این متن شعری از صائب تبریزی است که به موضوعاتی مانند عشق، دگرگونیهای زندگی، صبر و استقامت، و نیروی عشق در تغییر جهان میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند سیل، کوه، شعله، و خار و گل، احساسات عمیق خود را بیان میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۳۱۴۸ - دل شیرین نمی گردد به سیل از جای خود، ورنه
زکوه بیستون تردستی من سنگ گرداند ۱
هوس را عشق می سازد دل سوزان من صائب
خس و خاشاک را این شعله زرین چنگ گرداند ۲
نه از رحم است اگر رخسار جانان رنگ گرداند
که از نیرنگ هر ساعت لباس جنگ گرداند ۳
مده راه شکایت خاطر آزرده ما را
کز این سیل غبارآلود دریا رنگ گرداند ۴
ره خوابیده در دامان این صحرا نمی ماند
مرا گر کاروانسالار پیشاهنگ گرداند ۵
غم عقبی به فارغبالی من برنمی آید
چه حد دارد غم دنیا مرا دلتنگ گرداند؟ ۶
اگرچه آب گردیدم چو شبنم چشم آن دارم
که بیرنگی مرا با خار و گل یکرنگ گرداند ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.