تعداد ۹۲۷ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
مولوی : غزلیات
غزل ۱۴۶۸ - امروز خوشم با تو، جان تو و فردا هم
امروز خوشم با تو، جانِ تو و فردا هم
از تو شِکَراَفْشانَم، این جا هم و آن جا هم
دل بادهٔ تو خورده، وَزْ خانه سَفَر کرده
ما بیدل و دلْ با تو، با ما هم و بیما هم
ای دل که رَوانی تو آن سویْ که دانی تو
خِدمَت بِرَسان از ما، آن جا و مُوَصّی هم
ما مُنْتَظرِ وَقت و دلْ ناظِرِ تو دایم
در حالَتِ آرامش، در شورش و غوغا هم
از باده و بادِ تو، چون موج شُده این دل
در مَستی و پَستی خوش، در رِفْعَت و بالا هم
ابرِ خوشِ لُطفِ تو، با جان و رَوانِ ما
در خاکْ اثر کرده، در صخره و خارا هم
با تو پس از این عالَم، بینَقْشِ بَنی آدم
خوش خَلْوَتِ جان باشد، آمیزشِ جانها هم
زان غَمْزهٔ مَستِ تو، زان جادو و جادوخو
خیره شده هر دیده، نادان هم و دانا هم
من نَنگ نمیدارم، مَجنونم و میدانی
هم عِرقِ جُنون دارم از مایه و سودا هم
از آتش و آبِ او، ای جُسته نشان بِنْگَر
در آبِ دو چَشمِ ما، در زَردیِ سیما هم
در عالَمِ آب و گِل، در پَردهٔ جان و دل
هم ایمِنی از عشقَت، وین فِتْنه و غوغا هم
زانْ طُرّهٔ روحانی، زان سِلسِلهٔ جانی
زُنّارِ تو بَربَسته، هم مومن و تَرسا هم
از تو شِکَراَفْشانَم، این جا هم و آن جا هم
دل بادهٔ تو خورده، وَزْ خانه سَفَر کرده
ما بیدل و دلْ با تو، با ما هم و بیما هم
ای دل که رَوانی تو آن سویْ که دانی تو
خِدمَت بِرَسان از ما، آن جا و مُوَصّی هم
ما مُنْتَظرِ وَقت و دلْ ناظِرِ تو دایم
در حالَتِ آرامش، در شورش و غوغا هم
از باده و بادِ تو، چون موج شُده این دل
در مَستی و پَستی خوش، در رِفْعَت و بالا هم
ابرِ خوشِ لُطفِ تو، با جان و رَوانِ ما
در خاکْ اثر کرده، در صخره و خارا هم
با تو پس از این عالَم، بینَقْشِ بَنی آدم
خوش خَلْوَتِ جان باشد، آمیزشِ جانها هم
زان غَمْزهٔ مَستِ تو، زان جادو و جادوخو
خیره شده هر دیده، نادان هم و دانا هم
من نَنگ نمیدارم، مَجنونم و میدانی
هم عِرقِ جُنون دارم از مایه و سودا هم
از آتش و آبِ او، ای جُسته نشان بِنْگَر
در آبِ دو چَشمِ ما، در زَردیِ سیما هم
در عالَمِ آب و گِل، در پَردهٔ جان و دل
هم ایمِنی از عشقَت، وین فِتْنه و غوغا هم
زانْ طُرّهٔ روحانی، زان سِلسِلهٔ جانی
زُنّارِ تو بَربَسته، هم مومن و تَرسا هم
مولوی : غزلیات
غزل ۱۴۶۹ - بیخود شدهام لیکن بیخودتر از این خواهم
بیخود شُدهام لیکِن بیخودتَر از این خواهم
با چَشمِ تو میگویم، من مَستِ چُنین خواهم
من تاجْ نمیخواهم، من تَختْ نمیخواهم
در خِدمَتَت افتاده، بر رویِ زمین خواهم
آن یارِ نِکویِ من، بِگْرفت گِلویِ من
گفتا که چه میخواهی؟ گفتم که همین خواهم
با بادِ صَبا خواهم، تا دَم بِزَنَم لیکِن
چون من دَم خود دارم، هَمرازِ مِهین خواهم
در حَلْقهٔ میقاتَم، ایمِن شُده ز آفاتَم
مومَم زِ پِیِ خَتْمَت، زان نَقْشِ نِگین خواهم
ماهی دِگَر است ای جان اَنْدَر دلِ مَهْ پنهان
زین عِلْمِ یَقینَسْتَم، آن عینِ یَقین خواهم
با چَشمِ تو میگویم، من مَستِ چُنین خواهم
من تاجْ نمیخواهم، من تَختْ نمیخواهم
در خِدمَتَت افتاده، بر رویِ زمین خواهم
آن یارِ نِکویِ من، بِگْرفت گِلویِ من
گفتا که چه میخواهی؟ گفتم که همین خواهم
با بادِ صَبا خواهم، تا دَم بِزَنَم لیکِن
چون من دَم خود دارم، هَمرازِ مِهین خواهم
در حَلْقهٔ میقاتَم، ایمِن شُده ز آفاتَم
مومَم زِ پِیِ خَتْمَت، زان نَقْشِ نِگین خواهم
ماهی دِگَر است ای جان اَنْدَر دلِ مَهْ پنهان
زین عِلْمِ یَقینَسْتَم، آن عینِ یَقین خواهم
مولوی : غزلیات
غزل ۱۴۷۰ - جانم به فدا بادا، آن را که نمیگویم
جانم به فِدا بادا، آن را که نمیگویم
آن روزْ سیه بادا، کو را بِنِمی جویم
یک باره شَوَم رُسوا در شهر، اگر فردا
من بر دَرِ دل باشم، او آید در کویَم
گفتم صَنَمِ مَهْ رو گَهْ گاهْ مرا میجو
کَزْ دَرد به خونِ دلْ رُخساره هَمیشویَم
گفتا که تو را جُستم در خانه، نَبودی تو
یا رَب که چُنین بُهتانْ میگوید در رویَم
یک روز غَزَل گویان، وَاللّه سِپارَم جان
زیرا که چو مو شُد جان، از بس که هَمیمویَم
آن روزْ سیه بادا، کو را بِنِمی جویم
یک باره شَوَم رُسوا در شهر، اگر فردا
من بر دَرِ دل باشم، او آید در کویَم
گفتم صَنَمِ مَهْ رو گَهْ گاهْ مرا میجو
کَزْ دَرد به خونِ دلْ رُخساره هَمیشویَم
گفتا که تو را جُستم در خانه، نَبودی تو
یا رَب که چُنین بُهتانْ میگوید در رویَم
یک روز غَزَل گویان، وَاللّه سِپارَم جان
زیرا که چو مو شُد جان، از بس که هَمیمویَم
مولوی : غزلیات
غزل ۱۴۷۱ - مخمورم پرخواره، اندازه نمیدانم
مَخْمورم پُرخواره، اندازه نمیدانم
جُز شیوهٔ آن غَمْزهٔ غَمّازه نمیدانم
یاران بِخَبَر بودند، دروازه بُرون رفتند
من بیرَهْ و سَرمَستَم، دروازه نمیدانم
آوازهٔ آن یاران، چون مُشکْ جهان پُر شُد
ز آواز بِشَد عقلم، آوازه نمیدانم
تا رویِ تو را دیدم من هَمچو گُلِ تازه
گشتم خَرِف و کُهنه، اَرْ تازه نمیدانم
گویند که لُقمان را، یک کازهٔ تَنگی بُد
زین کوزه مَیی خوردم، کان کازه نمیدانم
جُز شیوهٔ آن غَمْزهٔ غَمّازه نمیدانم
یاران بِخَبَر بودند، دروازه بُرون رفتند
من بیرَهْ و سَرمَستَم، دروازه نمیدانم
آوازهٔ آن یاران، چون مُشکْ جهان پُر شُد
ز آواز بِشَد عقلم، آوازه نمیدانم
تا رویِ تو را دیدم من هَمچو گُلِ تازه
گشتم خَرِف و کُهنه، اَرْ تازه نمیدانم
گویند که لُقمان را، یک کازهٔ تَنگی بُد
زین کوزه مَیی خوردم، کان کازه نمیدانم
مولوی : غزلیات
غزل ۱۸۶۱ - ای قاعدۀ مستان در همدگر افتادن
ای قاعدۀ مَستان در همدِگَر اُفْتادن
اِسْتیزه گری کردن در شَور و شر اُفْتادن
عاشق بَتَر از مَست است عاشقْ هم از آن دست است
گویم که چه باشد عشق در کانِ زَر اُفْتادن
زَر خود چه بُوَد؟ عاشقْ سُلطانِ سَلاطین است
ایمِن شُدن از مُردن وَزْ تاجِ سَر اُفْتادن
درویش به دَلْقْ اَنْدَر وَنْدَر بَغَلَش گوهر
او نَنگ چرا دارد از دَر به دَر اُفْتادن؟
مَست آمد دوش آن مَهْ اَفکَنده کَمَر در رَهْ
آگَهْ نَبُد از مَستی او از کَمَر اُفْتادن
گفتم که دِلا بَرجِه میْ بر کَفِ جان برنِهْ
کُافْتاد چُنین وقتی وَقت است دراَفْتادن
با بُلبُلِ بُستانی هم دست شدن دستی
با طوطیِ روحانی اَنْدَر شِکَر افُتادن
من بیدل و دل داده در راهِ تو افتاده
وَاللّهْ که نمیدانم جایِ دِگَر اُفْتادن
گَر جامِ تو بِشْکَستم مَستَم صَنَما مَستَم
مَستَم مَهِل از دستَم وَنْدَر خَطَر اُفْتادن
این قاعده نوزاد است وین رَسمْ نو اُفتادهست
شیشه شِکَنی کردن در شیشه گَر اُفْتادن
اِسْتیزه گری کردن در شَور و شر اُفْتادن
عاشق بَتَر از مَست است عاشقْ هم از آن دست است
گویم که چه باشد عشق در کانِ زَر اُفْتادن
زَر خود چه بُوَد؟ عاشقْ سُلطانِ سَلاطین است
ایمِن شُدن از مُردن وَزْ تاجِ سَر اُفْتادن
درویش به دَلْقْ اَنْدَر وَنْدَر بَغَلَش گوهر
او نَنگ چرا دارد از دَر به دَر اُفْتادن؟
مَست آمد دوش آن مَهْ اَفکَنده کَمَر در رَهْ
آگَهْ نَبُد از مَستی او از کَمَر اُفْتادن
گفتم که دِلا بَرجِه میْ بر کَفِ جان برنِهْ
کُافْتاد چُنین وقتی وَقت است دراَفْتادن
با بُلبُلِ بُستانی هم دست شدن دستی
با طوطیِ روحانی اَنْدَر شِکَر افُتادن
من بیدل و دل داده در راهِ تو افتاده
وَاللّهْ که نمیدانم جایِ دِگَر اُفْتادن
گَر جامِ تو بِشْکَستم مَستَم صَنَما مَستَم
مَستَم مَهِل از دستَم وَنْدَر خَطَر اُفْتادن
این قاعده نوزاد است وین رَسمْ نو اُفتادهست
شیشه شِکَنی کردن در شیشه گَر اُفْتادن
مولوی : غزلیات
غزل ۱۸۶۲ - چون چنگ شدم جانا آن چنگ تو دروا کن
چون چَنگ شُدم جانا آن چَنگْ تو دَروا کُن
صد جان به عِوَض بِسْتان وان شیوه تو با ما کُن
عیسی چو تویی ما را همکاسه مَریَم کُن
طُنْبورِ دل ما را هم ناله سُرنا کُن
دستی بِنِهْ ای چَنگی بر نَبْضِ چُنین پیری
وان خونِ دلِ زَر را در ساغَرِ صَهْبا کُن
جَمعیَّتِ رِنْدان را بر شاهِدِ نَقْدی زن
وَرْ زُهد سخن گوید تو وَعده به فردا کُن
دیوانه و مَستی را خواهی که بِشورانی
زنجیر خودم بِنْما وَزْ دور تماشا کُن
دیدم زِ تو من نَقْشی بر کالْبَدی بَسته
جان گفت عَلَی اللّهْ گو دل گفت عَلالا کُن
زان روز منِ مِسکین بیعقل شُدم بیدین
زان زُلْفِ خوش مُشکین ما را تو چَلیپا کُن
زُنّار بِبَند ای دل در دَیر بِکُن مَنْزِل
زان راهِبِ پُرحاصل یک بوسه تَقاضا کُن
در چهره مَخْدومی شَمسُ الْحَقِ تبریزی
گَر رَغْبَتِ ما بینی این قِصّه غَرّا کُن
صد جان به عِوَض بِسْتان وان شیوه تو با ما کُن
عیسی چو تویی ما را همکاسه مَریَم کُن
طُنْبورِ دل ما را هم ناله سُرنا کُن
دستی بِنِهْ ای چَنگی بر نَبْضِ چُنین پیری
وان خونِ دلِ زَر را در ساغَرِ صَهْبا کُن
جَمعیَّتِ رِنْدان را بر شاهِدِ نَقْدی زن
وَرْ زُهد سخن گوید تو وَعده به فردا کُن
دیوانه و مَستی را خواهی که بِشورانی
زنجیر خودم بِنْما وَزْ دور تماشا کُن
دیدم زِ تو من نَقْشی بر کالْبَدی بَسته
جان گفت عَلَی اللّهْ گو دل گفت عَلالا کُن
زان روز منِ مِسکین بیعقل شُدم بیدین
زان زُلْفِ خوش مُشکین ما را تو چَلیپا کُن
زُنّار بِبَند ای دل در دَیر بِکُن مَنْزِل
زان راهِبِ پُرحاصل یک بوسه تَقاضا کُن
در چهره مَخْدومی شَمسُ الْحَقِ تبریزی
گَر رَغْبَتِ ما بینی این قِصّه غَرّا کُن
مولوی : غزلیات
غزل ۱۸۶۳ - ای سنجق نصرالله وی مشعله یاسین
ای سَنْجَقِ نَصْرُاللّهْ وِیْ مَشْعَله یاسین
یا رَب چه سَبُک روحی بر چَشم و سَرَم بِنْشین
ای تاجِ هُنرمندی مِعْراجِ خِرَدمندی
تعریف چه میباید؟ چون جُمله تویی تعیین
هر ذَرّه که میجُنبَد هر بَرگ که میخُنبَد
بیکام و زبان گفتی در گوشِ فَلَک بِنْشین
جانِ همهیی جانا ای دولَتِ مولانا
جان را بِرَهانیدی از نازِ فُلانُ الدّین
از نَفْخِ تو میرویَد پَرِّ مَلأُ الْاَعْلی
وَزْ شَرقِ تو میتَفْسَد پُشتِ فَلَکِ عِنّین
از عشقِ جهان سوزَت وَزْ شوقِ جِگَردوزَت
بی هیچ دعاگویی عالَم شُده پُرآمین
ناگاه سَحَرگاهی بیرَخْنه و بیراهی
آوَرْد طَبیبِ جان یک خُمْره پُراَفْسَنْتین
تا این تَنِ بیمارم وین کُشته دل زارم
زنده شُد و چابُک شُد بَرداشت سَر از بالین
گفتم که مَلیحی تو مانا که مسیحی تو
شاد آمدی ای سُلطان ای چاره هر مِسکین
پیغامبرِ بیماران نافِعْ تَری از باران
در خُمْره چه داری؟ گفت دارویِ دلِ غمگین
حِرْزِ دل یعقوبم سَرچَشمه ایّو بَم
هم چُستَم و هم خوبَم هم خُسرو و هم شیرین
گفتم که چنان دریا در خمره کجا گنجد
گفتا که چه دانی تو این شیوه و این آیین
کِی داند چون آخِر اُستادی بیچون را
گُنجانَد در سِجّین او عالَمِ عِلیّین
یوسُف به بُنِ چاهی بر هفت فَلَک ناظِر
وَنْدَر شِکَمِ ماهی یونُسْ زَبَرِ پَروین
گَر فوقی وگَر پَستی هستی طَلَب و مَستی
نی بر زَبَرین وَقف است این بَختْ نه بر زیرین
خامُش که نمیگُنجَد این حِصّه دَرین قِصّه
رو چَشم به بالا کُن رویِ چو مَهَش میبین
یا رَب چه سَبُک روحی بر چَشم و سَرَم بِنْشین
ای تاجِ هُنرمندی مِعْراجِ خِرَدمندی
تعریف چه میباید؟ چون جُمله تویی تعیین
هر ذَرّه که میجُنبَد هر بَرگ که میخُنبَد
بیکام و زبان گفتی در گوشِ فَلَک بِنْشین
جانِ همهیی جانا ای دولَتِ مولانا
جان را بِرَهانیدی از نازِ فُلانُ الدّین
از نَفْخِ تو میرویَد پَرِّ مَلأُ الْاَعْلی
وَزْ شَرقِ تو میتَفْسَد پُشتِ فَلَکِ عِنّین
از عشقِ جهان سوزَت وَزْ شوقِ جِگَردوزَت
بی هیچ دعاگویی عالَم شُده پُرآمین
ناگاه سَحَرگاهی بیرَخْنه و بیراهی
آوَرْد طَبیبِ جان یک خُمْره پُراَفْسَنْتین
تا این تَنِ بیمارم وین کُشته دل زارم
زنده شُد و چابُک شُد بَرداشت سَر از بالین
گفتم که مَلیحی تو مانا که مسیحی تو
شاد آمدی ای سُلطان ای چاره هر مِسکین
پیغامبرِ بیماران نافِعْ تَری از باران
در خُمْره چه داری؟ گفت دارویِ دلِ غمگین
حِرْزِ دل یعقوبم سَرچَشمه ایّو بَم
هم چُستَم و هم خوبَم هم خُسرو و هم شیرین
گفتم که چنان دریا در خمره کجا گنجد
گفتا که چه دانی تو این شیوه و این آیین
کِی داند چون آخِر اُستادی بیچون را
گُنجانَد در سِجّین او عالَمِ عِلیّین
یوسُف به بُنِ چاهی بر هفت فَلَک ناظِر
وَنْدَر شِکَمِ ماهی یونُسْ زَبَرِ پَروین
گَر فوقی وگَر پَستی هستی طَلَب و مَستی
نی بر زَبَرین وَقف است این بَختْ نه بر زیرین
خامُش که نمیگُنجَد این حِصّه دَرین قِصّه
رو چَشم به بالا کُن رویِ چو مَهَش میبین
مولوی : غزلیات
غزل ۱۸۶۴ - در پردۀ دل بنگر صد دختر آبستان
در پَردۀ دل بِنْگَر صد دُخترِ آبِسْتان
زان گنجگَهْ دلها زان سَجده گَهِ مَستان
بِشْنو چه به اسرارم میآید از آن طارَم
یک دَم که از این سو آ یک دَم که قَدَح بِسْتان
در عَربَده اُفتاده از عشقِ چُنین خوبان
هم لشکرِ تُرکستان هم لشکر هِنْدُستان
از عقل بِپُرسیدم کاین شُهره بُتان چونند؟
گفتا پِنِهان صورت پیدا به فَن و دَستان
در شَرقِ خداوندی شَمسُ الْحَقِ تبریزی
آیَند و رَوَند اینها در هر چَمَن و بستان
زان گنجگَهْ دلها زان سَجده گَهِ مَستان
بِشْنو چه به اسرارم میآید از آن طارَم
یک دَم که از این سو آ یک دَم که قَدَح بِسْتان
در عَربَده اُفتاده از عشقِ چُنین خوبان
هم لشکرِ تُرکستان هم لشکر هِنْدُستان
از عقل بِپُرسیدم کاین شُهره بُتان چونند؟
گفتا پِنِهان صورت پیدا به فَن و دَستان
در شَرقِ خداوندی شَمسُ الْحَقِ تبریزی
آیَند و رَوَند اینها در هر چَمَن و بستان
مولوی : غزلیات
غزل ۱۸۶۵ - ای سرو و گل بستان بنگر به تهی دستان
ای سَرو و گُلِ بُستان بِنْگَر به تَهی دَستان
نانی دِهْ و صد بِسْتان هادِه چه به درویشان
بِشْنو تو زِ پیغامبر فرمود که سیم و زَر
از صَدقه نشُد کمتر هادِه چه به درویشان
یک دانه اگر کاری صد سُنْبُله بَرداری
پس گوش چه میخاری؟ هادِه چه به درویشان
کم کُن تو فَزایِش بین بِنْواز و سِتایش بین
بُگْشا و گُشایش بین هادِه چه به درویشان
صَدقهیْ تو به حَقِ رفته وَنْدَر شبِ آشفته
او حارِس و تو خُفته هادِه چه به درویشان
هر لُطف که بِنْمایی در سایه آن آیی
بسیار بیاسایی هادِه چه به درویشان
حُرمَت کُن و حُرمَت بین نِعْمَت دِهْ و نِعْمَت بین
رَحْمت کُن و رَحْمت بین هادِه چه به درویشان
ای مُکْرِم هر مِسکین وِیْ راحِمِ هر غمگین
ای مالِکِ یَومُ الدّین هادِه چه به درویشان
آمد به تو آوازم واقِف شُدی از رازم
مَحْروم مَیَنْدازم هادِه چه به درویشان
سَرگشته تَحْویلَم در قالَم و در قیلَم
بِنْگَر تو به زَنْبیلَم هادِه چه به درویشان
دانی که دُعا گویم هر جا که ثَنا گویم
بین کَزْ تو چه واگویم هادِه چه به درویشان
رَنْجیت مَبا آمین دور از تو قَضا آمین
یارِ تو خدا آمین هادِه چه به درویشان
ای کویِ شما جَنَّت وِیْ خویِ شما رَحْمَت
خاصه که دَرین ساعت هادِه چه به درویشان
گفتیم دُعا رفتیم وَزْ کویِ شما رفتیم
خوش باش که ما رفتیم هادِه چه به درویشان
نانی دِهْ و صد بِسْتان هادِه چه به درویشان
بِشْنو تو زِ پیغامبر فرمود که سیم و زَر
از صَدقه نشُد کمتر هادِه چه به درویشان
یک دانه اگر کاری صد سُنْبُله بَرداری
پس گوش چه میخاری؟ هادِه چه به درویشان
کم کُن تو فَزایِش بین بِنْواز و سِتایش بین
بُگْشا و گُشایش بین هادِه چه به درویشان
صَدقهیْ تو به حَقِ رفته وَنْدَر شبِ آشفته
او حارِس و تو خُفته هادِه چه به درویشان
هر لُطف که بِنْمایی در سایه آن آیی
بسیار بیاسایی هادِه چه به درویشان
حُرمَت کُن و حُرمَت بین نِعْمَت دِهْ و نِعْمَت بین
رَحْمت کُن و رَحْمت بین هادِه چه به درویشان
ای مُکْرِم هر مِسکین وِیْ راحِمِ هر غمگین
ای مالِکِ یَومُ الدّین هادِه چه به درویشان
آمد به تو آوازم واقِف شُدی از رازم
مَحْروم مَیَنْدازم هادِه چه به درویشان
سَرگشته تَحْویلَم در قالَم و در قیلَم
بِنْگَر تو به زَنْبیلَم هادِه چه به درویشان
دانی که دُعا گویم هر جا که ثَنا گویم
بین کَزْ تو چه واگویم هادِه چه به درویشان
رَنْجیت مَبا آمین دور از تو قَضا آمین
یارِ تو خدا آمین هادِه چه به درویشان
ای کویِ شما جَنَّت وِیْ خویِ شما رَحْمَت
خاصه که دَرین ساعت هادِه چه به درویشان
گفتیم دُعا رفتیم وَزْ کویِ شما رفتیم
خوش باش که ما رفتیم هادِه چه به درویشان
مولوی : غزلیات
غزل ۱۸۶۶ - ای کار من از تو زر ای سیم بر مستان
ای کارِ من از تو زَر ای سیم بَرِ مستان
هم سیم به یادم دِهْ هم سیم و زَرَم بِسْتان
در عینِ زمستانی چون گرم کُنی مَرکَب
از گرمیِ میدانَت بَرسوزد تابستان
گَر طِفْلَکِ یک روزه شبهای تو را بیند
از شیر بَری گردد وَزْ مادر وَزْ پِسْتان
ای وای از آن ساعت کاین خاطِرِ چون پیلَم
سَرمَستِ شما گردد یاد آرَد هِنْدُستان
روزی که تَبِ مرگم یک باره فروگیرد
هر پاره زِ من گردد از آتشِ تَبْ سُستان
تو از پَسِ پَردهیْ دل ناگاه سَری دَرکُن
تا هر سَرِ مویِ من گردند چو سَرمَستان
هر خاطِرِ من بِکْری بر بام و دَر از عشقَت
چندان بِکُند شیوه چندان بِکُند دَستان
تا تابشِ رویِ تو دَرپیچَد در هر یک
وَزْ چون تو شَهی گردد هر خاطِرَم آبِسْتان
شَمسُ الْحَقِ تبریزی هر کَس که زِ تو پُرسَد
میبینم و میگویم از رَشکْ کدام است آن؟
هم سیم به یادم دِهْ هم سیم و زَرَم بِسْتان
در عینِ زمستانی چون گرم کُنی مَرکَب
از گرمیِ میدانَت بَرسوزد تابستان
گَر طِفْلَکِ یک روزه شبهای تو را بیند
از شیر بَری گردد وَزْ مادر وَزْ پِسْتان
ای وای از آن ساعت کاین خاطِرِ چون پیلَم
سَرمَستِ شما گردد یاد آرَد هِنْدُستان
روزی که تَبِ مرگم یک باره فروگیرد
هر پاره زِ من گردد از آتشِ تَبْ سُستان
تو از پَسِ پَردهیْ دل ناگاه سَری دَرکُن
تا هر سَرِ مویِ من گردند چو سَرمَستان
هر خاطِرِ من بِکْری بر بام و دَر از عشقَت
چندان بِکُند شیوه چندان بِکُند دَستان
تا تابشِ رویِ تو دَرپیچَد در هر یک
وَزْ چون تو شَهی گردد هر خاطِرَم آبِسْتان
شَمسُ الْحَقِ تبریزی هر کَس که زِ تو پُرسَد
میبینم و میگویم از رَشکْ کدام است آن؟
مولوی : غزلیات
غزل ۱۸۶۷ - ای جانک من چونی؟ یک بوسه به چند ای جان؟
ای جانَکِ من چونی؟ یک بوسه به چند ای جان؟
یک تَنگِ شِکَر خواهم زان شِکَّرِقَند ای جان
ای جانَکِ خَندانَم من خویِ تو میدانم
تو خویِ شِکَر داری بِاللّهْ که بِخَند ای جان
من مَردِ خریدارم من مَیلِ شِکَر دارم
ای خواجه عَطّارم دُکّان بِمَبَند ای جان
بر نام و نشانِ او رفتم به دُکانِ او
گفتم که سَلامُ عَلَیک ای سَروِ بُلندْ ای جان
هر چند که عَیّاری پُرحیله و طَرّاری
این مِحْنَت و بیماری بر من مَپَسَند ای جان
از بَهرِ دلِ ما را در رَقص دَرآ یارا
وَزْ نازْ چُنین میکُن آن زُلفِ کَمَنْد ای جان
ای پیش روِ خوبان ای شاخِ گُلِ خندان
بِنْمایْ که دل بَندان چون بوسه دهند ای جان
من بنده بَرین مَفْرَش میسوزم من خَوشْ خَوش
میرَقْصَم در آتش مانند سِپَند ای جان
یک تَنگِ شِکَر خواهم زان شِکَّرِقَند ای جان
ای جانَکِ خَندانَم من خویِ تو میدانم
تو خویِ شِکَر داری بِاللّهْ که بِخَند ای جان
من مَردِ خریدارم من مَیلِ شِکَر دارم
ای خواجه عَطّارم دُکّان بِمَبَند ای جان
بر نام و نشانِ او رفتم به دُکانِ او
گفتم که سَلامُ عَلَیک ای سَروِ بُلندْ ای جان
هر چند که عَیّاری پُرحیله و طَرّاری
این مِحْنَت و بیماری بر من مَپَسَند ای جان
از بَهرِ دلِ ما را در رَقص دَرآ یارا
وَزْ نازْ چُنین میکُن آن زُلفِ کَمَنْد ای جان
ای پیش روِ خوبان ای شاخِ گُلِ خندان
بِنْمایْ که دل بَندان چون بوسه دهند ای جان
من بنده بَرین مَفْرَش میسوزم من خَوشْ خَوش
میرَقْصَم در آتش مانند سِپَند ای جان
مولوی : غزلیات
غزل ۱۸۶۸ - دروازه هستی را جز ذوق مدان ای جان
دروازه هستی را جُز ذوقْ مَدان ای جان
این نُکته شیرین را در جانْ بِنِشان ای جان
زیرا عَرَض و جوهر از ذوقْ بَرآرَد سَر
ذوقِ پدر و مادر کَردَت مِهمان ای جان
هر جا که بُوَد ذوقی ز آسیبِ دو جُفت آید
زان یک شدنِ دو تَن ذوق است نشان ای جان
هر حِسّ به مَحْسوسی جُفت است یکی گشته
هر عقلی به مَعقولی جُفت و نِگَران ای جان
گَر جُفت شوی ای حِس با آن که حِسَت کرد او
وَزْ غیر بِپَرهیزی باشی سُلطان ای جان
ذوقی که زِ خَلْق آید زو هستی تَنْ زایَد
ذوقی که زِ حَقْ آید زایَد دل و جان ای جان
کو چَشم که تا بیند هر گوشه تُتُق بَسته
هر ذَرّه به پیوسته با جُفتِ نَهان ای جان؟
آمیخته با شاهِد هم عاشق و هم زاهِد
وَزْ ذوق نمیگُنْجَد در کَوْن و مَکان ای جان
پنهان زِ همه عالَم گرمابه زده هر دَم
هم پیر خِرَدپیشَه هم جانِ جوان ای جان
پنهان مَکن ای رُستم پنهانِ تو را جُستم
اَحْوالِ تو دانستم تو عِشوه مَخوان ای جان
گر رویْ تُرُش داری دانیم که طَرّاری
زَ احْداث هَمیتَرسی وَزْ مَکْرِ عَوان ای جان
در کُنجِ عَزَبْخانه حوریِّ چو دُردانه
دور از لبِ بیگانه خُفتهست سِتان ای جان
صد عشقْ هَمیبازد صد شیوه هَمیسازد
آن لحظه که مییازد بوسه بِسِتان ای جان
بر ظاهرِ دریا کِیْ بینی خورشِ ماهی؟
کان آبِ تُتُق آمد بر عیش کُنان ای جان
چندان حَیَوان آن سو میخاید و میزاید
چون گُرگِ گِرو بُرده پنهان زِ شَبان ای جان
خُنبَک زده هر ذَرّه بر مُعْجَبِ بیبَهره
کاب حَیَوان را کِی داند حَیَوان ای جان؟
اَنْدَر دلِ هر ذَرّه تابان شده خورشیدی
در باطِنِ هر قَطره صد جویْ رَوان ای جان
خاموش که آن لُقمه هر بَسته دَهان خایَد
تا لُقمه نَیَندازی بَربَندْ دَهان ای جان
این نُکته شیرین را در جانْ بِنِشان ای جان
زیرا عَرَض و جوهر از ذوقْ بَرآرَد سَر
ذوقِ پدر و مادر کَردَت مِهمان ای جان
هر جا که بُوَد ذوقی ز آسیبِ دو جُفت آید
زان یک شدنِ دو تَن ذوق است نشان ای جان
هر حِسّ به مَحْسوسی جُفت است یکی گشته
هر عقلی به مَعقولی جُفت و نِگَران ای جان
گَر جُفت شوی ای حِس با آن که حِسَت کرد او
وَزْ غیر بِپَرهیزی باشی سُلطان ای جان
ذوقی که زِ خَلْق آید زو هستی تَنْ زایَد
ذوقی که زِ حَقْ آید زایَد دل و جان ای جان
کو چَشم که تا بیند هر گوشه تُتُق بَسته
هر ذَرّه به پیوسته با جُفتِ نَهان ای جان؟
آمیخته با شاهِد هم عاشق و هم زاهِد
وَزْ ذوق نمیگُنْجَد در کَوْن و مَکان ای جان
پنهان زِ همه عالَم گرمابه زده هر دَم
هم پیر خِرَدپیشَه هم جانِ جوان ای جان
پنهان مَکن ای رُستم پنهانِ تو را جُستم
اَحْوالِ تو دانستم تو عِشوه مَخوان ای جان
گر رویْ تُرُش داری دانیم که طَرّاری
زَ احْداث هَمیتَرسی وَزْ مَکْرِ عَوان ای جان
در کُنجِ عَزَبْخانه حوریِّ چو دُردانه
دور از لبِ بیگانه خُفتهست سِتان ای جان
صد عشقْ هَمیبازد صد شیوه هَمیسازد
آن لحظه که مییازد بوسه بِسِتان ای جان
بر ظاهرِ دریا کِیْ بینی خورشِ ماهی؟
کان آبِ تُتُق آمد بر عیش کُنان ای جان
چندان حَیَوان آن سو میخاید و میزاید
چون گُرگِ گِرو بُرده پنهان زِ شَبان ای جان
خُنبَک زده هر ذَرّه بر مُعْجَبِ بیبَهره
کاب حَیَوان را کِی داند حَیَوان ای جان؟
اَنْدَر دلِ هر ذَرّه تابان شده خورشیدی
در باطِنِ هر قَطره صد جویْ رَوان ای جان
خاموش که آن لُقمه هر بَسته دَهان خایَد
تا لُقمه نَیَندازی بَربَندْ دَهان ای جان
مولوی : غزلیات
غزل ۱۸۶۹ - رو مذهب عاشق را برعکس روشها دان
رو مَذهبِ عاشق را بَرعَکسِ رَوِشها دان
کَزْ یارْ دروغیها از صِدقْ بِهْ و اِحْسان
حال است مُحالِ او مُزد است وَبالِ او
عدل است همه ظُلْمَش داد است ازو بُهتان
نَرم است دُرُشتِ او کعبهست کُنِشْتِ او
خاری که خَلَد دِلْبَر خوش تَر زِ گُل و ریحان
آن دَم که تُرُش باشد بهتر زِ شِکَرخانه
وان دَم که مَلول آید خوشْ بوس و کِنار است آن
وان دَمْ که تو را گوید وَاللّهْ زِ تو بیزارم
آن آبِ خَضِر باشد از چَشمهگَهِ حیوان
وان دَم که بگوید نی در نیش هزار آری
بیگانگیاَش خویشی در مَذهَبِ بیخویشان
کُفرش همه ایمان شُد سَنگَش همه مَرجان شُد
بُخْلَش همه اِحْسان شُد جُرمَش هَمِگی غُفْران
گَر طَعنه زنی گویی تو مَذهَبِ کَژْ داری
من مَذهَبِ ابرویش بِخْریدم و دادم جان
زین مَذهَبِ کَژْ مَستَم بس کردم و لب بَستَم
بَردار دلِ روشن باقیش فرو میخوان
شَمسُ الْحَقِ تبریزی یا رَب چه شِکَرریزی
گویی زِ دَهانِ من صد حُجَّت و صد بُرهان
کَزْ یارْ دروغیها از صِدقْ بِهْ و اِحْسان
حال است مُحالِ او مُزد است وَبالِ او
عدل است همه ظُلْمَش داد است ازو بُهتان
نَرم است دُرُشتِ او کعبهست کُنِشْتِ او
خاری که خَلَد دِلْبَر خوش تَر زِ گُل و ریحان
آن دَم که تُرُش باشد بهتر زِ شِکَرخانه
وان دَم که مَلول آید خوشْ بوس و کِنار است آن
وان دَمْ که تو را گوید وَاللّهْ زِ تو بیزارم
آن آبِ خَضِر باشد از چَشمهگَهِ حیوان
وان دَم که بگوید نی در نیش هزار آری
بیگانگیاَش خویشی در مَذهَبِ بیخویشان
کُفرش همه ایمان شُد سَنگَش همه مَرجان شُد
بُخْلَش همه اِحْسان شُد جُرمَش هَمِگی غُفْران
گَر طَعنه زنی گویی تو مَذهَبِ کَژْ داری
من مَذهَبِ ابرویش بِخْریدم و دادم جان
زین مَذهَبِ کَژْ مَستَم بس کردم و لب بَستَم
بَردار دلِ روشن باقیش فرو میخوان
شَمسُ الْحَقِ تبریزی یا رَب چه شِکَرریزی
گویی زِ دَهانِ من صد حُجَّت و صد بُرهان
مولوی : غزلیات
غزل ۱۸۷۰ - ای نفس چو سگ آخر تا چند زنی دندان
ای نَفْسِ چو سگ آخِر تا چند زنی دَندان
وَزْ کِبْرِ کَسان رنجی وَنْدَر تو دو صد چندان
گِریانی و پُرزَهری با خَلْق چه باقَهری
مانندِ سَر بریان گشته که مَنَم خندان
من صوفیِ باصوفَم من آمِر مَعروفَم
چون شِحْنه بُوَد آن کَس کو باشد در زندان؟
مَعْذوریِ خود دیده در خویش تُرُنْجیده
عُذرِ دِگَران خواهد از بابِ هُنرمندان
بر دانش و حالِ خود تَأویل کُنی قرآن
وان گاه هم از قُرآن در خَلْق زنی سِندان
آبِ حَیَوان یابی گَر خاک شوی رَهْ را
وَزْ باد و بُروت آیی در نارْ تو دَربَندان
بُگْریز از این دَربَند بر جُمله تو دَر دَربَند
جُز شَمسِ حَقِ تبریز سُلطانِ شِکَرقَندان
وَزْ کِبْرِ کَسان رنجی وَنْدَر تو دو صد چندان
گِریانی و پُرزَهری با خَلْق چه باقَهری
مانندِ سَر بریان گشته که مَنَم خندان
من صوفیِ باصوفَم من آمِر مَعروفَم
چون شِحْنه بُوَد آن کَس کو باشد در زندان؟
مَعْذوریِ خود دیده در خویش تُرُنْجیده
عُذرِ دِگَران خواهد از بابِ هُنرمندان
بر دانش و حالِ خود تَأویل کُنی قرآن
وان گاه هم از قُرآن در خَلْق زنی سِندان
آبِ حَیَوان یابی گَر خاک شوی رَهْ را
وَزْ باد و بُروت آیی در نارْ تو دَربَندان
بُگْریز از این دَربَند بر جُمله تو دَر دَربَند
جُز شَمسِ حَقِ تبریز سُلطانِ شِکَرقَندان
مولوی : غزلیات
غزل ۱۸۷۱ - دو چیز نخواهد بد در هر دو جهان میدان
دو چیز نخواهد بُد در هر دو جهان میدان
از عاشقِ حَقْ توبه وَزْ بادِ هوا اَنْبان
گَر توبه شود دریا یک قَطره نیابَم من
وَرْ خاک دَرآیَم من آن خاک شود سوزان
در خاکِ تَنَم بِنْگَر کَزْ جانِ هواپیشه
هر ذَرّه دَرین سودا گشتهست چو دلْ گَردان
خاصیَّتِ من این است هر جا که رَوَم اینَم
چه دوزَد پالانگَر هر جا که رَوَد؟ پالان
گویند که هر کِه هست در گورْ اسیر آید
در حُقّه تَنگْ آن مُشک نَگْذارد مُشک اَفْشان
در سینه تاریکَت دل را چه بُوُد شادی؟
زندان نَبُوَد سینه میدان بُوَد آن میدان
اَنْدَر رَحِمِ مادر چون طِفْلْ طَرَب یابد
آن خون بِهْ ازین باده وان جا بِهْ ازین بُستان
گَر شَرح کُنم این را تَرسَم که مُقَلِّد را
آید به خیال اَنْدَر اندیشه سَرگَردان
از عاشقِ حَقْ توبه وَزْ بادِ هوا اَنْبان
گَر توبه شود دریا یک قَطره نیابَم من
وَرْ خاک دَرآیَم من آن خاک شود سوزان
در خاکِ تَنَم بِنْگَر کَزْ جانِ هواپیشه
هر ذَرّه دَرین سودا گشتهست چو دلْ گَردان
خاصیَّتِ من این است هر جا که رَوَم اینَم
چه دوزَد پالانگَر هر جا که رَوَد؟ پالان
گویند که هر کِه هست در گورْ اسیر آید
در حُقّه تَنگْ آن مُشک نَگْذارد مُشک اَفْشان
در سینه تاریکَت دل را چه بُوُد شادی؟
زندان نَبُوَد سینه میدان بُوَد آن میدان
اَنْدَر رَحِمِ مادر چون طِفْلْ طَرَب یابد
آن خون بِهْ ازین باده وان جا بِهْ ازین بُستان
گَر شَرح کُنم این را تَرسَم که مُقَلِّد را
آید به خیال اَنْدَر اندیشه سَرگَردان
مولوی : غزلیات
غزل ۱۸۷۲ - ای در غم بیهوده رو کم ترکوا برخوان
ای در غَم بیهوده رو کَمْ تَرَکوا بَرخوان
وِیْ حِرصِ تو اَفْزوده رو کَمْ تَرَکوا بَرخوان
از اَسْپَک و از زَینَک پُربادک و پُرکینَک
وَزْ غُصّه بِپالوده رو کَمْ تَرَکوا بَرخوان
در روده و سِرگینی بادِ هَوَس و کینی
ای غافِل آلوده رو کَمْ تَرَکوا بَرخوان
ای شیخِ پُر از دَعوی وِیْ صورتِ بیمَعنی
نابوده و بِنْموده رو کَمْ تَرَکوا بَرخوان
مَنْگَر که شَهْ و میری بِنْگَر که هَمیمیری
در زیرِ یکی توده رو کَمْ تَرَکوا بَرخوان
آن نازک و آن مُشتَک آن ما و منِ زِشْتَک
پوسیده و فرسوده رو کَمْ تَرَکوا بَرخوان
رُخ بر رُخِ زیبایان کم نِهْ بنِگَر پایان
رُخسارِ تو فَرسوده رو کَمْ تَرَکوا بَرخوان
گَر باغ و سَرا داری با مرگْ چه پا داری؟
در گورِ گِل اَنْدوده رو کَمْ تَرَکوا بَرخوان
رفتند جهان داران خونْ خواره و عَیّاران
بر خَلْقْ نَبَخشوده رو کَمْ تَرَکوا بَرخوان
تابوتِ کَسان دیده وَزْ دور بِخَندیده
وان چَشمِ تو نَگْشوده رو کَمْ تَرَکوا بَرخوان
بس کُن زِ سُخَن گویی از گفت چه میجویی؟
ای بادبِپِیموده رو کَمْ تَرَکوا بَرخوان
وِیْ حِرصِ تو اَفْزوده رو کَمْ تَرَکوا بَرخوان
از اَسْپَک و از زَینَک پُربادک و پُرکینَک
وَزْ غُصّه بِپالوده رو کَمْ تَرَکوا بَرخوان
در روده و سِرگینی بادِ هَوَس و کینی
ای غافِل آلوده رو کَمْ تَرَکوا بَرخوان
ای شیخِ پُر از دَعوی وِیْ صورتِ بیمَعنی
نابوده و بِنْموده رو کَمْ تَرَکوا بَرخوان
مَنْگَر که شَهْ و میری بِنْگَر که هَمیمیری
در زیرِ یکی توده رو کَمْ تَرَکوا بَرخوان
آن نازک و آن مُشتَک آن ما و منِ زِشْتَک
پوسیده و فرسوده رو کَمْ تَرَکوا بَرخوان
رُخ بر رُخِ زیبایان کم نِهْ بنِگَر پایان
رُخسارِ تو فَرسوده رو کَمْ تَرَکوا بَرخوان
گَر باغ و سَرا داری با مرگْ چه پا داری؟
در گورِ گِل اَنْدوده رو کَمْ تَرَکوا بَرخوان
رفتند جهان داران خونْ خواره و عَیّاران
بر خَلْقْ نَبَخشوده رو کَمْ تَرَکوا بَرخوان
تابوتِ کَسان دیده وَزْ دور بِخَندیده
وان چَشمِ تو نَگْشوده رو کَمْ تَرَکوا بَرخوان
بس کُن زِ سُخَن گویی از گفت چه میجویی؟
ای بادبِپِیموده رو کَمْ تَرَکوا بَرخوان
مولوی : غزلیات
غزل ۱۸۷۳ - دانی که کجا جویی ما را به گه جستن؟
مولوی : غزلیات
غزل ۱۸۷۴ - از آتش روی خود اندر دلم آتش زن
از آتشِ رویِ خود اَنْدَر دِلَم آتش زن
واتَش زِ دِلَم بِسْتان در چَرخِ مُنَقَّش زن
ای جانِ خوشِ ساده از اصلِ مَلِک زاده
هر جا که رَوی خوش رو هر دَم که زنی خوش زن
ای جسمِ تو را از جان گَر فَرق کُند جانم
شمشیر به کَف داری بر تارَکِ فَرقَش زن
ای طُرّه پُربَندَت بُگشاده گِرهِها را
این یک گِرِهِ دیگر بر زُلفِ مُشَوَّش زن
واتَش زِ دِلَم بِسْتان در چَرخِ مُنَقَّش زن
ای جانِ خوشِ ساده از اصلِ مَلِک زاده
هر جا که رَوی خوش رو هر دَم که زنی خوش زن
ای جسمِ تو را از جان گَر فَرق کُند جانم
شمشیر به کَف داری بر تارَکِ فَرقَش زن
ای طُرّه پُربَندَت بُگشاده گِرهِها را
این یک گِرِهِ دیگر بر زُلفِ مُشَوَّش زن
مولوی : غزلیات
غزل ۱۸۷۵ - ای یار مقامردل پیش آ و دمی کم زن
ای یارِ مُقامِردل پیش آ و دَمی کم زن
زَخْمی که زنی بر ما مَردانه و مُحْکَم زن
گَر تَخت نَهی ما را بر سینه دریا نِهْ
وَرْ دار زنی ما را بر گُنبَدِ اَعْظَم زن
اَزواج مُوافق را شَربَت دِهْ و دَمْ دَمْ دِهْ
اَمشاجِ مُنافق را دَرهَم زن و بَرهَم زن
اِکْسیرِ لَدُنّی را بر خاطِرِ جامد نِهْ
مَخْمورِ یَتیمی را بر جامِ مُحرَّم زن
در دیده عالَم نِهْ عدلی نو و عقلی نو
وان آهویِ یاهو را بر کَلْبِ مُعلَّم زن
اَنْدَر گِلِ بِسْرشته یک نَفْخِ دِگَر در دَم
وان سُنبُلِ ناکِشته بر طینَتِ آدم زن
گَر صادقِ صِدّیقی در غارِ سعادت رو
چون مَردِ مُسلمانی بر مُلْکِ مُسَلَّم زن
جان خواستهیی ای جان اینک من و اینک جان
جانی که تو را نَبْوَد بر قَعْر جَهَنَّم زن
خواهی که به هر ساعت عیسیِّ نُوی زاید
زان گُلْشَنِ خود بادی بر چادرِ مَریَم زن
گَر دارِ فَنا خواهی تا دارِ بَقا گردد
آن آتشِ عِمْرانی در خَرمَنِ ماتَم زن
خواهی تو دو عالَم را هم کاسه و هم یاسه
آن کُحْلِ اَنَااللّهْ را در عینِ دو عالَم زن
من بس کُنم امّا تو ای مُطربِ روشن دل
از زیر چو سیر آیی بر زَمزَمه بَم زن
تو دشمنِ غَمهایی خاموش نمیشایی
هر لحظه یکی سنگی بر مَغزِ سَرِ غَم زن
زَخْمی که زنی بر ما مَردانه و مُحْکَم زن
گَر تَخت نَهی ما را بر سینه دریا نِهْ
وَرْ دار زنی ما را بر گُنبَدِ اَعْظَم زن
اَزواج مُوافق را شَربَت دِهْ و دَمْ دَمْ دِهْ
اَمشاجِ مُنافق را دَرهَم زن و بَرهَم زن
اِکْسیرِ لَدُنّی را بر خاطِرِ جامد نِهْ
مَخْمورِ یَتیمی را بر جامِ مُحرَّم زن
در دیده عالَم نِهْ عدلی نو و عقلی نو
وان آهویِ یاهو را بر کَلْبِ مُعلَّم زن
اَنْدَر گِلِ بِسْرشته یک نَفْخِ دِگَر در دَم
وان سُنبُلِ ناکِشته بر طینَتِ آدم زن
گَر صادقِ صِدّیقی در غارِ سعادت رو
چون مَردِ مُسلمانی بر مُلْکِ مُسَلَّم زن
جان خواستهیی ای جان اینک من و اینک جان
جانی که تو را نَبْوَد بر قَعْر جَهَنَّم زن
خواهی که به هر ساعت عیسیِّ نُوی زاید
زان گُلْشَنِ خود بادی بر چادرِ مَریَم زن
گَر دارِ فَنا خواهی تا دارِ بَقا گردد
آن آتشِ عِمْرانی در خَرمَنِ ماتَم زن
خواهی تو دو عالَم را هم کاسه و هم یاسه
آن کُحْلِ اَنَااللّهْ را در عینِ دو عالَم زن
من بس کُنم امّا تو ای مُطربِ روشن دل
از زیر چو سیر آیی بر زَمزَمه بَم زن
تو دشمنِ غَمهایی خاموش نمیشایی
هر لحظه یکی سنگی بر مَغزِ سَرِ غَم زن
مولوی : غزلیات
غزل ۱۸۷۶ - بیجا شو در وحدت در عین فنا جا کن
بیجا شو در وَحدت در عینِ فَنا جا کُن
هر سَر که دُویی دارد در گَردنِ تَرسا کُن
اَنْدَر قَفَصِ هستی این طوطیِ قُدسی را
زان پیش که بَرپَرَّد شُکرانه شِکَرخا کُن
چون مَستِ اَزَل گشتی شمشیر اَبَد بِسْتان
هِنْدوبَکِ هستی را تُرکانه تو یَغما کُن
دُردیِّ وجودت را صافی کُن و پالوده
وان شیشَه مَعنی را پُرصافیِ صَهْبا کُن
تا مارِ زمین باشی کِی ماهی دین باشی؟
ما را چو شُدی ماهی پس حَمله به دریا کُن
اَنْدَر حَیَوان بِنْگَر سَر سویِ زمین دارد
گَر آدمییی آخِر سَر جانِبِ بالا کُن
در مدرسه آدم با حَقْ چو شُدی مَحْرَم
بر صَدْرِ مَلَک بِنْشین تَدریسْ زِ اَسْما کُن
چون سَلطَنتِ اِلّا خواهی بَرِ لالا شو
جاروب زِ لا بِسْتان فَرّاشی ِ اَشیاء کُن
گَر عَزمِ سَفَر داری بر مَرکَبِ مَعنی رو
وَرْزان که کُنی مَسکَن بر طارَم خَضْرا کُن
می باش چو مُسْتَسقی کو را نَبُوَد سیری
هر چند شوی عالی تو جَهد به اَعْلا کُن
هر روح که سَر دارد او رویْ به دَر دارد
داری سَرِ این سودا؟ سَر در سَرِ سودا کُن
بیسایه نباشد تَن سایه نَبُوَد روشَن
بَرپَر تو سویِ روزَن پَروازْ تو تنها کُن
بر قاعده مَجنون سَرفِتْنه غوغا شو
کین عشقْ هَمیگوید کَزْ عقلْ تَبَرّا کُن
هم آتشِ سوزان شو هم پُخته و بِریان شو
هم مَست شو و هم میْ بیهر دو تو گیرا کُن
هم سِر شو و مَحْرَم شو هم دَم زن و هَمدَم شو
هم ما شو و ما را شو هم بَندگیِ ما کُن
تا رَه نَبَرَد تَرسا دُزدیده به دَیرِ تو
گَهْ عاشقِ زُنّاری گَهْ قَصدِ چَلیپا کُن
دانا شدهیی لیکِن از دانشِ هَستانه
بیدیده هَستانه رو دیده تو بینا کُن
موسیِّ خَضِرسیرت شَمسُ الْحَقِ تبریزی
از سَر تو قَدَم سازش قَصدِ یَدِ بَیضا کُن
هر سَر که دُویی دارد در گَردنِ تَرسا کُن
اَنْدَر قَفَصِ هستی این طوطیِ قُدسی را
زان پیش که بَرپَرَّد شُکرانه شِکَرخا کُن
چون مَستِ اَزَل گشتی شمشیر اَبَد بِسْتان
هِنْدوبَکِ هستی را تُرکانه تو یَغما کُن
دُردیِّ وجودت را صافی کُن و پالوده
وان شیشَه مَعنی را پُرصافیِ صَهْبا کُن
تا مارِ زمین باشی کِی ماهی دین باشی؟
ما را چو شُدی ماهی پس حَمله به دریا کُن
اَنْدَر حَیَوان بِنْگَر سَر سویِ زمین دارد
گَر آدمییی آخِر سَر جانِبِ بالا کُن
در مدرسه آدم با حَقْ چو شُدی مَحْرَم
بر صَدْرِ مَلَک بِنْشین تَدریسْ زِ اَسْما کُن
چون سَلطَنتِ اِلّا خواهی بَرِ لالا شو
جاروب زِ لا بِسْتان فَرّاشی ِ اَشیاء کُن
گَر عَزمِ سَفَر داری بر مَرکَبِ مَعنی رو
وَرْزان که کُنی مَسکَن بر طارَم خَضْرا کُن
می باش چو مُسْتَسقی کو را نَبُوَد سیری
هر چند شوی عالی تو جَهد به اَعْلا کُن
هر روح که سَر دارد او رویْ به دَر دارد
داری سَرِ این سودا؟ سَر در سَرِ سودا کُن
بیسایه نباشد تَن سایه نَبُوَد روشَن
بَرپَر تو سویِ روزَن پَروازْ تو تنها کُن
بر قاعده مَجنون سَرفِتْنه غوغا شو
کین عشقْ هَمیگوید کَزْ عقلْ تَبَرّا کُن
هم آتشِ سوزان شو هم پُخته و بِریان شو
هم مَست شو و هم میْ بیهر دو تو گیرا کُن
هم سِر شو و مَحْرَم شو هم دَم زن و هَمدَم شو
هم ما شو و ما را شو هم بَندگیِ ما کُن
تا رَه نَبَرَد تَرسا دُزدیده به دَیرِ تو
گَهْ عاشقِ زُنّاری گَهْ قَصدِ چَلیپا کُن
دانا شدهیی لیکِن از دانشِ هَستانه
بیدیده هَستانه رو دیده تو بینا کُن
موسیِّ خَضِرسیرت شَمسُ الْحَقِ تبریزی
از سَر تو قَدَم سازش قَصدِ یَدِ بَیضا کُن
