شماره ۵۱۶ - بهر دنیا بودنت غمگین زنادانی بود

بهر دنیا بودنت غمگین ز نادانی بود
خط بطلان تو چین بر لوح پیشانی بود ۱

از گداز تن چه اندیشی اگر جان پروری
پاس تن مانند شمعت دشمن جانی بود ۲

هر که دانشور بود، دانا نداند خویش را
دعوی دانایی مردم ز نادانی بود ۳

از غرور توبه عاصی‌تر شوند اهل ریا
دامن زاهد، تر از اشک پشیمانی بود ۴

تا گشاید لب به رنگ غنچه رسوا می‌شود
بر دل هر کس که جویا زخم پنهانی بود ۵