این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که به موضوعاتی مانند عشق، صبر، رنج، و جستجوی معنوی میپردازد. شاعر از دل بیصبر، طوفان بلا، راه عشق، و سوختن در عشق سخن میگوید و اشارههایی به مفاهیم عمیق عرفانی مانند نور خورشید در آیینه و حیرت دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و استعارههای بهکار رفته نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه برای درک کامل دارند.
غزل ۱۴۳۳ - دل بی صبر به طوفان بلا رهبر ماست
بال موج خطر از کشتی بی لنگر ماست ۱
بوسه آن لب میگون و لب ما، هیهات
این می لعل، زیاد از دهن ساغر ماست ۲
عشرت روی زمین، قالب بی جانی ازوست
از سر کوی تو خشتی که به زیر سر ماست ۳
راه عشق است که از سر بودش سنگ نشان
هر که سر در سر این کار کند رهبر ماست ۴
همچو اوراق خزان هر ورقش در جایی است
گر به ظاهر دل صد پاره ما در بر ماست ۵
دل ما از نفس سوختگان تازه شود
هر کجا هست جگر سوخته ای عنبر ماست ۶
نور خورشید در آیینه ما مستورست
جای رحم است بر آن دیده که روشنگر ماست ۷
چشم ما پردگی از سرمه حیرت شده است
ورنه آن آینه رو در ته خاکستر ماست ۸
هر دلی را سخن ما نپذیرد صائب
سینه پاک دهانان، صدف گوهر ماست ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.