غزل ۱۲۸۲ - تمام اوست که فانی شده‌‌ست آثارش

تمامْ اوست که فانی شُده‌‌ست آثارش
به دوستگانیِ اوَّل تمام شُد کارش ۱

مرا دلی‌‌ست خَرابِ خَراب در رَهِ عشق
خَراب کرده خَراباتی‌یی به یک بارش ۲

بگو به عشق بیا گَر فُتاده می‌خواهی
چُنان فُتاد که خواهی بیا و بَردارَش ۳

مَیا به پیش زِ دورَش بِبین که می‌تَرسَم
زِ شُعله‌ها که بِسوزی زِ سوزِ اَسْرارَش ۴

وَگَر بِگیرَدَت آتش به سویِ چَشمِ من آ
که سیلْ سیلْ رَوان است اشکِ دُربارَش ۵

حَدیثِ موسی و سنگ و عَصا و چَشمهٔ آب
زِ اشکِ بَنده بِبینی به وَقتِ رَفتارَش ۶

بَرآر بانگ و بگو هر کجا که بیماری‌ست
صَلایِ صِحَّت و دولتْ زِ چَشمِ بیمارَش ۷

بَرآ به کوه و بگو هر کجا که خُفته دلی‌ست
صَلایِ بینش و دانش زِ بَختِ بیدارَش ۸

که نورِ مَنْ شَرَحَ اللّهُ صَدْرَهُ شمعی‌ست
که در دو کَوْن نگُنجَد فُروغِ اَنْوارَش ۹