غزل ۱۵۹ - نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد

نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد
ای بسا خرقه که مستوجب آتش باشد ۱

صوفی ما که ز ورد سحری مست شدی
شامگاهش نگران باش که سرخوش باشد ۲

خوش بود گر محک تجربه آید به میان
تا سیه روی شود هر که در او غش باشد ۳

خط ساقی گر از این گونه زند نقش بر آب
ای بسا رخ که به خونابه منقش باشد ۴

ناز پرورده تنعم نبرد راه به دوست
عاشقی شیوه ی رندان بلاکش باشد ۵

غم دنیای دنی چند خوری باده بخور
حیف باشد دل دانا که مشوش باشد ۶

دلق و سجاده حافظ ببرد باده فروش
گر شرابش ز کف ساقی مه وش باشد ۷