو
برایِ شاه جویَد کَبْک و کفتار
خُصوصاً آن سگی کو را به هِمَّت
نباشد صیدِ او جُز شاهِ مُخْتار
بِبوسَد خاکِ پایَش شیرِ گَردون
بِدان لب که نَیالایَد به مُردار
دَمی می‌خور دَمی می‌گو به نوبَت
مَدِه خود را به گفت و گو به یک بار
نه آن مُطرب که در مَجْلِس نِشینَد
گَهی نوشَد گَهی کوشَد به مِزْمار؟
مَلولانْ باز جُنبیدن گرفتند
هَمی جنگند و می‌لَنْگند ناچار
بِجُنبان گوشه زَنجیرِ خود را
رَگِ دیوانگیشان را بِیَفْشار
مَلولِ جُمله عالَم تازه گردد
چو خندان اَنْدَرآید یارِ‌ بی‌یار
اَلِفْتُ السُّکْرَ اَدْرِکْنی بِاِسْکار
اَیا جاری اَیا جاری اَیا جار
وَ لا تَسْقِ بِکاساتٍ صِغارٍ
فَهذا یَوْمُ اِحْسانٍ وَ ایثار
وَ قاتِلْ فی سَبیلِ الْجُودِ بُخْلًا
لِیَبْقی مِنْکَ مِنْهاجٌ وَ آثار
فَقُلْ اِنّا صَبَبْنَا الْماءَ صَبًّا
وَ نَحْنُ الْماءُ لا ماءٌ وَ لا نار
وَ سیمائی شَهیدٌ لی بِاَنّی
قَضَیْتُ عِنْدَهُم فِی الْعِشْقِ اَوْطار
وَ طیبُوا وَ اسْکَروُا قَوْمِی فَاِنّی
کَریمٌ فِی کُروْم الْعَصْرِ عَصّار
جُنُونٌ فی جُنُونٍ فی جُنُونٍ
تُخَفِّفْ عَنْکَ اَثْقالًا وَ اَوْزار

به سویِ ما نِگَر چَشمی بَرانداز
وَگَر فُرصت بُوَد بوسی دَرانداز
چو کردی نِیَّتِ نیکو مَگَردان
از آن گُلْشَن گُلی بر چاکر انداز
اگر خواهی که روزاَفْزون بُوَد کار
نَظَر بر کارِ ما اَفْزون‌تَر انداز
وَگَر تو فِتْنه انگیزیّ و خودکام
رَها کُن داد و رَسْمی دیگر انداز
نِگون کُن سَرو را هَمچون بنفشه
گُناهِ غُنچه بر نیلوفر انداز
زِ باد و بویِ توست امروز در باغ
درختانْ جُمله رَقّاص و سَرانداز
چو شاخِ لاغَری اَفْزون کُند رَقْص
تو میوه سویِ شاخِ لاغَر انداز
چو آمد خار گُل را اِسْپَری بَخش
چو خَصْم آمد به سوسنْ خَنْجَر انداز
بَرِ عاشق بَری چون سیم بُگْشا
سویِ مُفْلِس یکی مُشتی زَر انداز
بَرآ ای شاهْ شمس الدین تبریز
یکی نوری عجب بر اختر انداز

تو چَشمِ شیخ را دیدنْ مَیاموز
فَلَک را راستْ گَردیدنْ مَیاموز
تو کُل را جمعِ این اَجْزا مَپِنْدار
تو گُل را لُطف و خندیدنْ مَیاموز
تو بُگْشا چَشم تا مَهْتاب بینی
تو مَهْ را نور بَخشیدنْ مَیاموز
تو عقلِ خویش را از میْ نِگَه دار
تو میْ را عقل دُزدیدنْ مَیاموز
تو بازِ عقل را صَیّادی آموز
چُنین بیهوده پَرّیدنْ مَیاموز
یَتیمانِ فِراقَش را بِخَندان
یَتیمان را تو نالیدنْ مَیاموز
دلِ مَظْلوم را ایمِن کُن از تَرس
دلِ او را تو لَرزیدنْ مَیاموز
تو ظالم را مَدِه رُخْصَت به تَاویل
سِتیزا را سِتیزیدنْ مَیاموز
زبان را پَردگی می‌دار چون دل
زبان را پَرده بِدْریدنْ مَیاموز
تو در مَعنی گُشا این چَشمِ سِرّ را
چو گوشَش حَرف بَرچیدنْ مَیاموز

اگر کَیْ در قَرینداش یُوقسا یاوُز
اُوزُن یُلْداسنا بُودُر قُلاوُز
چُپانی بَرک دُت قُرتن اُکُشدر
بندن قَراقُوزیم قَراقوز
اگر طَطْسِن اگر رومین وَگَر تُرک
زبانِ‌ بی‌زبانان را بیاموز
سَرِ چوبِ تَری آنگاه گِریَد
که یابد آن سویِ دیگر تَف و سوز
چو اسماعیلْ قُربان شو دَرین عشق
که شبْ قُربان شود پیوسته در روز
خَمُش آن شیرِ شیرانْ نورِ مَعنی‌ست
پَنیری شُد به حَرف از حاجَتِ یوز

بیا با تو مرا کاراست امروز
مرا سودایِ گُلْزاراست امروز
بیا دِلْدارِ من دِلْداری‌یی کُن
که روزِ لُطف و ایثاراست امروز
دلِ من جامه‌ها را می‌دَرانَد
که روز وَصلِ دِلْداراست امروز
بِخَندانْ جانِ ما را از جَمالی
که بر گُلْبَرگ و گُلْناراست امروز
چرا جان‌ها بَر آن لبْ مَست گشتند؟
که آن جا نُقْلِ بسیاراست امروز
نَوایِ طوطیان آفاقْ پُر شُد
که شِکَّرها به خَروارست امروز

چُنان مَستم چُنان مَستم من امروز
که از چَنْبَر برون جَسْتَم من امروز
چُنان چیزی که در خاطِر نیاید
چُنانَسْتَم چُنانَسْتَم من امروز
به جانْ با آسْمانِ عشق رَفتم
به صورتْ گَر دَرین پَسْتَم من امروز
گرفتم گوشِ عقل و گفتم ای عقل
بُرون رو کَزْ تو وارَسْتَم من امروز
بِشوی ای عقل دستِ خویش از من
که در مَجنونْ بِپِیوَسْتَم من امروز
به دستم داد آن یوسُفْ تُرَنْجی
که هر دو دستِ خود خَسْتَم من امروز
چُنانم کرد آن اِبْریقِ پُرمیْ
که چندین خُنْبْ بِشْکَسْتَم من امروز
نمی دانم کجایَم لیکْ فَرُّخ
مَقامی کَنْدَر و هَسْتَم من امروز
بیامَد بر دَرَم اِقْبال نازان
زِ مَستی دَر بَرو بَسْتَم من امروز
چو واگشت او پِیِ او می‌دَویدم
دَمی از پایْ نَنْشَسْتَم من امروز
چو نَحْنُ اَقْرَبَم مَعلوم آمد
دِگَر خود را بِنَپْرَسْتَم من امروز
مَبَند آن زُلف شَمسُ الدّین ِتبریز
که چون ماهی دَرین شَسْتَم من امروز

چُنان مَستم چُنان مَستم من امروز
که پیروزه نمی‌دانم زِ پیروز
به هر رَهْ راهْبَر هُشیار باید
دَرین رَهْ نیست جُز مَجنونْ قُلاوز
اگر زنده‌ست آن مَجْنون بیا گو
زِ من مَجنونیِ نادر بیاموز
اگر خواهی که تو دیوانه گردی
مِثالِ نَقْشِ من بر جامه بَردوز
خَلیل آن روز با آتش‌ همی‌گفت
اگر مویی زِ من باقی‌ست دَرسوز
بِدو می‌گفت آن آتش که ای شَهْ
به پیشَت من بمیرم تو بَرافروز
بهشت و دوزخ آمد دو غُلامَت
تو از غیرِ خدا مَحْفوظ و مَحْروز
پَیاپِیْ می‌سِتان از حَقْ شرابی
ندارد غیرِ عاشق اَنْدَران پوز
بِدِه صِحَّت به بیمارانِ عالَم
که در صِحَّت نه مَعلومی نه مَهْموز
چو ناگفته به پیشِ روح پیداست
چو پوشیده شود بر روح مَرموز؟
خَمُش کُن از خِصالِ شَمسِ تبریز
همان بهتر که باشد گنجْ مَکْنوز

دَرین سَرما سَر ما داری امروز
دلِ عیش و تماشا داری امروز
مَیَفْکَن نوبَتِ عِشرت به فردا
چو آسایشْ مُهَیّا داری امروز
بِگُستَر بر سَرِ ما سایه خود
که خورشیدانه سیما داری امروز
دَرین خُمخانه ما را میهمان کُن
بِدان همسایه کان جا داری امروز
نِقاب از رویِ سُرخِ او فروکَش
که در پَرده حُمَیْرا داری امروز
دَراشْکَن کَشتیِ اندیشه‌ها را
که کَفّی هَمچو دریا داری امروز
سَری از عین و شین و قاف بَرزَن
که صد اسم و مُسَمّا داری امروز
خَمُش باش و مَدَم در نایِ مَنْطِق
که مصر و نیشِکَرها داری امروز

اَلا ای شمعِ گریان گَرمْ می‌سوز
خَلاصِ شمع نزدیک است شُد روز
خَلاصِ شَمع‌ها شمعی بَرآمَد
که بر زَنگیِّ ظُلْمَت‌‌‌‌‌هاست پیروز
نَهان شُد ظُلْم و ظُلْمَت‌ها زِ خورشید
نَهان گردد اَلِف چون گشت مَهْموز
شِنو از شَمسْ تاویلات و تَعبیر
چو اَنْدَر خواب بِشْنیدی تو مَرموز
چُنین باشد بیانِ نورِ ناطِق
نه لب باشد نه آواز و نه پَدفوز
چو مَهْ از ابرِ تَنْ بیرون رو ای دوست
 هزار اِکْسیر از خورشید آموز
پی خورشید بهر این دوانست
هلال و بدر صبح و شام چون یوز
چو دیدی پَرده سوزی‌‌های خورشید
دَهان از پَرده دَرّیدن فرودوز
خَمُش آن شیرِ شیران نورِ مَعنی‌‌‌ست
پَنیری شُد به حَرف از حاجَتِ یوز

دَرین سَرما سَرِ ما داری امروز
سَرِ عیش و تماشا داری امروز
تویی خورشید و ما پیشَت چو ذَرّه
که ما را‌ بی‌سَر و پا داری امروز
به چارُم آسمان پَهْلویِ خورشید
تو ما را چون مَسیحا داری امروز
دِلا از سنگْ صَد چَشمه رَوان کُن
که اِحْسانِ مُوَفّا داری امروز
تَراشیدی زِ رَحْمَت نَردبانی
که عَزْمِ کوچِ بالا داری امروز
زِهی دَعوت زِهی مهمانیِ زَفْت
که بر چَرخِ مُعَلّا داری امروز
به پیشِ هر کسی ماهیِّ بِریان
دَران ماهی تو دریا داری امروز
درونِ ماهی‌‌یی دریا کِه دیده‌ست؟
عَجایب‌های زیبا داری امروز

اگر گُم گردد این بی‌دل از آن دِلْدار جوییدَش
وَگَر اَنْدَررَمَد عاشق به کویِ یار جوییدَش
وَگَر این بُلبُلِ جانَم بِپَرَّد ناگهان از تَنْ
زِهر خاری مَپُرسیدَش در آن گُلْزار جوییدَش
اگر بیمارِ عشقِ او شود یاوه ازین مَجْلِس
به پیشِ نَرگسِ بیمارِ آن عَیّار جوییدَش
وَگَر سَرمَستْ دل روزی زَنَد بر سَنگْ آن شیشه
به میخانه رَوید آن دَم از آن خَمّار جوییدَش
هران عاشق که گُم گردد هَلا زِنهار‌‌‌ می‌گویم
بَرِ خورشیدِ بَرق اندازِ بی‌زِنهار جوییدَش
وَگَر دُزدی زَنَد نَقبی بِدُزدَد رَختِ عاشق را
میانِ طُرّه مُشکینِ آن طَرّار جوییدَش
بُتِ بیدارِ پُرفَن را که بیداری زِ بَختِ اوست
چُنین خُفته نیابیدَش مَگَر بیدار جوییدَش
بِپُرسیدم به کویِ دل زِ پیری من ازان دِلْبَر
اشارت کرد آن پیرم که در اسرار جوییدَش
بِگُفتم پیر را بِاللّهْ تویی اسرار گفت آری
مَنَم دریایِ پُرگوهر به دریابار جوییدَش
زِهی گوهر که دریا را به نورِ خویش پُر دارد
مُسلمانان مُسلمانان دران اَنْوار جوییدَش
چو یوسُف شَمسِ تبریزی به بازارِ صَفا آمد
مَر اِخْوانِ صَفا را گو دَران بازار جوییدَش

چه دارد در دل آن خواجه که می‌تابَد زِ رُخسارَش؟
چه خورده‌ست او که می‌پیچد دو نَرگسْدانِ خَمّارش؟
چه باشد در چُنان دریا به غیرِ گوهرِ گویا؟
چه باتاب است آن گَردون زِ عَکسِ بَحرِ دُربارش
به کارِ خویش می‌رفتم به درویشیِّ خود ناگَهْ
مرا پیش آمد آن خواجه بِدیدم پیچِ دَسْتارش
اگر چه مُرغِ اُستادم به دامِ خواجه افتادم
دل و دیده بِدو دادم شُدم مَست و سَبُک سارش
بِگُفت ابروش تَکبیری بِزَد چَشمَش یکی تیری
دِلَم از تیرِ تَقدیری شُد آن لحظه گرفتارش
مَگَر آن خوابِ دوشینه که منْ شوریده می‌دیدم
چُنین بوده‌ست تَعبیرش که دیدم روزْ بیدارش
شبِ تیره اگر دیدی همان خوابی که من دیدم
زِ نورِ روز بُگْذشتی شُعاع و فَرِّ اَنْوارش
چه خواجه‌ست این چه خواجه‌ست این بِنامیزَد بِنامیزَد
هزاران خواجه می‌زیبَد اسیر و بَندِ دیدارش
کجا خواجه‌یْ جهان باشد کسی کو بَندِ جانْ باشد؟
چو او بَنده‌یْ جهان باشد نباشد خواجگی یارش

قرین مَهْ دو مِرّیخند و آن دو چَشمَت ای دِلْکَش
بِدان هاروت و ماروتَت لَجوجان را به بابِل کَش
سُلَیمانا بدان خاتَم که خَتْمِ جُمله خوبانی
همه دیوان و پَریان را به قَهر اَنْدَر سَلاسِل کَش
برایِ جِنّ و انسان را گُشادی گنجِ اِحْسان را
مِثالِ نَحْنُ اَعْطَیْناکَ بر مَحْرومِ سایِل کَش
جَسَد را کُن به جانْ روشن حَسَد را بیخ و بُن بَرکَن
نَظَر را بر مَشارق زَن خِرَد را در مَسایل کَش
چو لَبْ اَلْحَمْد بَرخوانَد دِهَش نُقْل و میِ بی‌حَد
چو بَرخوانَد وَ لا الضّالین تو او را در دلایل کَش
سویِ تو جانْ چو بِشتابَد دِهَش شمعی که رَهْ یابد
چو خورشیدِ تو را جویَد چو ماهَش در مَنازل کَش
شرابِ کاسِ کیکاوس دِهْ مَخْمورِ عاشق را
دقیقه دانی و فَن را به پیشِ فکرِ عاقل کَش
به اِقْبالِ عِنایاتَت بِکَش جان را و قابل کُن
قَبول و خِلْعَتِ خود را به سویِ نَفْسِ قابل کَش
اسیرِ دَرد و حسرت را بِدِه پیغامِ لاتَاْسَوا
قَتولِ عشقِ حُسنَت را ازین مَقْتَل به قاتل کَش
اگر کافِردل است این تَن شهادت عَرضه کُن بر وِیْ
وَگَر بی‌حاصل است این جان چه باشد تُش به حاصل کَش
کُنَش زنده وَگَر نَکْنی مَسیحا را تو نایب کُن
تو وَصْلَش دِهْ وَگَر نَدْهی به فَضْلَش سویِ فاضِل کَش
زمین لَرزید ای خاکی چو دید آن قُدس و آن پاکی
اِذا ما زُلْزِلَت بَرخوان نَظَر را در زَلازِل کَش
تمامَش کُن هَلا حالی که شاهِ حالی و قالی
کسی که قول پیش آرَد خَطی بر قول و قایِل کَش