غزل ۲۲۲۳ - از خودگذشتگان را آیینه بی غبارست

از خودگذشتگان را آیینه بی غبارست
پیوسته صاف باشد بحری که بی کنارست ۱

دنیا طلب محال است در خاک و خون نغلطد
موج سراب این دشت شمشیر آبدارست ۲

ته جرعه خزان است رنگ شکسته من
رنگ شکفته تو سرجوش نوبهارست ۳

دلجویی حریفان بالاترست از برد
از باختن شود شاد رندی که خوش قمارست ۴

از درد و داغ عاشق بر خویشتن نلرزد
آتش بود گلستان بر زر چو خوش عیارست ۵

چون شعله سرکش افتاد محتاج خار و خس نیست
سودا چو گشت کامل مستغنی از بهارست ۶

گر اعتبار ناقص باشد کمال مردم
بی اعتباری ما موقوف اعتبارست ۷

مجبور حق نگردد آلوده معاصی
بد کردن خلایق برهان اختیارست ۸

از آفتاب پرتو صائب جدا نباشد
واصل بود به جانان جانی که بیقرارست ۹