غزل ۳۳۷۹ - تا دلی از کف ارباب وفا می گیرد

تا دلی از کف ارباب وفا می گیرد
بارها فال ز دیوان حیا می گیرد ۱

گره ناز به ابروی تبسم بستن
غنچه تعلیم ازان بند قبا می گیرد ۲

آن که چندین قفس از نغمه سرایان دارد
کار بر بلبل ما تنگ چرا می گیرد؟ ۳

ناوکی کز دل الماس ترازو گردد
زان کمانخانه ابروی هوا می گیرد ۴

جز قلم کز سر خود قطع تعلق کرده است
که به تقریب سخن دست ترا می گیرد؟ ۵

صائب از فیض هواداری اشک سحری
لاله باغ سخن رنگ ز ما می گیرد ۶