این متن شعری است که از عناصر طبیعت و مفاهیم معنوی برای بیان شادی، پیروزی و رهایی از ترس استفاده میکند. شاعر از باغی خندان، ابر گریان، و نصرت اسلام سخن میگوید و به پیروزی و رهایی از خوف اشاره میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق معنوی و ادبی است که ممکن است برای کودکان زیر 12 سال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۱۰۴۳ - مرا اقبال خندانید آخر
عِنان این سو بِگَردانید آخِر ۱
زمانی مُرغِ دل بَربشسته پَر بود
بِدادَش پَرّ و پَرّانید آخِر ۲
زِهی باغی که خَندانید از فَضْل
بِدان ابری که گِریانید آخِر ۳
زِهی نُصرت که مَر اسلام را داد
زِهی مُلْکی که اِسْتانید آخِر ۴
به چوگانِ وَفا یک گویِ زَرّین
دَرین میدان بِغَلطانید آخِر ۵
کَمَر بُگْشاد مِرّیخ و بِیَنداخت
سِلَحها را بِدَرّانید آخِر ۶
بِخَندد آسْمان زیرا زمین را
خدا از خوفْ بِرْهانید آخِر ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.