این متن شعری است که از مخاطب دعوت میکند تا از ترس و ننگ دوری کند و به عشق و شراب روی آورد. شاعر از مفاهیمی مانند عشق، شراب، دوستی و رهایی از ترس صحبت میکند و مخاطب را به تجربهی لحظات لذتبخش و معنوی تشویق میکند.
این متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به شراب و قمارخانه ممکن است برای سنین پایینتر مناسب نباشد.
غزل ۱۲۱۴ - بیا که دانه لطیف است رو، ز دام مترس
قِمارخانه دَرآ و زِ نَنگِ وامْ مَتَرس ۱
بیا بیا که حَریفانْ همه به گوشِ تواَند
بیا بیا که حَریفانْ تو را غُلامْ مَتَرس ۲
بیا بیا به شَرابیّ و ساقییی که مَپُرس
دَرآ دَرآ بَرِ آن شاهِ خوش سَلامْ مَتَرس ۳
شنیدهیی که دَرین راه بیمِ جان و سَر است
چو یارْ آبِ حَیات است ازین پیامْ مَتَرس ۴
چو عشقْ عیسیِ وَقت است و مُرده میجویَد
بِمیر پیشِ جَمالَش چو من تمامْ مَتَرس ۵
اگر چه رَطْلِ گِرانْ است او سَبُک روح است
زِ دستِ دوست فُروکَش هزار جامْ مَتَرس ۶
غُلامِ شیر شُدی بیکَباب کِی مانی؟
چو پُخته خوار نباشی زِ هیچ خامْ مَتَرس ۷
حَریفِ ماه شُدی از عَسَس چه غم داری؟
صَبوحِ روح چو دیدی زِ صُبح و شامْ مَتَرس ۸
خیالِ دوست بیاوَرْد سویِ من جامی
که گیر بادهٔ خاص و زِ خاص و عامْ مَتَرس ۹
بِگُفْتَمَش مَهِ روزهست و روز گفت خَموش
که نَشْکَنَد میِ جانْ روزه و صیامْ مَتَرس ۱۰
دَرین مَقامْ خَلیل است و بایَزیدْ حَریف
بِگیر جامْ مُقیم و دَرین مَقام مَتَرس ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.