این متن شعری عرفانی است که با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، به موضوعاتی مانند عشق الهی، رستاخیز، و ارتباط انسان با خدا میپردازد. شاعر از مفاهیمی مانند عید، دلدار، جان، فرشتهها، و آسمان استفاده کرده تا احساسات عمیق معنوی و عرفانی خود را بیان کند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و مفاهیم معنوی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۸۵۵ - عید آمد و خوش آمد دلدار دلکش آمد
هر مُردهیی زِ گوری بَرجَست و پیشَش آمد ۱
دل را زبان بِبایَد تا جانْ به چَنگَش آرَد
جانْ پاکَشان بیاید کانْ یارِ سَرکَش آمد ۲
جانْ غَرقِ شَهْد و شِکَّر از مَنْبَعِ نَباتَش
مَهْ در میانِ خَرمَنْ زان تُرکِ مَهْ وَش آمد ۳
خاکْ از فُروغِ نَفْخَه ش قِبلهیْ فرشته آمد
کاب از جِوارِ آتش هم طَبْعِ آتش آمد ۴
جان و دلِ فرشته جُفتِ هَوایِ حَق شُد
گَردونْ فرشتگان را زان روی مَفْرَش آمد ۵
نَر باش و صیقلی کُن دل را و نَقْش بَرخوان
بینَقْش و بیجِهات اینْ شش سو مُنَقَّش آمد ۶
آن لَعْل را در آخِر در جَیبِ خویش یابی
بر جَیبِ پاکْ جَیبان نورَش مُرَ شَّش آمد ۷
زَ افْیونِ شَربَتِ او سَرمَست خُفت بِدعَت
زُاسْتونِ رَحْمَتِ او دولتْ مُنَعَّش آمد ۸
ای هوشْمند گوشی کو را کَشید دستش
وِیْ روسِپید رویی کَزْ وِیْ مُخَمَّش آمد ۹
خاموش پنج نوبَتْ مِشْنو زِ آسْمانی
کان آسْمان بُرونِ این پنج و این شش آمد ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.