غزل ۲۱۲ - گر من ز شوق خویش نویسم بیار خط

گر من ز شوق خویش نویسم به یار خط
یک حرف از آن ادا نشود در هزار خط ۱

خوش صفحه ایست روی تو، یارب! که تا ابد
هرگز بر آن ورق ننشاند غبار خط ۲

ما را به دور حسن تو با نوخطان چه کار؟
تا روی ساده هست نیاید به کار خط ۳

خط گو: مباش گرد رخت، وه! چه حاجتست
مجموعه جمال تو را بر کنار خط؟ ۴

از خط روزگار مکش سر، که عاقبت
بر دفتر حیات کشد روزگار خط ۵

زین پیش حسن خط بتان معتبر نبود
در دور عارض تو گرفت اعتبار خط ۶

قاصد، به غیر، چند بری خط یار را؟
یک بار هم به نام هلالی بیار خط ۷