غزل ۱۶۰ - خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

خوش است خلوت اگر یار یار من باشد
نه من بسوزم و او شمع انجمن باشد ۱

من آن نگین سلیمان به هیچ نستانم
که گاه گاه بر او دست اهرمن باشد ۲

روا مدار خدایا که در حریم وصال
رقیب محرم و حرمان نصیب من باشد ۳

همای گو مفکن سایه ی شرف هرگز
در آن دیار که طوطی کم از زغن باشد ۴

بیان شوق چه حاجت که سوز آتش دل
توان شناخت ز سوزی که در سخن باشد ۵

هوای کوی تو از سر نمی‌رود آری
غریب را دل سرگشته با وطن باشد ۶

به سان سوسن اگر ده زبان شود حافظ
چو غنچه پیش تواش مهر بر دهن باشد ۷