غزل ۱۲۸۳ - ندا رسید به عاشق ز عالم رازش

نِدا رَسید به عاشق زِ عالَمِ رازَش
که عشقْ هست بُراقِ خدایْ می‌تازَش ۱

تَبارَکَ اللّه در خاکیان چه باد افتاد
چو آبِ لُطف بِجوشید زِ آتَشِ نازَش ۲

گرفت شکلِ کبوتر زِ ماه تا ماهی
زِ عشقِ آن که دَرآیَد به چَنگُلِ بازش ۳

گرفت چهرهٔ عُشّاقْ رنگ و سِکّهٔ زَر
زِ عشقِ زَرگَرِ ما و زِ لَذَّتِ گازَش ۴

دَران هوا که هوا و هَوَس ازو خیزد
چه دید مُرغِ دل از ما؟ زِ چیست پَروازَش؟ ۵

گَهی که مُرغِ دلِ ما بِمانَد از پرواز
کِه بَست شَهْپَرِ او را؟ کِه بُرد اَنْگازَش؟ ۶

مَگو که غَیرتْ هر لحظه دست می‌خایَد
که شَرم دار زِ یار و زِ عشقِ طَنّازَش ۷

زِ غیرتَش گِلِه کردم به خنده گفت مرا
که هر چه بَند کُند او تو را بَراندازَش ۸