این شعر از صائب تبریزی، شاعر سبک هندی، بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و عرفانی است. شاعر از عشق، رنج، تنهایی و بیقراری سخن میگوید و از مفاهیمی مانند ویرانه، پریخانه، سوختگی و پروانه بهره میبرد تا حالات درونی خود را به تصویر بکشد. شعر پر از استعاره و کنایه است و حس حسرت و اشتیاق را منتقل میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان شاعرانه ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی مضامین مانند رنج و سوختگی نیاز به بلوغ فکری برای درک صحیح دارند.
غزل ۱۴۳۴ - عشرت روی زمین در دل ویرانه ماست
خلوت سینه پر آه، پریخانه ماست ۱
کشتی چرخ اگر باد مرادی دارد
ناله بیخودی و نعره مستانه ماست ۲
هر چه جز جذبه عشق است درین دامن دشت
گر همه خضر بود، سبزه بیگانه ماست ۳
در دل سوخته ما به حقارت منگر
که سویدای دل خاک، سیه خانه ماست ۴
سیل وحشت کند از کلبه ما بی برگان
جای رحم است به جغدی که به ویرانه ماست ۵
روز محشر چه کند با دل پر شکوه ما؟
که شب زلف تو کوتاه به افسانه ماست ۶
نقش بال و پر ما، دام ره ما شده است
هر کجا ریخت پروبال، پریخانه ماست ۷
حسن در هیچ زمان این همه شاداب نبود
گریه شادی این شمع ز پروانه ماست ۸
کار چون در گره افتد ز خدا یاد کنیم
عقده مشکل ما سبحه صد دانه ماست ۹
گر چه از سوختگانیم به ظاهر صائب
مزرع سبز فلک در گره دانه ماست ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.