صید که درمانده ز هر سو شده است غفلت او دام ره او شده است
نمایش گوهر
چو گل گلاب شود ایمن از خزان گردد به آه گرم دل خویش آب باید کرد
نمایش گوهر
انده نان و جان مخور بنشین کین بیاید به وقت و آن برود
نمایش گوهر
هر چند که حرف راه منزل گویی زان راه به منزل نرسی بی‌رفتن
نمایش گوهر
پا بسته جهانی، دلخوش که سالکم من پایت چو سرو در گل، خرم که من روانم!
نمایش گوهر
آهسته نه به روی زمین پای، کادمی بر روی شاهدان پریزاد می رود
نمایش گوهر
هر کس که ره و رسم جهان نیک شناخت از بهر اقامت اندرو خانه نساخت
نمایش گوهر
یاری که در او، وفا نبینی مطلب شاخی که در او میوه نباشد مفشان
نمایش گوهر
هجر و وصل و غم و شادی همه از دوست خوشست عاشق آن به که به خود هیچ مقرر نکند
نمایش گوهر