غزل ۱۸۶۱ - ای قاعدۀ مستان در همدگر افتادن

ای قاعدۀ مَستان در همدِگَر اُفْتادن
اِسْتیزه گری کردن در شَور و شر اُفْتادن ۱

عاشق بَتَر از مَست است عاشقْ هم از آن دست است
گویم که چه باشد عشق در کانِ زَر اُفْتادن ۲

زَر خود چه بُوَد؟ عاشقْ سُلطانِ سَلاطین است
ایمِن شُدن از مُردن وَزْ تاجِ سَر اُفْتادن ۳

درویش به دَلْقْ اَنْدَر وَنْدَر بَغَلَش گوهر
او نَنگ چرا دارد از دَر به دَر اُفْتادن؟ ۴

مَست آمد دوش آن مَهْ اَفکَنده کَمَر در رَهْ
آگَهْ نَبُد از مَستی او از کَمَر اُفْتادن ۵

گفتم که دِلا بَرجِه میْ بر کَفِ جان برنِهْ
کُافْتاد چُنین وقتی وَقت است دراَفْتادن ۶

با بُلبُلِ بُستانی هم دست شدن دستی
با طوطیِ روحانی اَنْدَر شِکَر افُتادن ۷

من‌ بی‌دل و دل داده در راهِ تو افتاده
وَاللّهْ که‌ نمی‌دانم جایِ دِگَر اُفْتادن ۸

گَر جامِ تو بِشْکَستم مَستَم صَنَما مَستَم
مَستَم مَهِل از دستَم وَنْدَر خَطَر اُفْتادن ۹

این قاعده نوزاد است وین رَسمْ نو اُفتاده‌ست
شیشه شِکَنی کردن در شیشه گَر اُفْتادن ۱۰