چو دَررَسید زِ تبریز شَمسِ دین چو قَمَر
بِبَست شَمس و قَمَر پیشِ بَندگیش کَمَر
چو رویِ اَنْوَرِ او گشت دیده دیده
مَقامِ دیدنِ حَق یافت دیده‌‌های بَشَر
فرشته نَعْره زنانْ پیشِ او چو چاوشان
فَلَک سُجودکُنانْ پیشِ او به چَشم و به سَر
به چَشمِ نَفْس نَشُد رویِ ماهِ او دیدن
که نَفْس می‌نَگُشایَد به سویِ شاهْ نَظَر
که لَعْلِ آن مَهْ خاصیَّتِ زُمرّد داشت
ازان بِبَست از او اژدَهایِ نَفْسْ بَصَر
دِرختِ هر کِه بِدو سَر کَشید جان نَبَرَد
زِ اَرّه‌‌های فَنا و زِ زَخْم‌‌های تَبَر
کُنون که ماهْ نَهان شُد زِ ابرِ این هِجْران
زِ ابرهای دو دیده فرودَوید مَطَر
زِ قَطْره‌‌های دو دیده زمین شُدی سَرسَبز
اگر نه قَطْره بَرآمیختی به خونِ جِگَر
جِگَر چو آلَتِ رَحْم است رَحْم از او خیزَد
از این سَبَب مَدَدِ دیده‌ها بِکَرد مَگَر
زِ عشقْ جُمله اجزایِ خانه باخَبَرند
چو کَدْخدای بُوَد از جَمالِ شَهْ مُخْبَر
تو طالِبِ خَبَری کَم نِشین به‌ بی‌خَبَران
گروهِ‌ بی‌خَبَران را به هیچ سگْ مَشُمَر
که جُفتِ مُرده تو را مُرده شوی گردانَد
که شویِ مُرده بُوَد خود زِ مُرده شوی بَتَر
به چَشمِ دَرد به عیسی نِگَر اگر نِگَری
سَرَک مَپیچ بِدان چَشم و در خَرَش مَنِگَر
چو هَم نِشین شود انگور با خُمِ سِرکه
شرابِ او تُرُشی شُد حَریفِ اوست کَبَر
به حیله حیله تو سوراخ کُن خُمِ تُرشی
بُرون گُریز و بُرو سویِ بَحرِ شَهْد و شِکَر
کُدام بَحر؟ خداوند شَمسِ دینِ به حَق
به ذاتِ پاکِ خدا اوست خسروِ اَکْبَر

از آن مَقام که نَبْوَد گُشاد زود گُذَر
بُرو به سوی خریدارِ خویش هَمچون زَر
درخت اگر مُتِحَرِّک شُدی زِ جایْ به جا
نه رَنجِ اَرّه کَشیدی نه زَخْم‌های تَبَر
زمانْ چو حاکِمِ توست و مَکانْ چو مَعْبَرِ تو
مَکانِ نیکْ گُزین و زمانْ نِکو بِنْگَر
چُنان شَوی که مکان و زمان و اَهلِ زمان
دِگَر نَتانَد کردن به فِعْل در تو اَثَر
تو تیره گردی از شبْ چو آینه‌یْ گَردون
نه زَردْرویِ خَزان گَردی از هوا چو شَجَر

برایِ عاشق و دُزد است شبْ فَراخ و دراز
هَلا بیا شبِ لولیّ و کارِ هر دو بِساز
من از خَزینه سُلطانْ عَقیق و دُر دُزدَم
نِیَم خسیس که دُزدَم قُماشه بَزّاز
درون پَرده شب‌‌ها لَطیف دُزدانَند
که رَهْ بَرند به حیلَت به بامِ خانه راز
طَمَع ندارم از شب رُویّ و عَیّاری
به جُز خَزینه شاه و عَقیقِ آن شَهْ ناز
رُخی که از کَر و فَرَّش نَمانْد شب به جهان
زِهی چراغْ که خورشید سوزی و مَهْ ساز
رَوا شود همه حاجاتِ خَلْق در شبِ قَدْر
که قَدْر از چو تو بَدْری بیافت آن اِعْزاز
همه توییّ و وَرایِ همه دِگَر چه بُوَد؟
که تا خیال دَرآیَد کسی تو را اَنْباز
هَلا گُذر کُن ازین پَهْنْ گوش‌‌ها بُگْشا
که من حِکایَتِ نادر همه کُنم آغاز
مسیح را چو نَدیدی فُسونِ او بِشِنو
بِپَر چو بازِ سفیدی به سویِ طَبْلَکِ باز
چو نَقْده زَرِ سُرخی تو مُهرِ شَهْ بِپَذیر
اگر نه تو زَرِ سُرخی چراست چندین گاز؟
تو آن زمان که شُدی گنجْ این نَدانستی
که هر کجا که بُوَد گنج سَر کُند غَمّاز؟
بیار گنج و مَکُن حیله که نخواهی رَست
به تُف تُف و به مُصَلّا و ذِکْر و زُهد و نماز
بِدُزدی و بِنِشینی به گوشه مَسجد
که من جُنَیدِ زَمانَم اَبایَزیدِ نیاز
قُماش بازدِهْ آنگاه زُهدِ خود‌‌‌ می‌کُن
مَکُن بَهانه ضعف و فُرومَکَش آواز
خَموش کُن زِ بَهانه که حَبّه‌یی نَخَرند
دَرین مَقامْ زِ تَزویر و حیله طَنّاز
بگیر دامَنِ اِقْبالِ شَمسِ تبریزی
که تا کَمالِ تو یابَد زِ آستینْش طِراز

به آفتابْ شَهَم گفت هین مَکُن این ناز
که گَر تو روی بِپوشی کنیم ما رو باز
دَمی که شَعْشَعهٔ این جَمال دَرتابَد
صد آفتاب شود آن زمانْ سیاه و مَجاز
کسی شود به تو غِرّه که رویِ دوست ندید
کسی که دید مرا کِی کُند تو را اِعْزاز؟
زِ گازُران مَگُریز و به زیرِ ابر مَرو
که ابر را و تو را من دَرآوَرَم به نیاز
اگر چه جان و جهانیّ خوش به توست جهان
نِگون شَوی چو رُخَمْ دِلْبَری کُند آغاز
مرا هزار جهان است پُر زِ نور و نَعیم
چه ناز می‌رَسَدَت با من ای کَمین خَبّاز؟
عِباد را بِرَهانَم زِ نان و از نانْبا
حَیاتِ من بِدَهَدْشان حَیات و عُمرِ دراز
زِ آفتاب گُذشتیم خیز ای ناهید
بیار باده و نُقْل و نَبات و نِی بِنَواز
زَمانه با تو نَسازد تو سازوارَش کُن
به چَنگِ ما دِهْ سَغْراق و چنگ را دِهْ ساز
نَبات و جامد و حیوان همه زِ تو مَستند
دَمی بدین دو سه مَخْمورِ بی‌نَوا پَرداز
حَیاتْ با تو خوش است و مَماتْ با تو خوش است
گَهیم هَمچو شِکَر بِفْسُران گَهی بِگُداز
چو ماه هَمرَهِ من شُد سَفَر مرا حَضَر است
به زیرِ سایهٔ او می‌رَوَم نِشیب و فَراز
زِ آسْمان شِنَوَم من که عاقِبَتْ مَحمود
خَموش باش که محمود گشت کارِ اَیاز

بُرو بُرو که نَفورَم زِ عشقِ عارآمیز
بُرو بُرو گُلِ سُرخی وَلیکْ خارآمیز
مُقام داشت به جَنَّت صَفیِّ حَق آدم
جُدا فُتاد زِ جَنَّت که بود مارآمیز
میانِ چَرخ و زمینْ بَس هَوایِ پُرنوراست
وَلیکْ تیره شود چون شود غُبارآمیز
چو دوست با عَدوِ تو نِشَست ازو بِگُریز
که اِحْتِراق دَهَد آبِ گرمِ نارآمیز
بُرون کَشَم زِ خَمیرِ تو خویش را چون موی
که ذوقِ خَمْرِ تو را دیده‌ام خُمارآمیز
وَلیکْ موی کَشانْ آرَدَم بَرِ تو غَمَت
که اژدهاست غَمَت با دَمِ شَرارآمیز
هزار بار گُریزم چو تیر و بازآیم
بِدان کَمان و بدان غَمْزه شکارآمیز
به گِردنامه سِحْرم به خانه بازآرَد
خیالِ یارْ به اِکْراهِ اختیارآمیز
غمِ تو بر سَفَرَم زیر زیر‌‌‌ می‌خَندد
که واقِف است ازین عشقِ زینهارآمیز
به پیشِ سَلطَنَت توبه‌ام چو مَسخره‌یی‌‌‌ست
که عشق را نَبُوَد صَبرِ اِعْتِبارآمیز
سُخَن مَگوی چو گویی زِ صَبر و توبه مَگوی
حَدیثِ توبه مَجنونْ بُوَد فُشارآمیز

بیا که دانه لَطیف است رو زِ دامْ مَتَرس
قِمارخانه دَرآ و زِ نَنگِ وامْ مَتَرس
بیا بیا که حَریفانْ همه به گوشِ تواَند
بیا بیا که حَریفانْ تو را غُلامْ مَتَرس
بیا بیا به شَرابیّ و ساقی‌یی که مَپُرس
دَرآ دَرآ بَرِ آن شاهِ خوش سَلامْ مَتَرس
شنیده‌یی که دَرین راه بیمِ جان و سَر است
چو یارْ آبِ حَیات است ازین پیامْ مَتَرس
چو عشقْ عیسیِ وَقت است و مُرده می‌جویَد
بِمیر پیشِ جَمالَش چو من تمامْ مَتَرس
اگر چه رَطْلِ گِرانْ است او سَبُک روح است
زِ دستِ دوست فُروکَش هزار جامْ مَتَرس
غُلامِ شیر شُدی بی‌کَباب کِی مانی؟
چو پُخته خوار نباشی زِ هیچ خامْ مَتَرس
حَریفِ ماه شُدی از عَسَس چه غم داری؟
صَبوحِ روح چو دیدی زِ صُبح و شامْ مَتَرس
خیالِ دوست بیاوَرْد سویِ من جامی
که گیر بادهٔ خاص و زِ خاص و عامْ مَتَرس
بِگُفْتَمَش مَهِ روزه‌ست و روز گفت خَموش
که نَشْکَنَد میِ جانْ روزه و صیامْ مَتَرس
دَرین مَقامْ خَلیل است و بایَزیدْ حَریف
بِگیر جامْ مُقیم و دَرین مَقام مَتَرس

تمامْ اوست که فانی شُده‌‌ست آثارش
به دوستگانیِ اوَّل تمام شُد کارش
مرا دلی‌‌ست خَرابِ خَراب در رَهِ عشق
خَراب کرده خَراباتی‌یی به یک بارش
بگو به عشق بیا گَر فُتاده می‌خواهی
چُنان فُتاد که خواهی بیا و بَردارَش
مَیا به پیش زِ دورَش بِبین که می‌تَرسَم
زِ شُعله‌ها که بِسوزی زِ سوزِ اَسْرارَش
وَگَر بِگیرَدَت آتش به سویِ چَشمِ من آ
که سیلْ سیلْ رَوان است اشکِ دُربارَش
حَدیثِ موسی و سنگ و عَصا و چَشمهٔ آب
زِ اشکِ بَنده بِبینی به وَقتِ رَفتارَش
بَرآر بانگ و بگو هر کجا که بیماری‌ست
صَلایِ صِحَّت و دولتْ زِ چَشمِ بیمارَش
بَرآ به کوه و بگو هر کجا که خُفته دلی‌ست
صَلایِ بینش و دانش زِ بَختِ بیدارَش
که نورِ مَنْ شَرَحَ اللّهُ صَدْرَهُ شمعی‌ست
که در دو کَوْن نگُنجَد فُروغِ اَنْوارَش

نِدا رَسید به عاشق زِ عالَمِ رازَش
که عشقْ هست بُراقِ خدایْ می‌تازَش
تَبارَکَ اللّه در خاکیان چه باد افتاد
چو آبِ لُطف بِجوشید زِ آتَشِ نازَش
گرفت شکلِ کبوتر زِ ماه تا ماهی
زِ عشقِ آن که دَرآیَد به چَنگُلِ بازش
گرفت چهرهٔ عُشّاقْ رنگ و سِکّهٔ زَر
زِ عشقِ زَرگَرِ ما و زِ لَذَّتِ گازَش
دَران هوا که هوا و هَوَس ازو خیزد
چه دید مُرغِ دل از ما؟ زِ چیست پَروازَش؟
گَهی که مُرغِ دلِ ما بِمانَد از پرواز
کِه بَست شَهْپَرِ او را؟ کِه بُرد اَنْگازَش؟
مَگو که غَیرتْ هر لحظه دست می‌خایَد
که شَرم دار زِ یار و زِ عشقِ طَنّازَش
زِ غیرتَش گِلِه کردم به خنده گفت مرا
که هر چه بَند کُند او تو را بَراندازَش

سَری بَرآر که تا ما رَویم بر سَرِ عیش
دَمی چو جانِ مُجَرَّد رَویم در بَرِ عیش
زِ مرگِ خویش شنیدم پیامِ عیشِ اَبَد
زِهی خدا که کُند مرگ را پَیَمبَرِ عیش
به نامِ عیش بُریدند نافِ هستیِ ما
به روزِ عید بِزادیم ما زِ مادرِ عیش
بِپُرس عیش چه باشد؟ بُرون شُدن زین عیش
که عیشِ صورت چون حَلْقه‌یی‌‌ست بر دَرِ عیش
دَرون پَرده زِ اَرْواحِ عیش صورت‌هاست
زِ عکسِ ایشان این پَرده شُد مُصَوَّرِ عیش
وجودِ چون زَرِ خود را به عیش دِهْ نه به غم
که خاکْ بر سَرِ آن زَر که نیست دَرخورِ عیش
بگویَمَت که چرا چَرخ می‌زَنَد گَردون
کی‌اَش به چَرخ دَرآوَرْد؟ تابِ اَخْتَرِ عیش
بِگویَمَت که چرا بَحرْ موج در موج است
کی‌اَش به رَقص دَرآوَرْد؟ نورِ گوهرِ عیش
بِگویَمَت که چرا خاکْ حور و وِلْدان زاد
که داد بویِ بِهِشتَش؟ نَسیمِ عَنْبَرِ عیش
بِگویَمَت که چرا بادْ حَرفْ حَرف شُده‌ست
که تا وَرَقْ وَرَق آیی سَبُک زِ دَفترِ عیش
بِگویَمَت که چرا شب تُتُق فُروآویخت
که گِردَک است و عروسی بگیر چادَرِ عیش
بِگُفتَمی سِرِ پنج و چهار و هفت وَلیک
به یک دو لَعْب فُرومانده‌‌‌ام به شِشْدَرِ عیش

شِکَست نِرخِ شِکَر را بُتَم به رویِ تُرُش
چه باده‌هاست بُتَم را دَران کَدویِ تُرُش
به قاصِد او تُرُش است و به جانِ شیرینَش
که نیست در همه اَجْزاشْ تایِ مویِ تُرُش
هزار خُمْرهٔ سِرکه عَسَل شُده‌‌ست ازو
که هست دِلْبَرِ شیرین دَوایِ خویِ تُرُش
زِهای و هویِ تُرُش‌هایِ ماش خنده گرفت
حَلاوَتِ عَجَبی یافت‌های و هویِ تُرُش
تُرُش چگونه نَخندد به زیرِ لب چو شنید
که جویِ شیر و شِکَر شُد رَوان به سویِ تُرُش؟
رُبود سیلِ وِیْ‌‌‌ام دوش و خَلْق نَعْره زنان
میانِ جویِ عَسَل چیست آن سَبویِ تُرُش؟
پَریر یارْ مرا جُست کان تُرُش رو کو؟
خُمار نیست چرا بودَش آرزویِ تُرُش؟
شتاب و تیز هَمی‌رفت کو به کو پِیِ من
چرا کُند شِکَرو قَند جُست و جویِ تُرُش؟
گرفته طَبْلهٔ حَلْوا و بَنده را جویان
که تا زِ جایزه شیرین کُند گِلویِ تُرُش
عَجَب نباشد اگر قَصدِ او فَنایِ من است
همیشه شیرین باشد یَقین عَدویِ تُرُش
غَلَط مَکُن تُرُشی نی برایِ دَفْعِ تواست
زِ رَشکِ چون تو شکاری‌‌ست رنگ و بویِ تُرُش
زِ رِشکِ جاهِ امیر است روتُرُش دَربان
زِ رَشکِ رویِ عَروس است رویِ شویِ تُرُش
هزار خانه چو زَنبور پُرعَسَل داری
به جانِ تو که گُذَر کُن زِ گفت و گویِ تُرُش

شِنو زِ سینه تَرَنگا تَرَنگِ آوازش
دلِ خَراب طَپیدن گرفت از آغازش
به بَر گرفت رَباب و زِ سَر نَهاد کُلَه
زِ دست رفت دلِ من چو دید سَر بازَش
دل از بِریشَمِ او چون کَلا به گَردان است
کَلابه ظاهر و پنهانْ زِ چَشم قَزّازَش
دو سه بِریشَم ازین اَرْغنون فُروتَر گیر
که تُند می‌رَسَد آوازِ عقل پَردازش
بِدان که تَنْ چو غُبار است و جانْ دَرو چون باد
وَلیک فِعْلِ غُبارِ تَن است غَمّازَش
غُبارْ جان بُوَد و می‌رَسَد دِگَر جانی
که ذَرّه ذَرّه به رَقص آمده‌‌ست از آوازش
جهانْ تَنور و دَرو نان‌هایِ رنگارنگ
تَنور و نان چه کُند آن کِه دید خَبّازش؟
زِ سینه نیست سَماعِ دل و زِ بیرون نیست
فِداتْ جانَم هر جا که هست بِنْوازَش
شبی به طَنْز بِگُفتم دِلا به مَهْ بِنِگَر
که هست مَهْ را چیزی زِ لُطفِ پَروازش
چو آفتاب نَهان شُد به جایِ او بِنَهَند
چراغَکی که بُوَد شب شَراراَنْدازش
به هر دو دستْ دل از ماهْ چَشمِ خود بِگْرفت
که دلْ زِ غَیرتِ شَهْ واقِف است و از نازش

مباد با کَسِ دیگر ثَنا و دُشنامَش
که هر دو آبِ حَیات است پُخته و خامَش
خُمارِ بادهٔ او خوش‌تَر است یا مَستی؟
که باد تا به اَبَد جان‌هایِ ما جامَش
سِتَم زِ عَدل نَدانَم زِ مَستیِ سِتَمَش
مرا مَپُرس زِ عدل و زِ لُطف و اِنْعامَش
جَفایِ او که رَوانِ گُریزپایِ مرا
حَریفِ مُرغِ وفا کرد دانه و دامَش
بَسی بَهانه رَوانَم نِمود تا نَرَوَد
کَشید جانِبِ اِقْبال کام و ناکامَش
طَرَب نخواهد آن کَس که دَردِ او بِشِناخت
نِشان نَمانَد او را که بِشْنَود نامَش

چو رو نِمود به مَنصور وَصلِ دِلْدارش
رَوا بُوَد که رَسانَد به اصلِ دلْ دارش
من از قَباش رُبودَم یکی کُلَه واری
بِسوخت عقل و سَر و پایَم از کُلَه وارش
شِکَستم از سَرِ دیوارِ باغِ او خاری
چه خارْخار و طَلَب در دل است ازان خارش
چو شیرگیر شُد این دلْ یکی سَحَر زِ می‌اَش
سِزَد که زَخم کَشَد از فِراقِ سگْسارش
اگر چه کُرّهٔ گَردونْ حَرون و تُند نِمود
به دستِ عشقِ وِیْ آمد شِکال و اَفْسارش
اگر چه صاحِبِ صَدْر است عقل و بَس دانا
به جامِ عشقْ گِرو شُد رَدا و دَسْتارش
بَسا دلا که به زِنهار آمد از عشقش
کَشان کَشان بِکَشیدَش نَداد زِنهارش
به روزِ سرد یکی پوستین بُد اَنْدَر جو
به عور گفتم دَرجَه به جو بُرون آرش
نه پوستین بود آن خرس بود اَنْدَر جو
فُتاده بود هَمی‌بُرد آبِ جوبارش
دَرآمَد او به طَمَعْ تا به پوستِ خرس رَسید
به دستِ خرس بِکَرد آن طَمَعْ گرفتارش
بِگُفتَمَش که رَها کُن تو پوستین بازآ
چه دور و دیر بِمانْدی به رنج و پیکارش
بِگُفت رو که مرا پوستین چُنان بِگِرفت
که نیست امیدِ رَهایی زِ چَنگِ جَبّارش
هزار غوطه مرا می‌دَهَد به هر ساعت
خَلاص نیست ازان چَنگِ عاشق اَفْشارش
خَمُش بس است حِکایَت اشارتی بَسْ کُن
چه حاجَت است بَرِ عقلْ طولِ طومارش

بیا بیا که تویی جانِ جانِ جانِ سَماع
بیا که سَروِ رَوانی به بوستانِ سَماع
بیا که چون تو نَبوده‌‌ست و هم نخواهد بود
بیا که چون تو ندیده‌‌ست دیدگانِ سَماع
بیا که چَشمهٔ خورشیدْ زیرِ سایهٔ توست
هزار زُهره تو داری بر آسْمانِ سَماع
سَماعْ شُکرِ تو گوید به صد زبانِ فَصیح
یکی دو نُکته بِگویم من از زبانِ سَماع
بُرون زِ هر دو جهانی چو در سَماع آیی
بُرون زِ هر دو جهان است این جهانِ سَماع
اگر چه بامِ بُلند است بامِ هفتم چَرخ
گُذشته است از این بامْ نَردبانِ سَماع
به زیرِ پایْ بِکوبید هر چه غیرِ وِیْ است
سَماع از آنِ شما و شما از آنِ سَماع
چو عشق دست دَرآرَد به گَردنَم چه کُنم؟
کِنار دَرکَشَمَش همچُنین میانِ سَماع
کِنار ذَرّه چو پَر شُد زِ پَرتوِ خورشید
همه به رَقص دَرآیند بی‌فَغانِ سَماع
بیا که صورتِ عشق است شَمسِ تبریزی
که بازمانْد زِ عشقِ لَبَش دَهانِ سَماع

بیا بیا که تویی جانِ جانِ جانِ سَماع
هزار شمعِ مُنَوَّر به خاندانِ سَماع
چو صد هزار ستاره زِ توستْ روشنْ دل
بیا که ماهِ تمامی در آسْمانِ سَماع
بیا که جان و جهانْ در رُخِ تو حیران است
بیا که بوالْعَجَبی نیک در جهانِ سَماع
بیا که بی‌تو به بازارِ عشقْ نَقْدی نیست
بیا که چون تو زَری را ندید کانِ سَماع
بیا که بر دَرِ تو شِسْته‌اَند مُشتاقان
زِ بامِ خویش فُروکُن تو نَردبانِ سَماع
بیا که رونَقِ بازارِ عشقْ از لَبِ توست
که شاهِدی‌‌ست نَهانی دَرین دُکانِ سَماع
بیار قَندِ مَعانی زِ شَمسِ تبریزی
که باز مانْد زِ عشقِ لَبَش دَهانِ سَماع

بیا بیا که تویی شیرِ شیرِ شیرِ مَصاف
زِ مَرغْزار بُرون آ و صَفِّ‌ها بِشِکاف
به مَدْحَت آنچ بگویند نیست هیچ دروغ
زِ هر چه از تو بِلافَند صادقست، نه لاف
عَجَب که کَرَّتِ دیگر بِبینَد این چَشمَم
به سَلْطنت تو نِشَسته، مُلوک بر اَطْراف
تو بر مَقامه خویشی وز آنچ گفتم بیش
وَلیک دیده زِ هَجْرت، نه روشنست نه صاف
شُعاع چهره او، خود نَهان‌ نمی‌گردد
بُرو تو غَیرتِ بافنده پَرده‌ها می‌باف
تو دِلْفَریب، صِفَت‌های دِلْفَریب آری
وَلیک آتشِ من کِی رَها کُند اوصاف؟
چو عاشقانْ به جهانْ جان‌ها فِدا کردند
فِدا بِکَردم جانیّ و جانِ جان به مَصاف
اگر چه کعبه اِقْبالْ جانِ من باشد
هزار کعبه جان را بگِردِ توست طَواف
دَهان بِبَسته‌‌‌ام از رازْ چون جَنینِ غَمَم
که کودکان به شِکَم دَر، غذا خورند از ناف
تو عقلِ عقلی و من مَستِ پُرخَطایِ تواَم
خَطایِ مَست بُوَد پیشِ عقلِ عقلْ مُعاف
خُمارِ‌ بی‌حَدِ من، بَحْرهایِ میْ خواهد
که نیست مَستِ تو را رَطْل‌ها و جَرّه کَفاف
بجُز به عشقِ تو جایی دِگَر‌ نمی‌گُنجَم
که نیست موضِعِ سیمرغِ عشقْ جُز کُهِ قاف
نه عاشقِ دَمِ خویشم، وَلیک بویِ توست
چو دَم زَنَم زِ غَمَت، از مِآت و از آلاف
نه اِلْف گیرد اَجْزایِ من به غیرِ تو دوست
اگر هزار بِخوانند سوره ایلاف
به نورْ دیده سَلَف بَسته‌‌‌ام به عشقِ رُخَت
که گوشِ من نَگُشایَد به قِصّه اَسْلاف
مَنَم کمانچه نَدّافْ شَمسِ تبریزی
فُتاده آتشِ او در دُکانِ این نَدّاف

فَریفت یارِ شِکَربارِ من مرا به طَریق
که شِعرِ تازه بگو و بگیر جام عَتیق
چه چاره؟ آنچه بگوید بِبایَدَم کردن
چگونه عاق شَوَم با حَیاتِ کان و عَقیق؟
غُلامِ ساقیِ خویشم، شکارِ عشوه او
که سُکرْ لَذَّتِ عیش است و بادهْ نِعْمَ رَفیق
به شبْ مِثالِ چراغند و روزْ چون خورشید
زِ عاشقیّ و زِ مَستی، زِهی گُزیده فَریق
شما و هر چه مُرادِ شماست از بَد و نیک
من و مَنازلِ ساقیّ و جام‌هایِ رَحیق
بیار باده لَعْلی، که در مَعادنِ روح
دَراَفکَند شَرَرَشْ صد هزار جوش و حَریق
رَوا بُود چو تو خورشید و در زمین سایه؟
رَوا بُوَد چو تو ساقیّ و در زمانه مُفیق؟
گُشایْ زانویِ اُشتُر، بِدَر عِقالِ عقول
بِجِه زِ رِقِّ جهانی به جُرعه‌هایِ رَقیق
چو زانویِ شُترِ تو گُشاده شُد زِ عِقال
اگر چه خُفته بُوَد، طایرست در تَحقیق
هَمی‌دَوَد به کُهْ و دشت و بَرّ و بَحْر رَوان
به قَدْرِ عَقلِ تو گفتم، نمی‌کُنم تَعْمیق
کَمالِ عشق در آمیزش‌ست، پیش آیید
به اِخْتِلاط ِمَخَلَّد، چو روغن و چو سَویق
چو اِخْتِلاط کُند خاکْ با حَقایقِ پاک
کُند سُجودِ مُخَلَّد به شُکرِ آن توقیق

اَیا هَوایِ تو در جان‌ها، سَلامُ عَلَیک
غُلام می‌خَری ارزان بَها، سَلامُ عَلَیک
اَیا کسی که هزارانْ هزار جان و رَوان
همی‌کَشَند زِهر سو تو را، سَلامُ عَلَیک
به وقتِ خواندنِ آن نامه‌هایِ خون آلود
بِخوان زِ جانِبِ این آشنا، سَلامُ عَلَیک
تو می‌خُرامی و خورشید و ماهْ در پِیِ تو
هَمی دَوَند که ای خوش لِقا، سَلامُ عَلَیک
به خاکِ پایِ تو هر دَم، هَمی‌کنند پیام
هزارْ چَشم که ای توتیا، سَلامُ عَلَیک
تو تیزْگوش تَری از همه، که هر نَفَسَت
زِغَیب می‌رَسَد از اَنْبیا، سَلامُ عَلَیک
سَلامْ خُشک نباشد، خصوص از شاهان
هزار خِلْعَت و هدیه‌ست با سَلامُ عَلَیک
چُنان که کرد خداوند در شبِ مِعْراج
به نورِ مُطْلَق بَرِ مُصطفی، سَلامُ عَلَیک
زِهی سلام که دارد زِ نورِ دُنْبِ دراز
چُنین بُوَد چو کُند کِبْریا، سَلامُ عَلَیک
گذشت این همه، ای دوست ماجَرا بِشِنو
وَلیک پیش تَر از ماجَرا، سَلامُ عَلَیک

تَتار اگرچه جهان را خراب کرد به جنگ
خَرابْ گنجِ تو دارد، چرا شود دلْ تَنگ؟
جهانْ شِکَست و تو یارِ شِکَستگان باشی
کجاست مَستِ تو را از چُنین خَرابی نَنگ؟
فَلَک زِ مَستیِ اَمرِ تو روز و شب در چَرخ
زمین زِ شادیِ گنجِ تو خیره مانده و دَنگ
وظیفهٔ تو رَسید و نیافت راه زِ دَر
زِهی کَرَم که زِ روزَن بِکَردی‌اَش آوَنگ
شنیده ایم که شاهان به جنگ بِسْتانَند
ندیده‌ایم که شاهانْ عَطا دَهند به جنگ
زِسنگْ چَشمه رَوان کرده‌ییّ و می‌گویی
بیا عَطا بِسِتان، ای دلِ فَسُرده چو سنگ
کِنار و بوسهٔ رومی رُخانْت می‌باید؟
زِ رویِ آیِنِهٔ دلْ به عشقْ بِزْدا زنگ
تَعلُّقی‌ست عَجَب زنگ را بدین رومی
تَعلُّقی‌ست نَهانی، میانِ موش و پَلَنگ
دَهان بِبَند که تا دلْ دَهانه بُگْشاید
فروخورَد دو جهان را به یک زمان چو نَهنگ
چو ما رَویم رَهِ دل هزار فَرسنگ است
چو خُطوَتَیْنِ دل آمد، کجا بُوَد فَرسنگ؟
اگر نه مَفْخَرِ تبریز، شَمسِ دینْ جویاست
چرا شود غَمِ عشقش مُوکِّل و سَرهنگ

حَریفْ جنگ گُزیند، تو هم دَرآ در جنگ
چو سگْ صُداع دَهَد، تَن مَزَن، بَرآوَر سنگ
به خویش آی و چُنین خویش را خَلاوه مَکُن
که اینْت گوید گول است و آنْت گوید دَنگ
چه دست باشد کَزْ رو مگس نَدانَد رانْد؟
زِسُست طبْعیْ کِرمی نِمایَدش چو پَلَنگ