امروزْ شهرِ ما را صد رونَق‌ست و جان است
زیرا که شاهِ خوبانْ امروز در میان است
حیران چرا نباشد؟ خندان چرا نباشد؟
شهری که در میانَشْ آن صارِمِ زمان است
آن آفتابِ خوبیْ چون بر زمین بِتابَد
آن دَم زمینِ خاکیْ بهتر زِ آسْمان است
بر چَرخ سَبزپوشانْ پَر می‌زنند یعنی
سُلطان و خُسروِ ما آن است و صد چُنان است
ای جانِ جانِ جانانْ از ما سَلام بَرخوان
رَحمْ آر بر ضَعیفان عشقِ تو بی‌اَمان است
چون سَبز و خوش نباشد عالَم چو تو بَهاری؟
چون ایمنی نباشد چون شیر پاسْبان است؟
چون کوفت او دَر دل ناآمده به مَنْزِل
دانِسْت جانْ زِ بویَش کان یارِ مهربان است
آن کو کَشید دَستَت او آفریده اسْتَت
وان کو قَرینِ جان شُد او صاحِبِ قِران است
او ماهِ بی‌خُسوف‌ست خورشیدِ بی‌کُسوف است
او خَمْرِ بی‌خُمار است او سودِ بی‌زیان است
آن شهریارِ اَعْظَم بَزمی نَهاد خُرِّم
شمع و شراب و شاهِد امروز رایگانست
چون مَست گشت مَردم شُد گوهَرَش بِرِهنه
پَهلو شِکَست کان را زان کَس که پَهْلَوان است
دَلّاله چون صَبا شُد از خارْ گُل جُدا شُد
بارانْ نَبات‌ها را در باغْ اِمْتِحان است
بی‌عِزّ و نازنینی کی کرد ناز و بینی؟
هر کَس که کرد وَاللّهْ خام‌ست و قَلْتَبانست
خامُش که تا بگوید بی‌حَرف و بی‌زبانْ او
خود چیست این زبان‌ها گَر آن زبانْ زبان است؟

خَشمین بر آن کسی شو کَزْ وِیْ گُزیر باشد
یا غیرِ خاکِ پایشْ کَس دَسْتگیر باشد
گیرم کَزو بِگَردی شاه و امیر و فَردی
ناچارْ مرگْ روزی بر تو امیر باشد
گَر فاضِلیّ و فَردی آبِ خَضِر نَخوردی
هر کو نَخورْد آبَش در مرگْ اسیر باشد
ای پیرِ جانِ فِطْرَت پیرِ عِیان نه فِکْرَت
پیری نه کَزْ قَدیدی مویَش چو شیر باشد
پیری مَکُن بر آن کَس کَزْ مَکْر و از فُضولی
خواهد که بازگونه بر پیرْ پیر باشد
پیری بر آن کسی کُن کو مُرده تو باشد
پیشِ جَلالَتِ تو خوار و حَقیر باشد
چون مویِ ابروی را وَهْمَش هِلال بینَد
بر چَشمَش آفتابَتْ کِی مُسْتَدیر باشد؟
آن کَس که از تَکَبُّر مالَد سِبالِ خود را
از نورِ کِبْریایی چون مُسْتَنیر باشد؟
عَرضه گَری رَها کُن ای خواجه خویش لا کُن
تا ذَرّه وجودَتْ شَمسِ مُنیر باشد
جِلْوه مَکُن جَمالَت مَگْشای پَرُّ و بالَت
تا با پَرِ خدایی جانْ مُسْتَطیر باشد
بَربَند پنجْ حس را زین سیل‌هایِ تیره
تا عقلِ کُل زِ شش سو بر تو مَطیر باشد
بی آن خَمیرمایه گَر تو خَمیرِ تَن را
صد سال گَرم داری نانَش فَطیر باشد
گَر قابِ قَوْس خواهی دلْ راست کُن چو تیری
در قوسْ او دَرآیَد کو همچو تیر باشد
خاموش اگر توانی بی‌حَرفْ گو مَعانی
تا بر بِساطِ گفتن حاکِمْ ضَمیر باشد

بعد از سَماع گویی کان شورها کجا شُد؟
یا خود نبود چیزی یا بود و آن فَنا شُد
مُنْکِر مَباش بِنْگَر اَنْدَر عَصایِ موسیٰ
یک لحظه آن عَصا بُد یک لحظه اژدَها شُد
چون اژدَهاست قالَب لب را نَهاده بر لَب
کو خورْد عالَمی را وان گَهْ همان عَصا شُد
یک گوهری چون بَیضه جوشید و گشت دریا
کَف کرد و کَفْ زمین شُد وَزْ دودِ او سَما شُد
اَلْحَق نَهانْ سپاهی پوشیده پادشاهی
هر لحظه حَمله آرَد وان گَهْ به اصلْ واشُد
گرچه زِ ما نَهان شُد در عالَمی رَوان شُد
تا نیسْتَش نخوانی گَر از نَظَر جُدا شُد
هر حالتی چو تیر است اَنْدَر کَمانِ قالَب
رو در نشانه جویَش گَر از کَمان رَها شُد
گر چه صَدَف زِ ساحِل قَطره رُبود و گُم شُد
در بَحْر جویَد او را غَوّاصْ کاشنا شُد
از مَیلِ مَرد و زن خونْ جوشید وآن مَنی شُد
وان گَهْ از آن دو قطره یک خیمه در هَوا شُد
وان گَهْ زِ عالَمِ جانْ آمد سپاهِ انسان
عقلَش وزیر گشت و دل رفت پادشا شُد
تا بَعدِ چند گاهی دلْ یادِ شهرِ جان کرد
واگشت جُمله لشکر در عالَمِ بَقا شُد
گویی چگونه باشد آمدشُدِ مَعانی؟
اینک به وَقتِ خُفتنْ بِنْگَر گِرِه گُشا شُد

بازْ آفتابِ دولت بر آسْمان بَرآمد
بازْ آرزویِ جان‌ها از راهِ جان دَرآمد
بازْ از رِضایِ رِضْوان دَرهایِ خُلْد وا شُد
هر روح تا به گَردن در حوضِ کوثَر آمد
بازْ آن شَهی دَرآمَد کو قِبله شَهان است
بازْ آن مَهی بَرآمَد کَزْ ماه بَرتَر آمد
سَرگَشتگانِ سودا جُمله سَوار گشتند
کانْ شاهْ یک سَواره در قَلْبِ لشکر آمد
اَجْزایِ خاکِ تیره حیران شُدند و خیره
از لامَکان شنیده خیزید مَحْشَر آمد
آمد نِدایِ بی‌چون نی از درون نه بیرون
نی چپْ نی راستْ نی پَسْ نی از بَرابَر آمد
گویی که آن چه سوی است؟ آن سو که جُست و جوی است
گویی کُجا کُنم رو؟ آن سو که این سَر آمد
آن سو که میوه‌ها را این پُختگی رَسیده‌ست
آن سو که سنگ‌ها را اوصافِ گوهر آمد
آن سو که خُشک ماهی شُد پیشِ خِضْر زنده
آن سو که دستِ موسیٰ چون ماهْ اَنْوَر آمد
این سوز در دلِ ما چون شمعِ روشن آمد
وینْ حُکْم بر سَرِ ما چون تاجْ مَفْخَر آمد
دستور نیست جان را تا گوید این بیان را
وَرْ نی زِ کُفر رَستی هر جا که کافَر آمد
کافر به وَقتِ سَختی رو آوَرَد بدان سو
این سو چو دَرد بینَد آن سوش باوَر آمد
با دَرد باش تا دَردْ آن سوت رَهْ نِمایَد
آن سو که بینَد آن کَس کَزْ دَردْ مُضْطَر آمد
آن پادشاهِ اَعْظَم دَر بَسته بود مُحْکَم
پوشید دَلْقِ آدم امروز بر دَر آمد

آن ماهْ کو زِ خوبی بر جُمله می‌دَوانَد
ای عاشقان شما را پیغامْ می‌رَسانَد
سویِ شما نِبِشت او بر رویِ بَنده سَطْری
خَط خوان کی است این جا؟ کین سَطْر را بِخوانَد
نَقْشَش زِ زَعفَران است وین سَطرْ سِرِّ جان است
هر حَرفْ آتشی نو در دلْ هَمی‌نِشانَد
کُنجیّ و عشق و دَلْقی ما از کجا و خَلْقی
لیک او گرفته حَلْقی ما را هَمی‌کَشاند
بی‌دست و پا چو گویی سویِ وِیْ ایم غَلْطان
چوگانِ زُلْفْ ما را این سو هَمی‌دَوانَد
چون این طَرَف دویدم چوگانْش حَمله آرَد
سویِ خودم کَشانَد این سِرّ بگو کِه دانَد؟
هر سو که هست مَستم چوگانِ او پَرَستم
در عینِ نیستْ هستم تا حُکْمِ خود بِرانَد
گَر زان که تو مَلولی با خُفتگان بِنِهْ سَر
زیرا فَسُردگان را هم خوابْ وارَهانَد
آن جا که شَمسِ دینَم پیدا شود به تبریز
وَاللّهْ که در دو عالَم نی دُرد و دَرد مانَد

در عشقْ زنده بایَد کَزْ مُرده هیچ نایَد
دانی که کیست زنده؟ آن کو زِ عشقْ زایَد
گَرمیِّ شیرِ غُرّان تیزیِّ تیغِ بُرّان
نَرّیِ جُمله نَرّان با عشقْ کُند آید
در راهْ رَهْ زنانَند وین هَمرَهانْ زَنانَند
پایِ نِگارکرده این راه را نَشایَد
طَبْلِ غَزا بَرآمَد وَزْ عشقْ لشکر آمد
کو رُستَمِ سَرآمَد تا دست بَرگُشایَد؟
رَعْدَش بِغُرَّد از دل جانَش زِ ابرِ قالَب
چون بَرق بِجْهَد از تَنْ یک لحظه‌یی نَپایَد
هرگز چُنین سَری را تیغِ اَجَل نَبُرَّد
کین سَر زِ سَربُلندی بر ساقِ عَرش سایَد
هرگز چُنین دلی را غُصّه فرونگیرد
غَم‌هایِ عالَمْ او را شادیِّ دلْ فَزایَد
دریا پِی‌اَش تُرُش رو او ابرِ نوبَهار است
عالَم به دوستْ شیرین قاصِدْ تُرُش نِمایَد
شیرش نخواهد آهو آهویِ اوست یاهو
مُنْکِر دَرین چَراخورْ بسیار ژاژ خایَد
در عشقْ جویْ ما را در ما بِجویْ او را
گاهی مَنَش سِتایَم گاه او مرا سِتایَد
تا چون صَدَف زِ دریا بُگْشایَد او دَهانی
دریایِ ما و من را چون قطره دَررُبایَد

گَر ساعتی بِبُرّی زَانْدیشه‌ها چه باشد؟
غوطی خوری چو ماهیْ در بَحْرِ ما چه باشد؟
زَانْدیشه‌ها نَخُسپی زَاصْحابِ کَهْف باشی
نوری شوی مُقَدَّسْ از جان و جا چه باشد؟
آخِر تو بَرگِ کاهی ما کَهْرُبایِ دولَت
زین کاهْدان بِپَرّی تا کَهْرُبا چه باشد؟
صد بار عَهْد کردی کین بار خاکْ باشم
یک بار پاس داری آن عَهْد را چه باشد؟
تو گوهری نَهُفته در کاه گِل گرفته
گَر رُخ زِ گِل بِشویی ای خوش لِقا چه باشد؟
از پُشتِ پادشاهی مَسجودِ جِبْرئیلی
مُلْکِ پدر بِجویی ای بی‌نَوا چه باشد؟
ای اولیایِ حَق را از حَق جدا شِمُرده
گَر ظَنِّ نیک داری بر اولیا چه باشد؟
جُزوی زِ کُل بِمانْده دستی زِ تَنْ بُریده
گَر زین سِپَس نباشی از ما جُدا چه باشد؟
بی‌ سَر شویّ و سامان از کِبْر و حِرصْ خالی
آن گَهْ سَری برآریْ از کِبْریا چه باشد؟
از ذکرْ نوشْ شَربَت تا وارَهی زِ فِکْرَت
در جَنگ اگر نَپیچی ای مُرتَضا چه باشد؟
بس کُن که تو چو کوهی در کوهْ کانِ زَر جو
کُهْ را اگر نَیاری اَنْدَر صَدا چه باشد؟

مُرغی که ناگهانی در دامِ ما دَرآمَد
بِشْکَست دام‌ها را بر لامَکان بَرآمَد
از باده گِزافی شُد صافِ صافِ صافی
وَزْ دُردِ هر دو عالَم جوشید و بر سَر آمَد
جان را چو شُست از گِل مِعْراج بَرشُد آن دل
آن جا چو کرد مَنْزِل آن جاشْ خوش تَر آمد
در عالَمِ طَراوَت او یافت بَسْ حَلاوَت
وَزْ وَصْفِ لاله رویان رویَش مُزَعْفَر آمد
زان ماه هر کِه مانَد وین نَقْش را نَخوانَد
در نَقْشِ دین بِمانَد وَاللّهْ که کافَر آمد
زاوصافِ خود گُذشتم وَزْ خود بِرِهنه گشتم
زیرا بِرِهنگان را خورشیدْ زیور آمد
اَللّهُ اَکْبَرِ تو خوش نیست با سَرِ تو
این سَر چو گشت قُربان اَللّهُ اَکْبَر آمد
هر جانِ بامَلالَت دوراست ازین جَلالَت
چون عشقْ با مَلولی کَشتیّ و لَنْگَر آمد
ای شَمسِ حَقِّ تبریز دلْ پیشِ آفتابَت
در کَم زَنیِّ مُطْلَق از ذَرّه کمتر آمد

بیمارِ رَنجِ صَفرا ذوقِ شِکَر نَدانَد
هر سنگْ دلْ دَرین رَهْ قَلْب از گُهَر نَدانَد
هر عنکبوتِ جولَهْ در تار و پودِ آن چَهْ
از ذوقِ صَنْعَتِ خود ذوقِ دِگَر نَدانَد
وان کو زِ چَهْ بَراُفْتَد در جام و ساغَر اُفْتَد
مَستیش در سَر اُفْتَد پا را زِ سَر نَدانَد

پیمانه‌یی‌ست این جان پیمانه این چه دانَد؟
از پاکْ می‌پَذیرد در خاکْ می‌رَسانَد
در عشقِ بی‌قَرارَش پیمودن است کارش
از عَرشْ می‌سِتانَد بر فَرشْ می‌فَشانَد
باری نبود آگَهْ زین سو که می‌رسانَد
ای کاش آگَهَسْتی زان سو که می‌سِتانَد
خاک از نِثارِ جان‌ها تابان شُده چو کان‌ها
کو خاک را زبان‌ها تا نُکته‌یی جَهانَد؟
تا دَم زَنَد زِ بیشه زان بیشه همیشه
کانْ بیشه جانِ ما را پنهان چه می‌چَرانَد
این جا پَلَنگ و آهو نَعْره زنان که یا هو
ای آه را پَناهْ او ما را کِه می‌کَشانَد؟
شیری که خویشِ ما را جُز شیرِ خویش نَدْهَد
شیری که خویشِ ما را از خویش می‌رَهانَد
آن شیرْ خویشْ بر ما جِلْوه کُند چو آهو
ما را به این فَریبْ او تا بیشه می‌دَوانَد
چون فاتحه دَهَدْمانْ گاهی فُتوح و گَهْ گَهْ
گَر فاتحه شویم او از ناز بَرنَخوانَد

از چَشمِ پُرخُمارَت دلْ را قَرار مانَد؟
وَزْ رویِ هَمچو ماهَت مَهْ در شُمار مانَد؟
چون مُطربِ هَوایَتْ چَنگِ طَرَب نَوازَد
مَر زُهره فَلَک را کِی کَسْب و کار مانَد؟
یَغمابَکِ جَمالَتْ هر سو که لشکر آرَد
آن سویْ شهر مانَد؟ آن سو دیار مانَد؟
گُلْزارِ جانْ فَزایَتْ بر باغِ جان بِخَندد
گُل‌ها به عقل باشد؟ یا خارْ خار مانَد؟
جاسوسِ شاهِ عشقَت چون در دلی دَرآیَد
جُز عشقْ هیچ کَس را در سینه یار مانَد؟
ای شادْ آن زمانی کَزْ بَختِ ناگهانی
جانَت کِنار گیرد تَنْ برکِنار مانَد
چون زان چُنان نِگاری در سَر فُتَد خُماری
دلْ تَخت و بَخت جویَد؟ یا نَنگ و عار مانَد؟
می‌خواهم از خدا من تا شَمسِ حَقِّ تبریز
در غارِ دل بِتابَد با یارِ غار مانَد

ای آن کِه از عزیزی در دیده جاتْ کردند
دیدی که جُمله رفتند تنها رَهاتْ کردند؟
ای یوسُفِ اَمانَت آخِر بَرادرانَت
بِفْروختَنْدَت ارزان وَانْدَک بَهاتْ کردند
آن‌ها که این جهان را بس بی‌وَفا بِدیدند
راه اختیار کردند تَرکِ حَیات کردند
بسیار خَصْم داریْ پنهان و می‌نَبینی
کین جُمله حیله کردی ویشانْت مات کردند
شاهان که ناپَدیدند چون حالِ تو بِدیدند
از مِهْر و از عِنایَت جُمله دُعات کردند
با ساکنانِ سینه بِنْشین که اهلِ کینه
مانندِ طِفْلِ دینه بی‌دست و پات کردند
آن‌ها نَهُفتگانَند وین‌ها که اهلِ رازَند
از رنگ هَمچو چَنگی باری دوتات کردند
اندیشه کُن از آن‌ها کَانْدیشه‌هات دانند
کَم جو وَفا از این‌ها چون بی‌وَفات کردند

یک خانه پُر زِ مَستان مَستانِ نو رَسیدند
دیوانگانِ بَنْدی زَنجیرها دَریدند
بس اِحْتیاط کردیم تا نَشْنوند ایشان
گویی قَضا دُهُل زَد بانگِ دُهُل شَنیدند
جان‌هایِ جُمله مَستان دل‌هایِ دلْ پَرَستان
ناگَهْ قَفَص شِکَستند چون مُرغْ بَرپَریدند
مَستانْ سَبو شِکَستند بر خُنْب‌ها نِشَستند
یا رَب چه باده خوردند یا رَب چه مُلْ چَشیدند
من دی زِ رَهْ رَسیدم قومی چُنین بِدیدَم
من خویش را کَشیدم ایشان مرا کَشیدند
آن را که جانْ گُزینَد بر آسْمان نِشینَد
او را دِگَر کِه بیند ؟ جُز دیده‌ها که دیدند
یک ساقی‌یی عِیان شُد آشوب آسْمان شُد
میْ تَلْخ از آن زمان شُد خیکَش از آن دَریدند

ای آن کِه پیشِ حُسْنَت حوری قَدَم دَر آیَد
در خانه خیالَت شاید که غَم دَرآیَد؟
ای آن کِه هر وجودی ز آغاز از تو خیزَد
شاید که با وجودَت در ما عَدَم دَرآیَد
ای غَم تو جمع می‌شو کاینک سپاهِ شادی
تا کیْقُباد شادان با صد عَلَم دَرآیَد
ای دلْ مَباش غمگین کاینَک زِ شاهِ شیرین
آن چَنگِ پُرنَوایِ خالی شِکَم دَرآیَد
آن ساقیِ الهی آید زِ بَزمِ شاهی
وانْ مُطربِ مَعانی اکنون به دَم دَرآیَد
ای غم چه خیره رویی آخِر مرا نگویی
اَنْدَر دَرَم دَراُفتی چون او دَرَم دَرآیَد؟
آخِر شَوَم مُسَلَّم از آتشِ تو ای غم
زان کَس که جانْ فَزایی او را سَلَم دَرآیَد

جُز لُطف و جُز حَلاوَت خود از شِکَر چه آید؟
جُز نور بَخش کردن خود از قَمَر چه آید؟
جُز رَنگ‌هایِ دِلْکَش از گُلْسِتان چه خیزد؟
جُز برگ و جُز شِکوفه از شاخِ تَر چه آید؟
جُز طالِعِ مُبارک از مُشتری چه یابی؟
جُز نَقْده‌هایِ روشن از کانِ زَر چه آید؟
آن آفتابِ تابان مَر لَعْل را چه بَخشَد؟
وَزْ آبِ زندگانی اَنْدَر جِگَر چه آید؟
از دیدنِ جَمالی کو حُسن آفریند
بِاللّهْ یکی نَظَر کُن کَنْدَر نَظَر چه آید؟
ماییم و شورِ مَستی مَستیّ و بُت پَرَستی
زین سان که ما شُده سْتیم از ما دِگَر چه آید؟
مَستیّ و مَست تَر شو بی‌زیر و بی‌زَبَر شو
بی‌خویش و بی‌خَبَر شو خود از خَبَر چه آید؟
چیزی زِ ماست باقی مَردانه باش ساقی
دَردِهْ مِیِ رَواقی زین مُخْتَصَر چه آید؟
چون گُل رَویم بیرون با جامه‌هایِ گُلْگون
مَجنون شویم مَجنون از خواب و خَور چه آید؟
ای شَهْ صَلاحِ دین تو بیرون مَشو زِ صورت
بِنْما فرشتگان را تو کَزْ بَشَر چه آید؟

مَر بَحْر را زِ ماهی دایم گُزیر باشد
زیرا به پیشِ دریا ماهی حَقیر باشد
مانندِ بَحْرِ قُلْزُم ماهی نیابی ای جان
در بَحْرِ قُلْزُمِ حَق ماهی کَثیر باشد
بَحْر است هَمچو دایه ماهی چو شیرخواره
پیوسته طِفْلِ مِسکین گریانِ شیر باشد
با این همه فَراغَت گَر بَحْر را به ماهی
مَیلی بُوَد به رَحْمَت فَضْلِ کَبیر باشد
وان ماهی‌یی که دانَد کانْ بَحرْ طالِبِ اوست
پایَش زِ رویِ نَخْوَت فوقِ اَثیر باشد
آن ماهی‌یی که دریا کارِ کسی نسازد
اِلّا که رایِ ماهی آن را مُشیر باشد
گویی زِ بَس عِنایَت آن ماهی است سُلطان
وان بَحْرِ بی‌نِهایَت او را وَزیر باشد
گَر هیچ کَس زِ جُرأت ماهیش خوانَد او را
هر قطره‌یی به قَهْرش مانندِ تیر باشد
تا چند رَمْز گویی رَمْزَت تَحَیُّر آرَد
روشن تَرَک بیان کُن تا دلْ بَصیر باشد
مَخْدومْ شَمسِ دین است هم سَیِّد و خداوند
کَزْ وِیْ زمینِ تبریز مُشک و عَبیر باشد
گَر خارهایِ عالَم اَلْطافِ او بِبینَند
در نَرمی و لَطافت همچون حَریر باشد
جانَم مَباد هرگز گَر جانم از شَرابَش
وَزْ مَستیِ جَمالَش از خود خَبیر باشد

گفتم مَکُن چُنین‌ها ای جان چُنین نباشد
غَمْ قَصْدِ جانِ ما کرد گفتا خود این نباشد
غم خود چه زَهره دارد تا دست و پا بَرآرَد؟
چون خُرده‌اَش بِسوزَم گَر خُرده بین نباشد
غم تَرسَد و هَراسَد ما را نِکو شِناسَد
صد دود ازو بَرآرَم گَر آتَشین نباشد
غمْ خَصْمِ خویش داند هم حَدِّ خویش داند
در خِدمَتِ مُطیعانْ جُز چون زمین نباشد
چون تو از آنِ مایی در زَهر اگر دَرآیی
کِی زَهرْ زَهره دارد تا اَنْگَبین نباشد؟
در عینِ دود و آتش باشد خَلیل را خوش
آن را خدایْ دانَد هر کَس اَمین نباشد
هر کَس که او امین شُد با غَیب هم نشین شُد
هر جِنْسْ جِنْسِ خود را چون هم نشین نباشد؟
ای دستِ تو مُنَوَّر چون موسیِ پَیَمْبَر
خواهم که دستِ موسیٰ در آستین نباشد
زیرا گُلِ سعادت بی‌رویِ تو نَرویَد
اِیّاکَ نَعْبُد ای جان بی‌نَسْتَعین نباشد

عید آمد و خوش آمد دِلْدارِ دِلْکَش آمد
هر مُرده‌یی زِ گوری بَرجَست و پیشَش آمد
دل را زبان بِبایَد تا جانْ به چَنگَش آرَد
جانْ پاکَشان بیاید کانْ یارِ سَرکَش آمد
جانْ غَرقِ شَهْد و شِکَّر از مَنْبَعِ نَباتَش
مَهْ در میانِ خَرمَنْ زان تُرکِ مَهْ وَش آمد
خاکْ از فُروغِ نَفْخَه ش قِبله‌یْ فرشته آمد
کاب از جِوارِ آتش هم طَبْعِ آتش آمد
جان و دلِ فرشته جُفتِ هَوایِ حَق شُد
گَردونْ فرشتگان را زان روی مَفْرَش آمد
نَر باش و صیقلی کُن دل را و نَقْش بَرخوان
بی‌نَقْش و بی‌جِهات اینْ شش سو مُنَقَّش آمد
آن لَعْل را در آخِر در جَیبِ خویش یابی
بر جَیبِ پاکْ جَیبان نورَش مُرَ شَّش آمد
زَ افْیونِ شَربَتِ او سَرمَست خُفت بِدعَت
زُاسْتونِ رَحْمَتِ او دولتْ مُنَعَّش آمد
ای هوشْمند گوشی کو را کَشید دستش
وِیْ روسِپید رویی کَزْ وِیْ مُخَمَّش آمد
خاموش پنج نوبَتْ مِشْنو زِ آسْمانی
کان آسْمان بُرونِ این پنج و این شش آمد

بَرجِه زِ خواب و بِنْگَر نَک روزِ روشن آمد
دلْ را زِ خواب بَرکَن هنگامِ رفتن آمد
تا کِی اشارت آید تو ناشُنوده آری؟
تَرسَم که عشق گوید کین خواجه کودَن آمد
رفتند خوشه چینانْ وین خوشه چین نِشَسته
کَزْ ثِقْل و از گِرانی چون تَلِّ خَرمَن آمد

گفتی که در چه کاری؟ با تو چه کار مانَد؟
کاری که بی‌تو گیرم وَاللّه که زار مانَد
گَر خَمْرِ خُلْد نوشَم با جام‌هایِ زَرّین
جُمله صُداع گردد جُمله خُمار مانَد
در کارگاهِ عشقَت بی‌تو هر آنچه بافَم
وَاللّه نه پود مانَد وَاللّه نه تار مانَد
تو جویِ بی‌کَرانی پیشَت جهانْ چو پولی
حاشا که با چُنین جو بر پُلْ گُذار مانَد
عالَم چهار فَصل است فَصلی خِلافِ فَصلی
با جنگِ چار دشمن هرگز قَرار مانَد؟
پیش آ بهارِ خوبی تو اصلِ فَصل‌هایی
تا فَصل‌ها بِسوزَد جُمله بهار مانَد