من از فریب دانه نیفتاده‌ام به دام تو سنگ می‌زنی و گرفتار می‌کنی
نمایش گوهر
طرفه باغیست گلستان جهان، لیک چه سود؟ که گل عشرت ازین باغ نچیدست کسی
نمایش گوهر
اندر دل ما عکس رخ خوب تو پیداست زآیینه کسی چهره نهفتن نتواند
نمایش گوهر
کسی خسبد آسوده در زیر گل که خسبند از او مردم آسوده دل
نمایش گوهر
درختِ سَبز داند قَدْرِ باران تو خُشکی، قَدْرِ باران را چه دانی؟
نمایش گوهر
جان ثابت قدم آنست که در راه وفا خاک ره گردد و یک ذره پریشان نشود
نمایش گوهر
نه همین ز شرم در بر نکشیده‌ام هنوزش که برم نشسته عمری و ندیده‌ام هنوزش
نمایش گوهر
در پیش بیدلان جان، قدری چنان ندارد آری کسی که دل داد پروای جان ندارد
نمایش گوهر
کافر نعمت نباشم بارها روی تو دیدم لیک هر بارت که بینم شوق دیگربار باقی
نمایش گوهر