اسیری لاهیجی : غزلیات
شماره ۱۷۶ - ساقی چه شد که جمله جهان می پرست شد
ساقی چه شد که جمله جهان می پرست شد فیاض لاهیجی : غزلیات
شماره ۱۰۷ - مه روی تو که آرایش هر مهتاب است
مه روی تو که آرایش هر مهتاب است خاقانی : غزلیات
غزل ۲۹۸ - چه کرده‌ام بجای تو که نیستم سزای تو
چه کرده‌ام بجای تو که نیستم سزای تو میرداماد : رباعیات
شماره ۱۵۷ - گفتی که فلان ز هجر ما چون باشد
گفتی که فلان ز هجر ما چون باشد حافظ : غزلیات
غزل ۴۳۹ - دیدم به خواب دوش که ماهی برآمدی
دیدم به خواب دوش که ماهی برآمدی رشیدالدین میبدی : ۷۲- سورة الجن- مکیة
النوبة الثانیة
این سورة الجنّ بیست و هشت آیت است، دویست و سى و پنج کلمت و هشتصد و هفتاد حرف. جمله به مکه فرود آمد باجماع مفسّران. و درین سوره از ناسخ و منسوخ چیزى نیست. و در فضیلت سوره ابى کعب روایت کند از مصطفى (ص)، گفتا: «هر که سورة الجنّ برخواند اللَّه تعالى او را ثواب آزاد کردن بردگان دهد، بعدد هر پریى که به محمد بگروید. و بعدد هر پرى که بنگروید باو. اقبال لاهوری : پیام مشرق
مرا مثل نسیم آواره کردند
مرا مثل نسیم آواره کردند صائب تبریزی : مطالع
شماره ۳۱ - باده لعلی ز لعل و شیشه از کان خوشترست
باده لعلی ز لعل و شیشه از کان خوشترست صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۶۷۱ - نیست ممکن هر که تنها شد حضورش کم شود
نیست ممکن هر که تنها شد حضورش کم شود کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۲۱۰ - یک روز فلک کار مرا ساز نداد
یک روز فلک کار مرا ساز نداد صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تک‌بیت ۱۰۲۰ - چو برگ غنچهٔ نشکفته ما گرفته‌دلان
چو برگ غنچهٔ نشکفته ما گرفته‌دلان اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۲۳۳ - نرگس رعنا اگر چشم و چراغ گلشن است
نرگس رعنا اگر چشم و چراغ گلشن است آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۱۱۷۴ - دل دردمند عاشق که زدوست داشت داغی
دل دردمند عاشق که زدوست داشت داغی عطار نیشابوری : نزهت الاحباب
حکایت - آن شنیدی گفت پیری با پسر
آن شنیدی گفت پیری با پسر احمد شاملو : ابراهیم در آتش
برخاستن
چرا شبگیر می‌گرید؟ رفیق اصفهانی : رباعیات
شماره ۱۵ - دور از رخ تو بدیده و دل ای ماه
دور از رخ تو بدیده و دل ای ماه کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۴۰۸ - گل را همه ساز و رنگ و بومی باید
گل را همه ساز و رنگ و بومی باید عرفی شیرازی : غزلها
غزل ۸۷ - گو ز من دل جمع دار آن کس که با من دشمن است
گو ز من دل جمع دار آن کس که با من دشمن است ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۱۷۸ - معنیت چو آنجا بگذارد صورت
معنیت چو آنجا بگذارد صورت اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۵۳ - باز آتش من بلند آوازه شدست
باز آتش من بلند آوازه شدست
شماره ۱۷۶ - ساقی چه شد که جمله جهان می پرست شد
ساقی چه شد که جمله جهان می پرست شد فیاض لاهیجی : غزلیات
شماره ۱۰۷ - مه روی تو که آرایش هر مهتاب است
مه روی تو که آرایش هر مهتاب است خاقانی : غزلیات
غزل ۲۹۸ - چه کرده‌ام بجای تو که نیستم سزای تو
چه کرده‌ام بجای تو که نیستم سزای تو میرداماد : رباعیات
شماره ۱۵۷ - گفتی که فلان ز هجر ما چون باشد
گفتی که فلان ز هجر ما چون باشد حافظ : غزلیات
غزل ۴۳۹ - دیدم به خواب دوش که ماهی برآمدی
دیدم به خواب دوش که ماهی برآمدی رشیدالدین میبدی : ۷۲- سورة الجن- مکیة
النوبة الثانیة
این سورة الجنّ بیست و هشت آیت است، دویست و سى و پنج کلمت و هشتصد و هفتاد حرف. جمله به مکه فرود آمد باجماع مفسّران. و درین سوره از ناسخ و منسوخ چیزى نیست. و در فضیلت سوره ابى کعب روایت کند از مصطفى (ص)، گفتا: «هر که سورة الجنّ برخواند اللَّه تعالى او را ثواب آزاد کردن بردگان دهد، بعدد هر پریى که به محمد بگروید. و بعدد هر پرى که بنگروید باو. اقبال لاهوری : پیام مشرق
مرا مثل نسیم آواره کردند
مرا مثل نسیم آواره کردند صائب تبریزی : مطالع
شماره ۳۱ - باده لعلی ز لعل و شیشه از کان خوشترست
باده لعلی ز لعل و شیشه از کان خوشترست صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۶۷۱ - نیست ممکن هر که تنها شد حضورش کم شود
نیست ممکن هر که تنها شد حضورش کم شود کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۲۱۰ - یک روز فلک کار مرا ساز نداد
یک روز فلک کار مرا ساز نداد صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تک‌بیت ۱۰۲۰ - چو برگ غنچهٔ نشکفته ما گرفته‌دلان
چو برگ غنچهٔ نشکفته ما گرفته‌دلان اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۲۳۳ - نرگس رعنا اگر چشم و چراغ گلشن است
نرگس رعنا اگر چشم و چراغ گلشن است آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۱۱۷۴ - دل دردمند عاشق که زدوست داشت داغی
دل دردمند عاشق که زدوست داشت داغی عطار نیشابوری : نزهت الاحباب
حکایت - آن شنیدی گفت پیری با پسر
آن شنیدی گفت پیری با پسر احمد شاملو : ابراهیم در آتش
برخاستن
چرا شبگیر می‌گرید؟ رفیق اصفهانی : رباعیات
شماره ۱۵ - دور از رخ تو بدیده و دل ای ماه
دور از رخ تو بدیده و دل ای ماه کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۴۰۸ - گل را همه ساز و رنگ و بومی باید
گل را همه ساز و رنگ و بومی باید عرفی شیرازی : غزلها
غزل ۸۷ - گو ز من دل جمع دار آن کس که با من دشمن است
گو ز من دل جمع دار آن کس که با من دشمن است ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۱۷۸ - معنیت چو آنجا بگذارد صورت
معنیت چو آنجا بگذارد صورت اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۵۳ - باز آتش من بلند آوازه شدست
باز آتش من بلند آوازه شدست