این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از عشق و علاقه خود به معشوق سخن میگوید. او از زیبایی و شیرینی معشوق تعریف کرده و از او میخواهد که با او مهربان باشد و به عشقش پاسخ دهد. شاعر همچنین از رنجهای عشق و بیماریهای ناشی از آن سخن میگوید و از معشوق میخواهد که او را در رقص و شادی همراهی کند.
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از عبارات و مفاهیم موجود در شعر ممکن است نیاز به بلوغ فکری و تجربه بیشتری برای درک کامل داشته باشند.
غزل ۱۸۶۷ - ای جانک من چونی؟ یک بوسه به چند ای جان؟
یک تَنگِ شِکَر خواهم زان شِکَّرِقَند ای جان ۱
ای جانَکِ خَندانَم من خویِ تو میدانم
تو خویِ شِکَر داری بِاللّهْ که بِخَند ای جان ۲
من مَردِ خریدارم من مَیلِ شِکَر دارم
ای خواجه عَطّارم دُکّان بِمَبَند ای جان ۳
بر نام و نشانِ او رفتم به دُکانِ او
گفتم که سَلامُ عَلَیک ای سَروِ بُلندْ ای جان ۴
هر چند که عَیّاری پُرحیله و طَرّاری
این مِحْنَت و بیماری بر من مَپَسَند ای جان ۵
از بَهرِ دلِ ما را در رَقص دَرآ یارا
وَزْ نازْ چُنین میکُن آن زُلفِ کَمَنْد ای جان ۶
ای پیش روِ خوبان ای شاخِ گُلِ خندان
بِنْمایْ که دل بَندان چون بوسه دهند ای جان ۷
من بنده بَرین مَفْرَش میسوزم من خَوشْ خَوش
میرَقْصَم در آتش مانند سِپَند ای جان ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.