این متن شعری است که به موضوعاتی مانند جبر و اختیار، ناتوانی انسان در تغییر سرنوشت، ظاهر و باطن، و عدالت الهی میپردازد. شاعر از ناتوانی انسان در تغییر شرایط زندگی خود و تأثیرپذیری از عوامل خارجی سخن میگوید و به مفاهیمی مانند آزادی، جنون، و مکافات عمل اشاره میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۳۱۴۹ - نه هر پیمانه ای از حال خود ما را بگرداند
مگر رطل گران این سنگ را از جا بگرداند ۱
به جد وجهد نتوان گرد هستی از خود افشاندن
مگر سیلاب را از حال خود دریا بگرداند ۲
کنند آزاد مرغی را که گردانند گرد خود
مرا تا کی جنون بر گرد این صحرا بگرداند؟ ۳
نمی آید ازین ظاهرپرستان باطن آرایی
چگونه رخت خود را صورت دیبا بگرداند؟ ۴
دل روشن بد و نیک جهان را خوب می بیند
کجا آیینه رو از زشت و از زیبا بگرداند؟ ۵
مکافات عمل در چشم ظالم خواب می سوزد
از ان در خانه های زخم، پیکان جا بگرداند ۶
تفاوت نیست در اجزای این وحشت سرا صائب
کسی تا چند جای خویش را بیجا بگرداند؟ ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.