گر در کمندم می‌کشی شکرانه را جان می‌دهم کان دل که صید عشق شد دولت شمارد دام را
نمایش گوهر
کامجویان را ز ناکامی چشیدن چاره نیست بر زمستان صبر باید طالب نوروز را
نمایش گوهر
پیش صاحب‌نظران ملک سلیمان بادست بلکه آنست سلیمان که ز ملک آزادست
نمایش گوهر
موی سپید را فلکم رایگان نداد این رشته را به نقد جوانی خریده‌ام
نمایش گوهر
تو را بر دَر نِشانَد او به طَرّاری که می‌آیم تو مَنْشین مُنْتَظِر بر دَر که آن خانه دو دَر دارد
نمایش گوهر
هر کو به عاشقی ز سر صدق پا نهاد هرگز نداد دامن معشوق را ز دست
نمایش گوهر
گوهر قیمتی از کام نهنگان آرند هر که او را غم جانست به دریا نرود
نمایش گوهر
مقدار یار همنفس چون من نداند هیچ کس ماهی که بر خشک اوفتد قیمت بداند آب را
نمایش گوهر
دل ما بی لب لعل تو ندارد ذوقی همه دانند که باشد ز نمک ذوق کباب
نمایش گوهر