غزل ۸۵۳ - مر بحر را ز ماهی دایم گزیر باشد

مَر بَحْر را زِ ماهی دایم گُزیر باشد
زیرا به پیشِ دریا ماهی حَقیر باشد ۱

مانندِ بَحْرِ قُلْزُم ماهی نیابی ای جان
در بَحْرِ قُلْزُمِ حَق ماهی کَثیر باشد ۲

بَحْر است هَمچو دایه ماهی چو شیرخواره
پیوسته طِفْلِ مِسکین گریانِ شیر باشد ۳

با این همه فَراغَت گَر بَحْر را به ماهی
مَیلی بُوَد به رَحْمَت فَضْلِ کَبیر باشد ۴

وان ماهی‌یی که دانَد کانْ بَحرْ طالِبِ اوست
پایَش زِ رویِ نَخْوَت فوقِ اَثیر باشد ۵

آن ماهی‌یی که دریا کارِ کسی نسازد
اِلّا که رایِ ماهی آن را مُشیر باشد ۶

گویی زِ بَس عِنایَت آن ماهی است سُلطان
وان بَحْرِ بی‌نِهایَت او را وَزیر باشد ۷

گَر هیچ کَس زِ جُرأت ماهیش خوانَد او را
هر قطره‌یی به قَهْرش مانندِ تیر باشد ۸

تا چند رَمْز گویی رَمْزَت تَحَیُّر آرَد
روشن تَرَک بیان کُن تا دلْ بَصیر باشد ۹

مَخْدومْ شَمسِ دین است هم سَیِّد و خداوند
کَزْ وِیْ زمینِ تبریز مُشک و عَبیر باشد ۱۰

گَر خارهایِ عالَم اَلْطافِ او بِبینَند
در نَرمی و لَطافت همچون حَریر باشد ۱۱

جانَم مَباد هرگز گَر جانم از شَرابَش
وَزْ مَستیِ جَمالَش از خود خَبیر باشد ۱۲