این متن شعری از صائب تبریزی است که مضامین عرفانی، اخلاقی و فلسفی را در بر میگیرد. شعر به موضوعاتی مانند عشق بیتکلف، غفلت از حقیقت، دوری از خودآرایی و توجه به معنویات میپردازد. همچنین، اشاراتی به مفاهیمی مانند رحلت، غربت و حکمتهای نهفته در زندگی دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از ابیات نیازمند تفسیر هستند و ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا سنگین باشند.
غزل ۲۸۸۳ - چمن پیرا نه گل را دسته در گلزار می بندد
که گل در روزگار حسن او زنار می بندد ۱
چو عشق بی تکلف دست بردار از خودآرایی
که بتوان زیج بستن عقل تا دستار می بندد ۲
تو کز سر طریقت غافلی از شرع در مگذر
که بر عارف شود احرام اگر زنار می بندد ۳
نبیند داغ غربت وقت رحلت عاقبت بینی
که پیش از مرگ چشم از عالم غدار می بندد ۴
زعاجز نالی ما مهربان شد چرخ سنگین دل
گیاه ما زبان برق بی زنهار می بندد ۵
خزان را غنچه این بوستان در آستین دارد
چمن پیرا زغفلت رخنه دیوار می بندد ۶
به دردش می رسد دانای اسرار نهان صائب
زعرض حال خود هر کس لب اظهار می بندد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.