این متن از زبان فردی است که از رفتارهای ناشایست و تکبر دیگران شکایت میکند و خود را صوفی و آمر به معروف معرفی میکند. او از مردم میخواهد که از رفتارهای نادرست دوری کنند و به سوی حقیقت و معنویت روی آورند. همچنین، او به اهمیت خاکساری و پاکی درونی برای رسیدن به آب حیات اشاره میکند و از شمس تبریزی به عنوان نماد نور و حقیقت یاد میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، انتقادهای اجتماعی مطرح شده در متن ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد.
غزل ۱۸۷۰ - ای نفس چو سگ آخر تا چند زنی دندان
وَزْ کِبْرِ کَسان رنجی وَنْدَر تو دو صد چندان ۱
گِریانی و پُرزَهری با خَلْق چه باقَهری
مانندِ سَر بریان گشته که مَنَم خندان ۲
من صوفیِ باصوفَم من آمِر مَعروفَم
چون شِحْنه بُوَد آن کَس کو باشد در زندان؟ ۳
مَعْذوریِ خود دیده در خویش تُرُنْجیده
عُذرِ دِگَران خواهد از بابِ هُنرمندان ۴
بر دانش و حالِ خود تَأویل کُنی قرآن
وان گاه هم از قُرآن در خَلْق زنی سِندان ۵
آبِ حَیَوان یابی گَر خاک شوی رَهْ را
وَزْ باد و بُروت آیی در نارْ تو دَربَندان ۶
بُگْریز از این دَربَند بر جُمله تو دَر دَربَند
جُز شَمسِ حَقِ تبریز سُلطانِ شِکَرقَندان ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.