این شعر عاشقانه و عرفانی، با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای غنی، به بیان احساسات عمیق عاشقانه و فداکاری در راه معشوق میپردازد. شاعر از مفاهیمی مانند شهادت، عشق الهی، وصف معشوق و درد فراق استفاده کرده است.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از استعارهها و مفاهیم مانند شهادت و فداکاری نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارند.
غزل ۱۶۰ - فرخنده شکاری که ز پیکان تو افتد
در خون خود از جنبش مژگان تو افتد ۱
داند که چرا چاک زدم جیب صبوری
هر دیده که بر چاک گریبان تو افتد ۲
مرغ دلم از سینه کند قصد پریدن
مرغی ز قفس چون به گلستان تو افتد ۳
هر تن که شود با خبر از فیض شهادت
خواهد که سرش بر سر میدان تو افتد ۴
خون گریه کند غنچه به دامان گلستان
هر گه که به یاد لب خندان تو افتد ۵
تا دید زنخدان و سر زلف تو، دل گفت
نازم سر گویی که به چوگان تو افتد ۶
مجموع نگردد دل صیدی که همه عمر
دربند سر زلف پریشان تو افتد ۷
بر صبح بناگوش منه طرهٔ شب رنگ
بگذار فروغی به شبستان تو افتد ۸
بر پای شود روز جزا محشر دیگر
چون چشم ملائک به شهیدان تو افتد ۹
منزل کن ای مه به دل گرم فروغی
میترسم از این شعله که بر جان تو افتد ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.