این متن شعری است که در آن شاعر از عشق و محبت به معشوق سخن میگوید و او را به خورشید تشبیه میکند که همه چیز را روشن میکند. شاعر از لطف و احسان معشوق سخن میگوید و از او میخواهد که دلش را از سنگ به چشمهای روان تبدیل کند. همچنین، شاعر از مهمانی بزرگ و عجایب زیبایی که معشوق دارد، سخن میگوید.
این متن به دلیل استفاده از تشبیهات و مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه، برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. کودکان ممکن است در درک کامل مفاهیم و تشبیهات موجود در متن دچار مشکل شوند.
غزل ۱۱۸۹ - درین سرما سر ما داری امروز
سَرِ عیش و تماشا داری امروز ۱
تویی خورشید و ما پیشَت چو ذَرّه
که ما را بیسَر و پا داری امروز ۲
به چارُم آسمان پَهْلویِ خورشید
تو ما را چون مَسیحا داری امروز ۳
دِلا از سنگْ صَد چَشمه رَوان کُن
که اِحْسانِ مُوَفّا داری امروز ۴
تَراشیدی زِ رَحْمَت نَردبانی
که عَزْمِ کوچِ بالا داری امروز ۵
زِهی دَعوت زِهی مهمانیِ زَفْت
که بر چَرخِ مُعَلّا داری امروز ۶
به پیشِ هر کسی ماهیِّ بِریان
دَران ماهی تو دریا داری امروز ۷
درونِ ماهییی دریا کِه دیدهست؟
عَجایبهای زیبا داری امروز ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.