شاعر در این شعر از حالت مستی و بیخبری خود سخن میگوید. او از یاران خود جدا شده و در حالتی سرگشته و بیهدف قرار دارد. با دیدن روی معشوق، حالش دگرگون میشود و احساس تازگی میکند، اما همچنان در حالت سرگشتگی به سر میبرد. او از کوزهای مینوشد که از رازهای آن بیخبر است.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از مفاهیمی مانند مستی و سرگشتگی نیاز به بلوغ فکری و تجربه بیشتری دارد.
غزل ۱۴۷۱ - مخمورم پرخواره، اندازه نمیدانم
جُز شیوهٔ آن غَمْزهٔ غَمّازه نمیدانم ۱
یاران بِخَبَر بودند، دروازه بُرون رفتند
من بیرَهْ و سَرمَستَم، دروازه نمیدانم ۲
آوازهٔ آن یاران، چون مُشکْ جهان پُر شُد
ز آواز بِشَد عقلم، آوازه نمیدانم ۳
تا رویِ تو را دیدم من هَمچو گُلِ تازه
گشتم خَرِف و کُهنه، اَرْ تازه نمیدانم ۴
گویند که لُقمان را، یک کازهٔ تَنگی بُد
زین کوزه مَیی خوردم، کان کازه نمیدانم ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.