امیر پازواری : سهبیتیها
شماره ۲ - اَمیرْ گِنِهْ:ای نٰامُسَلْمُونِ کٰافِرْ
اَمیرْ گِنِهْ:ای نٰامُسَلْمُونِ کٰافِرْ صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۲۲۳ - از خودگذشتگان را آیینه بی غبارست
از خودگذشتگان را آیینه بی غبارست قاسم انوار : انیس العارفین
بخش ۱۷ - در معرفت امل
کرده است از لطف خود یزدان ما عطار نیشابوری : باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن
شماره ۹ - چون دیده سپید شد نظر چند کنیم
چون دیده سپید شد نظر چند کنیم فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۹ - زمهر اولیاء الله شانی کرده ام پیدا
زمهر اولیاء الله شانی کرده ام پیدا اوحدی مراغهای : رباعیات
رباعی ۱۴۲ - ای روی تو انگشت نمایی از حسن
ای روی تو انگشت نمایی از حسن سوزنی سمرقندی : رباعیات
شماره ۳۵ - دل بستدم از کفشگری روی چو ماه
دل بستدم از کفشگری روی چو ماه مولوی : غزلیات
غزل ۹۹۵ - دیدن روی تو هم از بامداد
دیدنِ رویِ تو هم از بامْداد آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۱۱۵۷ - چرا به بزم رقیبان حدیث دوست نگفتی
چرا به بزم رقیبان حدیث دوست نگفتی ادیب الممالک : در تقریظ شاهنامه و مثنویات و قطعات دیگر
شمارهٔ ۲۶ - راز تیموری
یک آشوب عظیمی اندرین گیتی بدست آید صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۴۳۴ - عشرت روی زمین در دل ویرانه ماست
عشرت روی زمین در دل ویرانه ماست کمال خجندی : غزلیات
شماره ۱۰۴۲ - گر از در به تیم برانی نو دانی
گر از در به تیم برانی نو دانی صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۸۸۳ - چمن پیرا نه گل را دسته در گلزار می بندد
چمن پیرا نه گل را دسته در گلزار می بندد صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۶۹۷ - نه انجم است که زینت فروز نه فلک است
نه انجم است که زینت فروز نه فلک است صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۹۹۵ - جنونی کو که آتش در دل پرشورم اندازد؟
جنونی کو که آتش در دل پرشورم اندازد؟ منوچهری دامغانی : قصاید و قطعات
شمارهٔ ۷۳ - در مدح خواجه ابوسهل زوزنی
نوروز روزگار نشاطست و ایمنی غروی اصفهانی : مدایح و مراثی الامام موسی بن جعفر الکاظم علیه السلام
شمارهٔ ۳ - فی رثاء ابی الحسن موسی سلام الله علیه
زندانیان عشق چه شب را سحر کنند مولوی : دفتر پنجم
بخش ۴۵ - تفسیر اسفل سافلین الا الذین آمنوا و عملوا الصالحات فلهم اجر غیر ممنون
لیکْ گَر باشد طَبیبَش نورِ حَق صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۵۷۸ - ما نه آنیم که ما را به زبان باید جست
ما نه آنیم که ما را به زبان باید جست صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۱۴۸ - دل شیرین نمی گردد به سیل از جای خود، ورنه
دل شیرین نمی گردد به سیل از جای خود، ورنه
شماره ۲ - اَمیرْ گِنِهْ:ای نٰامُسَلْمُونِ کٰافِرْ
اَمیرْ گِنِهْ:ای نٰامُسَلْمُونِ کٰافِرْ صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۲۲۳ - از خودگذشتگان را آیینه بی غبارست
از خودگذشتگان را آیینه بی غبارست قاسم انوار : انیس العارفین
بخش ۱۷ - در معرفت امل
کرده است از لطف خود یزدان ما عطار نیشابوری : باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن
شماره ۹ - چون دیده سپید شد نظر چند کنیم
چون دیده سپید شد نظر چند کنیم فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۹ - زمهر اولیاء الله شانی کرده ام پیدا
زمهر اولیاء الله شانی کرده ام پیدا اوحدی مراغهای : رباعیات
رباعی ۱۴۲ - ای روی تو انگشت نمایی از حسن
ای روی تو انگشت نمایی از حسن سوزنی سمرقندی : رباعیات
شماره ۳۵ - دل بستدم از کفشگری روی چو ماه
دل بستدم از کفشگری روی چو ماه مولوی : غزلیات
غزل ۹۹۵ - دیدن روی تو هم از بامداد
دیدنِ رویِ تو هم از بامْداد آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۱۱۵۷ - چرا به بزم رقیبان حدیث دوست نگفتی
چرا به بزم رقیبان حدیث دوست نگفتی ادیب الممالک : در تقریظ شاهنامه و مثنویات و قطعات دیگر
شمارهٔ ۲۶ - راز تیموری
یک آشوب عظیمی اندرین گیتی بدست آید صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۴۳۴ - عشرت روی زمین در دل ویرانه ماست
عشرت روی زمین در دل ویرانه ماست کمال خجندی : غزلیات
شماره ۱۰۴۲ - گر از در به تیم برانی نو دانی
گر از در به تیم برانی نو دانی صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۸۸۳ - چمن پیرا نه گل را دسته در گلزار می بندد
چمن پیرا نه گل را دسته در گلزار می بندد صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۶۹۷ - نه انجم است که زینت فروز نه فلک است
نه انجم است که زینت فروز نه فلک است صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۹۹۵ - جنونی کو که آتش در دل پرشورم اندازد؟
جنونی کو که آتش در دل پرشورم اندازد؟ منوچهری دامغانی : قصاید و قطعات
شمارهٔ ۷۳ - در مدح خواجه ابوسهل زوزنی
نوروز روزگار نشاطست و ایمنی غروی اصفهانی : مدایح و مراثی الامام موسی بن جعفر الکاظم علیه السلام
شمارهٔ ۳ - فی رثاء ابی الحسن موسی سلام الله علیه
زندانیان عشق چه شب را سحر کنند مولوی : دفتر پنجم
بخش ۴۵ - تفسیر اسفل سافلین الا الذین آمنوا و عملوا الصالحات فلهم اجر غیر ممنون
لیکْ گَر باشد طَبیبَش نورِ حَق صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۵۷۸ - ما نه آنیم که ما را به زبان باید جست
ما نه آنیم که ما را به زبان باید جست صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۱۴۸ - دل شیرین نمی گردد به سیل از جای خود، ورنه
دل شیرین نمی گردد به سیل از جای خود، ورنه
