صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۴۹۳ - دیده از صورت پرستی بسته بود آیینه ام
دیده از صورت پرستی بسته بود آیینه ام امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۷۶۵ - باز عشق تو مرا مژده رسوایی داد
باز عشق تو مرا مژده رسوایی داد واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۲۰۳ - یار پیغمبر همین یک کس از آن چار است و بس
یار پیغمبر همین یک کس از آن چار است و بس بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۱۴۳۶ - گر جنونم ناله واری نذر بلبل میکند
گر جنونم ناله واری نذر بلبل میکند آذر بیگدلی : قطعات
شمارهٔ ۵۰ - و له قطعه
ای بسا خشم، که صد لطف عیان است ازو سعدی : باب هفتم در عالم تربیت
حکایت درویش صاحب نظر و بقراط حکیم
یکی صورتی دید صاحب جمال میرزا قلی میلی مشهدی : قصاید
شمارهٔ ۳۱ - ممدوح شناخته نیست
بر صفحه زمین، الف قدّ پُر دلان مولوی : غزلیات
غزل ۲۸۸۰ - به حق و حرمت آن که همگان را جانی
به حَق و حُرمَتِ آن کِه هَمگان را جانی جهان ملک خاتون : غزلیات
شماره ۹۸۹ - بر نور شمع رویت پروانه ی حقیرم
بر نور شمع رویت پروانه ی حقیرم صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۹۸۹ - چرا شراب به زاهد کسی به زور دهد
چرا شراب به زاهد کسی به زور دهد سعدی : باب سوم در فضیلت قناعت
حکایت ۲۰ - گدایی هول را حکایت کنند که نعمتی وافر اندوخته بود
گدایی هول را حکایت کنند که نعمتی وافر اندوخته بود. مولوی : غزلیات
غزل ۵۱۶ - بازرسیدیم ز میخانه مست
بازرَسیدیم زِ میخانه مَست مولوی : غزلیات
غزل ۷۶۸ - چمنی که جمله گلها به پناه او گریزد
چَمَنی که جُمله گُلها به پناهِ او گُریزد فردوسی : منوچهر
بخش ۲۲ - پس آن نامهٔ سام پاسخ نوشت
پس آن نامهٔ سام پاسخ نوشت مولوی : غزلیات
غزل ۲۲۲ - رویم و خانه بگیریم پهلوی دریا
رَویم و خانه بگیریم پَهْلویِ دریا مولوی : غزلیات
غزل ۳۶۱ - اگر حوا بدانستی ز رنگت
اگر حَوّا بِدانستی زِ رَنگَت مولوی : غزلیات
غزل ۴۱۰ - دوش آمد بر من آن که شب افروز من است
دوش آمد بَرِ من آن کِه شب اَفْروزِ من است مولوی : غزلیات
غزل ۱۱۹۰ - ای خفته به یاد یار برخیز
ای خُفته به یادِ یار بَرخیز مولوی : غزلیات
غزل ۱۱۶۷ - مست توام نزمی و نز کوکنار
مَست تواَم نَزْمیْ و نَز کوکْنار مولوی : غزلیات
غزل ۱۵۹۷ - این چه کژطبعی بود که صد هزاران غم خوریم؟
این چه کَژْطَبْعی بود که صد هزارانْ غَم خوریم؟
شماره ۴۹۳ - دیده از صورت پرستی بسته بود آیینه ام
دیده از صورت پرستی بسته بود آیینه ام امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۷۶۵ - باز عشق تو مرا مژده رسوایی داد
باز عشق تو مرا مژده رسوایی داد واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۲۰۳ - یار پیغمبر همین یک کس از آن چار است و بس
یار پیغمبر همین یک کس از آن چار است و بس بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۱۴۳۶ - گر جنونم ناله واری نذر بلبل میکند
گر جنونم ناله واری نذر بلبل میکند آذر بیگدلی : قطعات
شمارهٔ ۵۰ - و له قطعه
ای بسا خشم، که صد لطف عیان است ازو سعدی : باب هفتم در عالم تربیت
حکایت درویش صاحب نظر و بقراط حکیم
یکی صورتی دید صاحب جمال میرزا قلی میلی مشهدی : قصاید
شمارهٔ ۳۱ - ممدوح شناخته نیست
بر صفحه زمین، الف قدّ پُر دلان مولوی : غزلیات
غزل ۲۸۸۰ - به حق و حرمت آن که همگان را جانی
به حَق و حُرمَتِ آن کِه هَمگان را جانی جهان ملک خاتون : غزلیات
شماره ۹۸۹ - بر نور شمع رویت پروانه ی حقیرم
بر نور شمع رویت پروانه ی حقیرم صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۹۸۹ - چرا شراب به زاهد کسی به زور دهد
چرا شراب به زاهد کسی به زور دهد سعدی : باب سوم در فضیلت قناعت
حکایت ۲۰ - گدایی هول را حکایت کنند که نعمتی وافر اندوخته بود
گدایی هول را حکایت کنند که نعمتی وافر اندوخته بود. مولوی : غزلیات
غزل ۵۱۶ - بازرسیدیم ز میخانه مست
بازرَسیدیم زِ میخانه مَست مولوی : غزلیات
غزل ۷۶۸ - چمنی که جمله گلها به پناه او گریزد
چَمَنی که جُمله گُلها به پناهِ او گُریزد فردوسی : منوچهر
بخش ۲۲ - پس آن نامهٔ سام پاسخ نوشت
پس آن نامهٔ سام پاسخ نوشت مولوی : غزلیات
غزل ۲۲۲ - رویم و خانه بگیریم پهلوی دریا
رَویم و خانه بگیریم پَهْلویِ دریا مولوی : غزلیات
غزل ۳۶۱ - اگر حوا بدانستی ز رنگت
اگر حَوّا بِدانستی زِ رَنگَت مولوی : غزلیات
غزل ۴۱۰ - دوش آمد بر من آن که شب افروز من است
دوش آمد بَرِ من آن کِه شب اَفْروزِ من است مولوی : غزلیات
غزل ۱۱۹۰ - ای خفته به یاد یار برخیز
ای خُفته به یادِ یار بَرخیز مولوی : غزلیات
غزل ۱۱۶۷ - مست توام نزمی و نز کوکنار
مَست تواَم نَزْمیْ و نَز کوکْنار مولوی : غزلیات
غزل ۱۵۹۷ - این چه کژطبعی بود که صد هزاران غم خوریم؟
این چه کَژْطَبْعی بود که صد هزارانْ غَم خوریم؟
