غزل ۳۳۸۰ - شد فنا هر که سر از تیغ شهادت وا زد

شد فنا هر که سر از تیغ شهادت وا زد
تر نشد هر که دلیرانه بر این دریا زد ۱

هرکسی حاجت خود را به دری عرض نمود
دست دریوزه ما بر در استغنا زد ۲

به ادب باش که سر در قدم تیغ افشاند
چون حباب آن که درین بحر دم بیجا زد ۳

گر خس و خار تعلق نبود دامنگیر
می توان خیمه چو شبنم به چمن هرجا زد ۴

آب روشن که صفا در قدمش می غلطید
دید تا روی ترا آینه بر خارا زد ۵

هر که بر سینه ارباب دعا دست گذاشت
خبر از خویش ندارد که به دولت پا زد ۶

صائب از وادی در یوزه دلها مگذر
که پریشان نشد آن کس که در دلها زد ۷