این متن شعری عرفانی است که به موضوع عشق الهی و فنا شدن در راه عشق اشاره دارد. شاعر از دل خراب خود در راه عشق سخن میگوید و از شعلههای سوزان عشق و اسرار آن میترسد. همچنین، به معجزات الهی مانند داستان موسی و عصا اشاره میکند و از نور الهی که در دو جهان نمیگنجد، سخن میگوید.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و معنوی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند فنا شدن در عشق و اسرار الهی ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده و نامفهوم باشد.
غزل ۱۲۸۲ - تمام اوست که فانی شدهست آثارش
به دوستگانیِ اوَّل تمام شُد کارش ۱
مرا دلیست خَرابِ خَراب در رَهِ عشق
خَراب کرده خَراباتییی به یک بارش ۲
بگو به عشق بیا گَر فُتاده میخواهی
چُنان فُتاد که خواهی بیا و بَردارَش ۳
مَیا به پیش زِ دورَش بِبین که میتَرسَم
زِ شُعلهها که بِسوزی زِ سوزِ اَسْرارَش ۴
وَگَر بِگیرَدَت آتش به سویِ چَشمِ من آ
که سیلْ سیلْ رَوان است اشکِ دُربارَش ۵
حَدیثِ موسی و سنگ و عَصا و چَشمهٔ آب
زِ اشکِ بَنده بِبینی به وَقتِ رَفتارَش ۶
بَرآر بانگ و بگو هر کجا که بیماریست
صَلایِ صِحَّت و دولتْ زِ چَشمِ بیمارَش ۷
بَرآ به کوه و بگو هر کجا که خُفته دلیست
صَلایِ بینش و دانش زِ بَختِ بیدارَش ۸
که نورِ مَنْ شَرَحَ اللّهُ صَدْرَهُ شمعیست
که در دو کَوْن نگُنجَد فُروغِ اَنْوارَش ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.