غزل ۱۲۰۳ - برو برو که نفورم ز عشق عارآمیز

بُرو بُرو که نَفورَم زِ عشقِ عارآمیز
بُرو بُرو گُلِ سُرخی وَلیکْ خارآمیز ۱

مُقام داشت به جَنَّت صَفیِّ حَق آدم
جُدا فُتاد زِ جَنَّت که بود مارآمیز ۲

میانِ چَرخ و زمینْ بَس هَوایِ پُرنوراست
وَلیکْ تیره شود چون شود غُبارآمیز ۳

چو دوست با عَدوِ تو نِشَست ازو بِگُریز
که اِحْتِراق دَهَد آبِ گرمِ نارآمیز ۴

بُرون کَشَم زِ خَمیرِ تو خویش را چون موی
که ذوقِ خَمْرِ تو را دیده‌ام خُمارآمیز ۵

وَلیکْ موی کَشانْ آرَدَم بَرِ تو غَمَت
که اژدهاست غَمَت با دَمِ شَرارآمیز ۶

هزار بار گُریزم چو تیر و بازآیم
بِدان کَمان و بدان غَمْزه شکارآمیز ۷

به گِردنامه سِحْرم به خانه بازآرَد
خیالِ یارْ به اِکْراهِ اختیارآمیز ۸

غمِ تو بر سَفَرَم زیر زیر‌‌‌ می‌خَندد
که واقِف است ازین عشقِ زینهارآمیز ۹

به پیشِ سَلطَنَت توبه‌ام چو مَسخره‌یی‌‌‌ست
که عشق را نَبُوَد صَبرِ اِعْتِبارآمیز ۱۰

سُخَن مَگوی چو گویی زِ صَبر و توبه مَگوی
حَدیثِ توبه مَجنونْ بُوَد فُشارآمیز ۱۱