این متن به بیان انتقادات و پرسشهای شاعرانه دربارهی رفتارهای نادرست و ناعادلانه در جامعه میپردازد. شاعر از توزیع ناعادلانهی لذتها و مواهب زندگی بین افراد نالایق و بیشعور انتقاد میکند و به دنبال عدالت و درک عمیقتر از زندگی است.
محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی و انتقادهای اجتماعی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشارههایی به مصرف شراب و مفاهیم عرفانی دارد که نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۳۹۸۹ - چرا شراب به زاهد کسی به زور دهد
به دست بی بصر آیینه بلور دهد ۱
میی که اهل شعورند داغ نشأه آن
چرا کسی به فقیهان بی شعور دهد ۲
چو هست نقد میسر وصال دختر رز
چرا به نسیه دل خویش کس به حور دهد ۳
چرا دلیر نباشند باده پیمایان
که جوش باده صدای هوالغفور دهد ۴
ز خویش خیمه برون زن صفای وقت ببین
چراغ تا ته دامن بود چه نور دهد ۵
دل فسرده نیاید به کار بعد از مرگ
چراغ مرده کجا روشنی به گور دهد ۶
گداختیم درین خاکدان کجا شد نوح
که آب مرحمتی سر به این تنور دهد ۷
به آب تیغ قضا بشکند خمارش را
به هر که دور فلک باده غرور دهد ۸
درین بساط نشیند درست نقش کسی
که دست طرح سلیمان صفت به مور دهد ۹
به بی زبانی ما رحم می کند صائب
کسی که شمع تجلی به دست طور دهد ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.