از تو این قیدی که من دارم، خلاصی مشکلست کز خم زلف تو زنجیریست بر هر موی من
نمایش گوهر
از خط روزگار مکش سر، که عاقبت بر دفتر حیات کشد روزگار خط
نمایش گوهر
نیم‌سوزی سبب دود بود هیزم را هر که در عشق کشد آه بود خام هنوز
نمایش گوهر
هر که دانشور بود، دانا نداند خویش را دعوی دانایی مردم ز نادانی بود
نمایش گوهر
سبکباری به مقصد می رساند زود رهرو را سفر را سنگ راهی چون گرانباری نمی باشد
نمایش گوهر
ندارم گر چه غمخواری درین وحشت سرا شادم که در هر جا طبیبی نیست بیماری نمی باشد
نمایش گوهر
چون گذری به چشم من بر مژه ها قدم منه چند به پای همچو گل بر سر خار می‌روی؟
نمایش گوهر
قضا دگر نشود ور هزار ناله و آه به کفر یا به شکایت بر آید از دهنی
نمایش گوهر
نَلَرزَد دستْ وقتِ زَر شمُردن چو بازرگان بِدانَد قَدْر کالا
نمایش گوهر